Het was een brak dagje, zondag jl.. Twee enerverende avonden en nachten eisten hun tol. ‘Was dit het allemaal waard’, is dan een terechte vraag die ik in een vlaag van zelfreflectie aan mijzelf stel. Gelukkig konden we Max zijn 21e verjaardag vieren in Rusland en even later zat ik gezellig bij de buurman met enige buurtgenoten naar FC Groningen te kijken. Die voorwaar weer eens een puntje bijeen wist te sprokkelen. De inzet en beleving in de tweede helft wakkert wellicht de hoop in bange Groninger harten weer aan. In de loop van de dag ging het met mij ook weer de goede kant op waardoor ik zelfs zondagavond een groot gedeelte van Boer Zoekt Vrouw mee kreeg.
Al deze enerverendheid startte vrijdagavond tijdens de opening van het klaverjas- en sjoelseizoen. Bij de voetbalclub moeten we hier overduidelijk nog even aan wennen. Slechts dertien kaarters en vijf sjoelers wisten de gang naar de kantine van de Hippolytushal te vinden. Gelukkig was er wel voor iedereen een prijsje besteld en zelf kon ik tot mijn volle tevredenheid vaststellen dat ik als 2e ben geëindigd. In de slipstream dus van titelfavoriet Kees de Bont die nu ongetwijfeld de druk van het koploper zijn op zijn schouders voelt rusten…..
Zou Middelstum 1 deze ook voelen? Nergens voor nodig toch! Want wij zijn blij met elk punt dat binnengesleept wordt. Maar dat zaterdag de nummers 1 en 2 in Middelstum strijden om de koppositie, dat had niemand in Middelstum en omstreken gedacht. Frank Konneman en zijn jonge selectie zouden toch bovenal voor lijfsbehoud moeten strijden, was de algemene verwachting. In plaats daarvan wacht hen zaterdag medekoploper HS ’88. Vooral het feit dat zaterdag jl. de nummer 2 van het vorige seizoen, Poolster inderdaad, weinig tot niets in te brengen had tegen ons vlaggenschip was een zeer aangename constatering….
Zelf hadden we het met Middelstum vier lastiger. Tegenstander VVSV ging wat zorgvuldiger met de kansen om en na negentig minuten prijkte er een ietwat geflatteerde 2-5 op het scorebord. Maar daar werd in de derde helft vrij snel overheen gestapt. Het was wel zo gezellig dat ik de wedstrijd van de KlimaatgroepStars liet schieten. We schakelen in dit verhaal inderdaad moeiteloos over op het tafeltennissen inderdaad. Later die avond vernam ik dat een 6-4 overwinning goed genoeg was voor de koppositie in de eerste divisie. Wellicht zaterdag toch maar even weer een kijkje nemen bij onze buren.
Geen tafeltennis dus maar daardoor wel mooi op tijd bij Ineke die net als mijn partner de overstap maakte van de dertiger naar de veertiger jaren. En op dit heuglijk feit kon mooi een borreltje gedronken worden. Toen de zaterdag overging in de zondag lonkte Zalencentrum Vita Nova uiteraard al weer. Daar vond voor de tweede keer de 70’s en 80’s party plaats. Geen muziek uit de negentiger jaren deze keer, de DJ’s Visser en Zuidhof wisten hun inspiratie volop uit de op de poster vastgelegde jaren uit de vorige eeuw te halen. Tot mijn verrassing waren er iets meer jongeren dan de vorige keer en iets minder ouderen. Toch de doelgroep waarvoor deze avond georganiseerd werd.
Maar dat mocht de pret niet drukken. Het was wederom een gezellig dansavondje die voor mij eindigde op de dansvloer. Niet veel later lag ik moe maar zeker ook voldaan naast het gebreide broekje van mijn partner. Die ’s morgens al een stuk vroeger in de veren was dan ikzelf. Dat gaf mij mooi nog even de tijd om mijn zonden te overdenken. Straks ga ik eerst nog maar even op zoek naar mijn voetbalschoenen in de hoop dat die nog op het sportpark liggen. Of misschien hebben mijn ploeggenoten die ook wel onder de middenstip begraven, naast die van kersvers eerste elftal begeleider Medema.
Ik kan ze geen ongelijk geven. Papa wordt overduidelijk een dagje ouder en een lange sprint langs de flanken zit er dan ook niet meer in. Ook een weekendje feestgedruis wordt steeds minder goed verteerd. Maar wat rest zijn mooie herinneringen aan het laatste weekend van september. En het feit dat ons vlaggenschip fier bovenaan staat in de vierde klasse. En oh ja, helemaal vergeten te vertellen dat ik op de zaterdagmorgen samen met Simone en Pier in de Plus Elstar appels stond te verkopen voor de AED-commissie. Waarbij we konden genieten van ontelbare Tocht om de Noord lopers die zich vergaapten aan ons mooi dorpje. En met de koppositie van onze voetballers en tafeltennissers in het achterhoofd kan ik met recht vol trots schrijven: Er gaat niets boven Middelstum!