Een diepbruin veld lag achter een overvolle parkeerplaats in Middelstum. Het strijdtoneel waar wij het deze zaterdag op moesten nemen tegen de plaatselijke vv. De zon probeerde het, door de winter, aangetaste veld nog enigszins wat glans te geven, maar ook hier bleek maar weer eens, dat het gras bij de buren niet altijd groener is. In de bestuurskamer ging het voor de wedstrijd niet over het veld of over de lentezon, maar meer over Sunsation.
Bestuursleden van Middelstum moesten ietwat beschaamd toegeven dat de voorbereiding van de plaatselijke selectie niet echt optimaal was. Vele spelers waren de vrijdag tot laat (of zaterdagochtendvroeg zoals u wilt) in de feesttent gesignaleerd. Ze hadden dus waarschijnlijk niet veel slaap gehad. Ietwat lachend moest ik toegeven dat onze selectiespelers niet veel beter waren. Sterker nog: In Leens is elke vrijdagavond wel een feestelijke bijeenkomst wat ervoor zorgt dat ze meer bier dan slaap krijgen.
Wie ook niet veel slaap had gehad was de Pupil van de Week, vertelde voorzitter Schollema mij. Een ietwat bijzondere pupil gaf hij aan. Of wij, als tegenstander hier ook wat rekening mee wilden houden. Een speciaal persoon in Middelstum, die echt iedereen kent en die het al lang verdiende eens deze titel te mogen dragen. Ze hadden het hem expres pas vrijdagavond verteld dat hij mee mocht als Pupil van de Week, want anders zou hij een week geen slaap krijgen.
Ik begreep dat volkomen, want ik weet als geen ander, dat het zeer spannend kan zijn voor jeugdige spelers om met de grote jongens het veld op te mogen lopen. Ik heb vele zenuwachtige kids voorbij zien komen. Eerst als voetballer, later als ouder en nu als leider van het eerste elftal. Schoorvoetend komen ze meestal de kleedkamer in. In veel gevallen volgt hun moeder in hun kielzog. De moeders proberen meestal wat op de achtergrond te blijven, want een voetbalkleedkamer is toch wel een beetje een mannenwereldje.
Voor een moeder een heel apart wereldje. Jonge mannen vol testosteron, die maar al te graag een moeder toelaten, maar als het erop aankomt is van deze jongeheren de mond vaak groter dan het hart. Eenmaal in de kleedkamer kruipt de pupil vaak stilletjes in een hoekje waar het trainingspakje al voor hem klaar hangt. Tijdens het omkleden wordt tegenwoordig keiharde muziek gedraaid. Hollandse hits en harde beats volgen elkaar in rap tempo op. Voor een kind van ongeveer 8 aar oud een behoorlijk intimiderend ritueel. Vandaar dat ook vaak moeders de eerste momenten meegaan de kleedkamer in.
Voorafgaand aan de speech van de trainer mag de Pupil van de Week iets vertellen aan de selectie. In welk elftal hij voetbalt, wat hij die ochtend gedaan heeft en wat zijn favoriete speler is. Spannend, zo praten voor een groep ongeduldige mannen. Maar ook prachtig om te zien hoe deze kleine jeugdspelertjes opkijken tegen de spelers van het eerste elftal. Trots als een pauw lopen ze met de selectie mee het veld op om mee te mogen doen met de warming up. Zo ongeveer zou het er deze zaterdag ook in Middelstum aan toe gaan, dacht ik.
Geheel tegen de gewoonte in had ik, als leider, in onze kleedkamer even het woord genomen. Ik had aangegeven dat de Pupil van de Week in Middelstum ietwat zenuwachtig kon zijn en dat we daar als selectie goed mee om moesten gaan. Ik benadrukte, dat het voor deze jongeman een zeer bijzondere gebeurtenis was en dat het tevens onze taak was er voor hem een onvergetelijke dag van te maken. Tijdens de warming up ging mijn aandacht al snel naar de tegenstander van deze middag. Ik zag de gebruikelijk rondo’s, inloopvormen en afwerkvormen. Het leek niet echt alsof ze een hele nacht doorgehaald hadden, maar dat kon ook schijn zijn.
