Dat was me het half jaartje wel zeg. Het is een donderdagmiddag halverwege lentemaand april wanneer ik terugkijk op een soort van rollercoaster. De zon doet voorzichtige maar wel opzichtige pogingen om door te breken door een ietwat grauwig wolkendek. Zij lijkt hiermee wel enigszins symbool te staan voor ons leven. Of overdrijf of chargeer ik nou? Vast. Maar als ik begin september te horen had gekregen hoe het leven er in de komende maanden uit zou komen te zien dan had ik hem of haar vast verschrikt aangekeken….
Eerst maar eens het merkwaardige carrièreverloop van mijn partner bij langs. Eind september 2016 ontslagen bij MS Mode Paddepoel waar half september de eigenaar van een winkel even verderop binnen stapt. En na de laatste werkdag bij MS kon ze de dag er op al bij haar nieuwe baas beginnen die met smart op haar zat te wachten. En dat ging hartstikke lekker totdat ze het halverwege september 2017 steeds benauwder kreeg. De dokter liet haar niet meer gaan en een ambulance kwam aangesneld. De diagnose was sneller gesteld dan dat het allemaal over was: een dubbele longembolie.
Na anderhalf maand toch maar weer voorzichtig aan het werk. Eind november liep haar 2e contract immers af. Helaas sloeg op het werk haar hart op hol. Na een herhaling hiervan op weg naar het werk moest er weer een ambulance aan te pas komen om haar af te voeren naar het ziekenhuis. Hartritmestoringen en extra hartslagen waren de oorzaak. Met als gevolg dat ik aan het eind van die week een bos bloemen thuisbezorgd kreeg en de mededeling dat haar contract niet verlengd werd….. Het duurde even voordat de juiste medicijn en dosering gevonden werd. In de tussentijd kwam Miranda niet veel verder dan de BB-combinatie, bed-bank inderdaad. Wanneer je in een vakantiestemming bent wel lekker maar niet in een ziektegeval en zeker niet voor enige maanden…..
Gelukkig sloeg het 2e medicijn wel goed aan, al werd ze achteraf iets te vroeg uit het ziekenhuis ontslagen. Maar alras kreeg ze meer energie en werden de nodige wandelkilometers afgelegd om de conditie weer op te bouwen. Dat was ook hard nodig want medio maart had ze haar oude MS-filiaalmanager aan de lijn die haar dringend nodig had in haar nieuwe zaak in Hoogezand. Dus zo’n beetje vanuit de ziektewet zeven dagen aan het werk in negen dagen tijd. Het andere uiterste dus. Gelukkig gaat het haar daar heel goed naar de zin.
Toen het met Miranda weer de goede kant op ging, bewandelde mijn vader de omgekeerde weg. Met als uiteindelijke diagnose een ontstoken galblaas, volgde een ziekenhuisopname van drie weken. Na drie weken in Twaalf Hoven in Winsum te hebben gebivakkeerd is hij gisteren eindelijk terug gekeerd in Hippyhoes. Maar we hebben hem wel even geknepen om de oude baas.
Tussen alle bedrijven door kreeg de oudste bonusdochter steeds meer last van haar rug. Ook zij is enige dagen opgenomen geweest in het Martiniziekenhuis, welhaast onze 2e woning dus. Haar wacht nog een lange revalidatieweg maar als alles meezit dan kan zij in september toch instromen in het tweede jaar van haar opleiding Sport en bewegen…
Zou het dan toch allemaal weer goed komen? Tussendoor mocht en mag ik de nodige bijdragen schrijven voor diverse kranten en magazines maar ook hier lig ik inmiddels toch weer mooi op schema. Buurman toverde vorige maand nog even een nieuwe website uit zijn hoge hoed waarin ik gelukkig mijn weg aardig heb weten te vinden. En voor enige gestopte adverteerders komen op korte termijn twee nieuwe adverteerders terug waardoor de 40(+) adverteerderswens gehandhaafd cq. in zicht blijft….
‘Even rustig ademhalen, het is alsof het regent als altijd. Maar het regent, en het regent zonnestralen….’ Prachtige volzinnen van Acda en De Munnik. Misschien ook wel van toepassing op ons. Op naar een mooie en rustiger lente- en zomerperiode. Alhoewel ik mij met zo’n onverwoestbare partner aan mijn zijde eigenlijk helemaal geen zorgen hoef te maken. Zolang ze maar niet meer in Miranda Martini verandert. Wentel ik mij zelf nu in zelfmedelijden? Nee toch?! Maar ik vraag mij wel af hoe andere mensen de ballen in de lucht houden in dergelijke gevallen. Want vrij zijn in het hoofd, dat werkt toch wel veel lekkerder hoor!