In week 17 van 2018 werden weer de nodige bijzondere indrukken opgedaan. Een indrukwekkende week derhalve. Waar zo’n weekverhaal beginnen? Misschien wel met de dinsdag. Toen ik Jazlijn bepakt en bezakt naar school bracht. Gelukkig tilde zij minder dan ik. Ze ging op schoolreisje, naar Ellertshaar om precies te zijn. Om vlak voor het afzwaaien, over enige maanden wordt de lagere school De Wilster namelijk vaarwel gezegd, nog even een paar onvergetelijke indrukken op te doen met haar nu nog huidige klasgenoten. Genoten heeft ze, zo zei ze donderdag bij terugkomst toen ik haar ook weer op mocht halen. En zo te zien was het slopend geweest…..
Even dwaalden mijn gedachten 35 jaar terug toen wij op schoolreis gingen. Op de fiets met hondenweer naar Lauwersoog om vervolgens de boot te nemen. Op Schier regende het ook pijpenstelen. En dan moest je vervolgens nog weer op de fiets terug. Of stond er toen een vrachtwagen klaar waar je de fietsen in kon laden? Dat zou ook nog kunnen. Maar een bijzondere trip was het zeker, bedenk ik mij wanneer ik weer naar huis loop om een pensionadoverhaal verder uit te werken.
Die avond beleefde ik onvergetelijke momenten in Zeerijp. Waar de plaatselijke trots en vlaggenschip het op moest nemen tegen De Fivel. Beide ploegen verkeren in hevige degradatienood en het had er alle schijn van dat de oranjehemden hier meer van doordrongen waren dan onze jongens. Met als gevolg een 2-0 achterstand in de rust. Na een kwartier in de tweede helft kreeg De Fivel weer een opgelegde kans om de 3-0 te maken. Keeper Smit pareerde. Twee minuten later stond er 2-2 op het scorebord. En een kwartier voor tijd scoorde Bosman een wereldgoal. In plaats van de 13e plaats nam men na deze 2-3 overwinning de 10e plaats op de ranglijst in. Ik was getuige geweest van het wonder van Riep, zeg maar…..
Op woensdagmorgen toog ik in de rode Rover van pa naar Molenrij. Een plaatsje dat vlakbij Kloosterburen ligt. In Molenrij ligt ‘De Herberg van Ede’. Een pareltje die we dankzij de Open Coffie Club ’t Hoogeland aan mochten doen. Eten, drinken en slapen in een klein museum, zo staat er op de website te lezen. De Herberg ademt Ede Staal, het is ook net of we de beginjaren tachtig zijn binnengestapt. Met op de achtergrond de mooie muziek van deze veel te vroeg overleden zanger, wiens liedjes nog steeds grijs gedraaid worden, vloog de morgen voorbij. Hopelijk kom ik ooit nog terug op de achtergrond van dit mooi stukje Groningen van gastvrouw Sigrid Heeres. En straks nog meer Ede Staal overigens….
Koningsdag is natuurlijk ook een bijzondere dag. Normaal ga ik ’s morgens altijd even het dorp in om de Koningssfeer te proeven. Dit keer zat ik aan de buis gekluisterd om mij te vergapen aan Koning Willem Alexander en zijn gevolg die Groningen aandeden. Daar was onze burgemeester immers ook, die normaal de aubade in Middelstum afneemt. Even solidair met Albert dus. Ik was één van de twee miljoen kijkers, beduidend minder dan vorig jaar in Tilburg. De reacties op het bezoek aan Groningen waren ook wat lauw, de specialisten bekroonden de performance met een mager zeventje, geloof ik.
Zelf heb ik wel genoten. Al is het alleen maar van de mooie stad waar het koninklijk gevolg zich doorheen bewoog. Om mij vervolgens weer te ergeren aan het commentaar van menig twitteraar die prinses Amalia op de korrel namen. Zo te lezen viel er het nodige aan te merken op haar. En dat terwijl ik denk dat zij over een jaartje of twintig een meer dan waardig opvolger van onze Koning wordt. Gelukkig konden deze ergernissen later die dag weggespoeld worden in de Heerestraat, bij Zalencentrum Vita Nova en Brouwers.
‘Zalstoe altijd bie mie blieven’. Sinds zaterdag blijft dit nummer van Ede Staal door mijn hoofd heen zingen. Op Ewsum sfeervol vertolkt door de familie Aikema als bijzondere opening van de presentatie van het boek Tiemen. Het boek inderdaad dat oudste dochter Margriet over haar vader schreef. Tevens een ode aan het beroep van melkboer. Een bijzondere dag dus voor de familie Van Dijken. Helemaal met in het achterhoofd dat Margriet haar moeder Betty zestig jaar werd op deze dag.
Ewsum puilde uit met familie, vrienden en geïnteresseerden. Even later ontstond er een stormloop op het boek, ik geloof dat er direct al 200 verkocht zijn. Margriet had het hierna maar wat druk met signeren. Een terechte beloning lijkt mij na vele maanden monnikenwerk. Het boek leest makkelijk weg, ik heb het dan ook in een ruk uitgelezen. De handtekening houd ik tegoed want ik besloot nog snel een afzakkertje te nemen in de voetbalkantine. Om een indrukwekkende week gepast af te sluiten inderdaad….