Wanneer Bert mij vraagt om weer een gastcolumn te schrijven, moet ik even nadenken waar deze bijdrage over moet gaan. In mijn vorige columns heb ik vooral geschreven over zaken die mij opvallen in de dagelijkse dingen en maatschappij. Al snel besluit ik dan ook om op dezelfde voet door te gaan, ook omdat het lijkt dat vandaag de dag er steeds gekkere dingen gebeuren en tijden zo snel veranderen, dat ik als bijna dertiger het al lastig bij kan houden en steeds aan mijn vaders woorden moet denken: ’toen was geluk heel gewoon’.
Wanneer je vandaag de dag de krant opent, het nieuws op de radio hoort of de nieuws-apps leest, is er alom nieuws dat blijft verbazen. Van een Amerikaanse president met ongelooflijke acties en uitspraken, tot Groot-Brittannië die het maar niet eens kan worden of en hoe de Europese unie te verlaten. Maar ook op nationaal niveau zijn verbazingwekkende zaken als de problematiek omtrent de gaswinning, de zwartepietendiscussie en nog vele andere zaken waar ik met veel onbegrip naar luister of lees.
Wat vooral opvalt, is dat er continu discussies ontstaan. Voor- en tegenstanders van zwarte piet, het Britse kamp die bij Europa wil blijven horen en het kamp die deze willen verlaten, voor- en tegenstanders van Trump, en vooral vele platforms die ruimte bieden voor deze discussies. Twitter, Facebook, maar ook talkshows geven ruimte voor alles en iedereen die een mening wil geven. Vaak denk ik bij mijzelf, is dit nodig? Of is het discussiëren om het discussiëren?
Ik merk dan ook dat de jeugd anders groot wordt als ik deed. Met tablets, computers en spelcomputers als dagelijks vertier, is het steeds lastiger om de jeugd bijvoorbeeld naar een voetbalveld te krijgen. Maar ook oudere jeugd kiezen bij het verlaten van school steeds minder voor een baan in de bouw, in de techniek, of bijvoorbeeld de zorg. Een trend die al vele jaren gaande is en de problemen die hierdoor ontstaan worden steeds zichtbaarder, noem alleen al een tekort aan personeel in deze eerder genoemde sectoren of personeel dat bijvoorbeeld voor de klas wil staan. Maar ook in bijvoorbeeld sportverenigingen wordt het steeds moeilijk om vrijwilligers te werven, omdat men vandaag de dag ’te druk’ is.
Allemaal zorgwekkende ontwikkelingen die in mijn ogen doorbroken kunnen en moeten worden. Het is ook helemaal niet zo moeilijk namelijk. Het zit ‘m namelijk vooral in onze benadering naar elkaar. Door de telefoons, tablets en computers worden we steeds afstandelijker, onpersoonlijker en vooral individualistischer. Was geluk vroeger dan toch echt heel gewoon?
Waarom niet als kind gewoon wat vaker buiten spelen? Of lekker sporten bij de sportclub of je aanmelden als vrijwilliger voor een vereniging of een ander maatschappelijk doel? We vergeten namelijk de leuke dingen, door de dagelijkse drukte waar we ons in bevinden. Hoe mooi zou het zijn als we wat meer uurtjes aan elkaar besteden. Hopelijk kan ik met deze column een kleine bijdrage leveren aan de gedachtengang en mensen er even bij laten stilstaan dat we elkaar niet uit het oog moeten verliezen. Mens, dier en wereld zijn schitterende dingen, wees er dan ook zuinig op!