De supporters van beide clubs liepen schoorvoetend de kantine uit, het aangename voorjaarszonnetje tegemoet. Ze zochten allemaal hun favoriete plekje langs het veld op en keken net als ik naar de voorbereidingen van beide teams. Tussen alle spelers van Middelstum liep een beetje een vreemde eend in de bijt. Een ietwat ouder persoon met authentieke jaren 80 snor en evenzo mooie bril. Was het een voetballer, was het de vlaggenist, was het misschien de verzorger? Heel goed konden we het niet zien.
Toen hij dichterbij kwam, had ik het ineens in de gaten. Dit was de Pupil van de Week en ineens begreep ik de woorden van voorzitter Schollema, eerder deze middag. Hij kwam naar me toe en stelde zich voor. “Moi. Ik ben Koert. Mooi weer hè!”, zei hij. Ik gaf toe dat het prachtig weer was om te voetballen. Ondanks de vreemde winter ligt het veld er toch nog mooi bij, zeg ik tegen hem. Enthousiast vertelde hij dat hij Pupil van de Week was en dat hij met de jongens mocht intrappen. Hij was ook al even met de scheidsrechter aan het warmlopen geweest, vertelde hij vol trots.
Zo plotseling als hij voor me stond, zo plotseling was hij ook weer vertrokken. “Ik moet verder warmlopen”, zei hij nog even en weg was hij weer. Toen we vlak voor de wedstrijd nog even bijeenkwamen in de kleedkamer, wilde ik nog even uitleggen wie de Pupil van de Week was. Dit was echter niet nodig, want iedereen had al even kennisgemaakt met Koert. “We zullen hem een mooi doelpunt laten scoren Leidert”, zei onze aanvoerder. “Maak je maar geen zorgen”.
Voor aanvang van de wedstrijd mocht Koert als eerste speler op het doel van de tegenstander af. Hij slalomde energiek langs alle LEO-verdedigers en in het strafschopgebied aangekomen, schoot hij de bal onberispelijk onder keeper Zijlstra van FC LEO door. Juichend liep hij terug naar de dug-out van Middelstum, waar hij met een glimlach van oor tot oor plaats nam op de reservebank. De wedstrijd eindigde na een goede eerste helft van FC LEO kant en een strijdvaardige tweede helft van Middelstum kant in een zeer terechte 1-1. Beide teams konden daar uiteindelijk wel mee leven.
Na de wedstrijd moesten de laatste plichtplegingen nog gedaan worden in de bestuurskamer. Daar komen dan bestuursleden, trainers, leiders en de scheidsrechter samen om de wedstrijd na te bespreken en administratief af te sluiten. Aan het hoofd van de tafel zat Pupil van de Week Koert, voorzichtig te lurken aan een flesje cola. Hij luisterde naar alle verhalen, en leek te genieten van de prachtige dag die hij had gehad.
Voorzitter Schollema van Middelstum vertelde nog even dat hij toevalligerwijs het mooiste doelpunt van deze middag op video had vastgelegd. Hij wilde dit wel even aan Koert laten zien. Koert was zeker geïnteresseerd en keek geboeid naar de telefoon van de voorzitter. Al snel had hij in de gaten dat hij naar zijn eigen goal zat te kijken, die hij voor aanvang van de wedstrijd had gemaakt. Toen voorzitter Schollema even later de beelden ook aan alle anderen in de bestuurskamer liet zien, met de woorden dat dit de mooiste goal van de middag was, kon Koert zijn dag helemaal niet meer stuk.
Waar de spelers van beide elftallen al tevreden het zoveelste biertje naar binnen werkten en de wedstrijd waarschijnlijk weer vergeten waren, zat een apetrotse Pupil van de Week in de bestuurskamer te schitteren. Hij was de wedstrijd nog lang niet vergeten en hij zou dit waarschijnlijk ook niet snel meer doen……