Achteraf gezien is 21 oktober 1931 een heel belangrijke dag voor de familie Koster geweest. Alleen wisten we dat toen nog niet. Dit was de dag dat Jurriena van Gennep in Winneweer ter wereld kwam. Als kind nr. 4 van het gezin Gerrit van Gennep en Henderika Lambertha Gelderloos. Een gezin dat in hun hoogtijdagen maar liefst uit elf personen bestond. Moeder vond het gezellig thuis met zoveel broers en zusters om haar heen maar het was ook armoedje troef in de oorlogsjaren. Doorleren was er dan ook niet bij voor haar. Er moest brood op de plank komen.
En dus ging moeder na de lagere school afgerond te hebben in betrekking. Ze heeft bij verschillende gezinnen gewerkt. Dichtbij huis in Winneweer maar ook verder weg zoals bijvoorbeeld in de wijk Helpman in Groningen. In 1949 nam haar leven een drastische wending. Tijdens een jeugduitwisseling met de kerk van Onderdendam maakte ze kennis met kruidenierszoon Bertus Koster. En die had zijn oom en tante, waar Jurriena logeerde in dat weekend, plechtig beloofd goed op haar te passen. Dit deed hij met zoveel verve dat hij haar hartje veroverde. En tenslotte ook die van zijn aanstaande schoonvader, die met lede ogen de gedroomde transfer naar de vrijgemaakte kerk zag afketsen toen Jurriena van Gennep definitief koos voor de gereformeerde….
Dit leidde in 1955 tot een huwelijk in Bedum dat uiteindelijk ruim 61 jaar stand zou houden. Westerwijtwerd werd hun standplaats voor de komende 24 jaar. Daar zetten Bertus en Riena de kruidenierstraditie van Kosters kant door. Het zouden twintig drukke jaren worden met in totaal zes kinderen waarvan vijf binnen zeven jaar. Lopendebandwerk dus en in combinatie met een drukke winkel, heden ten dage niet meer voor te stellen dat dat überhaupt in Westerwijtwerd kon, waren het hectische jaren.
Zakelijke en familiaire succesjaren dus totdat in 1975 het leven opnieuw een dramatische wending nam toen er bij moeder paratyfus werd geconstateerd. Na een langdurige ziekenhuisopname wachtte nog een zeer onaangenaam bericht. De gemeente Middelstum gelastte de familie Koster op basis van een stoffig wetje uit ver vervlogen tijden dat de kruidenierszaak Koster gesloten moest worden. Iets waarover onze moeder zich lange tijd schuldig heeft gevoeld….
Gelukkig vond pa al vrij snel weer ander werk. Maar de winkelherinneringen bleven, het was tijd voor een nieuwe stap. In 1979 werd de Dorpsweg in Westerwijtwerd na 24 jaar ingeruild voor de G.A.-straat in Middelstum. Een nieuw tijdperk van 35 jaar brak aan. Mooie jaren ook waarin moeder tot rust kwam en nieuwe uitdagingen vond in het werkplezier in de tuin, in het haken en breien, in het oppassen op haar kleinkinderen en in het verrichten van het nodige vrijwilligerswerk. Met grote regelmaat werden oudere gemeentegenoten bezocht en onderhouden met een gezellig praatje. Iets wat van beide kanten goed werkte want moeder hield van gezelligheid en mensen om haar heen. En dat kwam goed uit want het aantal kleinkinderen en op den duur ook achterkleinkinderen nam grootse vormen aan….
De kinderen verdwenen één voor één uit huis. Pa en moe waren op elkaar aangewezen. Dat ging lang goed, eigenlijk tot 2009. Dat was het jaar dat pa begon te kwakkelen en misschien ook wel het jaar dat bij moe het dementieproces sluimerende wijs begon. Alleen thuis wonen werd steeds lastiger en op den duur een ware beproeving. Begin 2014 werd eindelijk het huis verkocht dat al twee jaar te koop had gestaan. Toornwerd kwam als een verlossing maar moe ging geestelijk en lichamelijk snel achteruit.
Gelukkig was daar nog het Hippolytushoes. Twee kamers schuin tegenover elkaar op de derde verdieping brachten verlichting. Gescheiden van tafel en bed braken de jaren van het leven van genadebrood aan. Iets wat onze moeder als heel moeilijk heeft ervaren. In plaats van andere mensen helpen moest ze nu zelf verzorgd worden. En dat nam ze God best weleens kwalijk. Iets wat ze niet onder stoelen of banken schoof. Waarom moest haar dit nu overkomen?
Toch waren daar gelukkig ook de laatste tweeënhalf jaar nog de mooie momenten. Ze genoot van de kinderen en kleinkinderen die met grote regelmaat langs kwamen en voor haar klaar stonden. Regelmatig werd ze in de rolstoel geholpen en daar ging het heen, lekker toeren over het prachtige en haar zo geliefde Groninger Hogeland. Dankbaar was ze hiervoor en ze genoot met volle teugen van de ontluikende en afstervende natuur, dat net als het leven geeft en neemt.
De laatste weken holde haar gezondheid achteruit. Moeder werd ’s nachts onrustig en kreeg steeds meer pijn. Donderdag 10 november was haar laatste dag op Meerzorg. De laatste puzzelwoorden in de woordzoeker werden weggekrast, voor het laatst werd de pen in haar puzzelboekje opgeborgen. Boven waren ze druk bezig om haar nieuwe woning klaar te stomen. Daar waar geen pijn en zorgen meer zijn. Het is goed zo. Ze is nu op de plek waar ze Aukje tijdens de ritjes in de rolstoel zo vaak over vertelde:
In de hemel is het schoon, waar men juicht voor ’s Heeren troon.
Met een altijd vrolijk harte, vrij van alle pijn en smarte.
Waar men juicht voor ’s Heeren troon, in de hemel is het schoon….
Rust zacht lieve moeder, dank voor al uw liefde, wijsheid, troost en mooie uitspraken!!