Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn naam is Jelle Slager en ik ben op 26 oktober 1948 geboren in Usquert. Onlangs net 69 jaar geworden inderdaad. Ik kom uit een arbeidersgezin en heb nog een jongere zuster die op Ameland woont. Pa was aanvankelijk landarbeider en werkte onder andere op een dorsmachine. Later ging hij voor de gemeente Usquert aan het werk op de stortplaats.
Ik ben in Usquert aan de Zijlsterweg geboren en heb in mijn jonge jaren op verschillende plekken in dit dorp gewoond. Daarna volgden verhuizingen naar Appingedam en Oude Pekela. Inmiddels wonen we al weer veertig jaar aan de Provincialeweg in Usquert waarvan twintig op nummer twee. Een pracht plekje inderdaad met een mooi uitzicht op Rottum. Usquert voelt vertrouwd en ik had het werk altijd dichtbij in de buurt.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op drie september 1971 getrouwd met Ginie Kuipers, zij is van Drentse afkomst. Ik heb haar leren kennen tijdens een motorcrosswedstrijd in Drenthe waar wij beiden als toeschouwer aanwezig waren. Ik moest er wel wat voor over hebben om met haar af te spreken want ik ging altijd op de fiets naar haar toe. En daar ze in Nieuw-Roden woonde, was ik vaak een uurtje of twee onderweg. Maar ik had het er graag voor over.
Na getrouwd te zijn, gingen we dus in de provincie Groningen wonen. Daar moest Ginie in het begin aan wennen maar later vond ze het hier prima wonen. Wel is het gevoelsmatig kouder dan in Drenthe, ‘dat scheelt vaak wel een jas’. Ze was natuurlijk de bossen gewend en woont nu vlak aan zee.
Het huwelijk heeft ons twee kinderen geschonken, een dochter en een zoon. Onze dochter is 45 jaar en woont in Groningen. Onze zoon is 41, hij woont in Uithuizen. Hij heeft een zoon en een dochter, onze dochter heeft zelf ook een dochter. Ik ben dus de trotse opa van drie kleinkinderen in leeftijd variërend van negen tot twaalf jaar. We passen nog steeds regelmatig met veel plezier op, al wordt dat gezien de leeftijd van de kleinkinderen wel steeds minder.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Usquert, ging ik naar de MULO in Uithuizen waar ik op 16-jarige leeftijd mijn diploma in ontvangst mocht nemen. Ik heb er nog aan zitten te denken om naar de kweekschool te gaan maar dit is er niet van gekomen. De vijfjarige opleiding duurde mij eigenlijk te lang en daar al mijn kameraden al aan het werk waren, wilde ik ook graag wat geld verdienen. Daarbij waren mijn ouders niet echt happig dat ik zo’n lange en dure opleiding wilde gaan volgen.
Ik heb overwogen om beroepsmilitair te worden maar zag hier na de keuring vanaf. Tot aan de winterperiode heb ik toen op de steenfabriek in Rottum gewerkt. Daarna kwam ik op het kantoor van de Groninger beurtvaart terecht op de afdeling schadeafwikkeling. Wanneer iemand een fles jenever kapot gooide of wanneer er spullen gestolen waren dan kwam men bij terecht. Hier heb ik een paar jaar gewerkt, toen volgde mijn diensttijd van anderhalf jaar.
Daarna kwam ik op het verkoopkantoor van Nesso Strokarton terecht. Na cursussen Engels en Duits gevolgd te hebben, stuitte ik op een vacature als planner bij strokartonfabriek Fre en Co in Oude Pekela. Bij de baan werd ook een woning aangeboden en zo verhuisden we naar Oude Pekela. Als planner besliste ik onder andere welke doos van welke maat op welke baan geproduceerd ging worden. Een leuke baan maar mijn vrouw kon niet echt aarden in Pekela.
Ik heb toen succesvol gesolliciteerd bij Griever in Appingedam, een groothandel in levensmiddelen. Als vertegenwoordiger struinde ik door de hele provincie om onze artikelen onder de aandacht te brengen. Een leuke baan binnen een familiebedrijf maar ik kreeg te horen dat er geen moderniseringsplannen kwamen en dat het binnen twee jaar wel eens einde oefening voor het bedrijf kon zijn. Voor mij een sein om mijn heil elders te gaan zoeken.
Zo kwam ik op 27-jarige leeftijd in de verzekeringsbranche terecht. Ik werkte bij Vendo Polis, een onderdeel van Vroom en Dreesmann, in Groningen en probeerde hypotheken en verzekeringen aan de man te brengen. Niet veel later kwam ik bij de Rabobank in Bedum terecht. Daarna volgde nog één switch en wel naar Unive in 1985.
Daar het ik mijn langste én leukste werktijd gehad want ik heb er tot mijn pensionering in 2010 gewerkt op de filialen in Uithuizen en Winsum. Ik heb zelf enige fusies meegemaakt en vlak na mijn pensionering volgde weer een fusie. En nu zijn er plannen om te fuseren met filialen van Unive Drenthe. Ik heb er altijd met veel plezier gewerkt om verzekeringen aan de man te brengen maar ben blij dat ik nu met pensioen ben. Door al die fusies werd het wel steeds onrustiger op de werkvloer.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik wilde aanvankelijk nog wel door tot mijn 65e maar Ginie vond het eigenlijk wel welletjes. Ik was vaak van huis en kon in 2010 met een mooie regeling op vrij jonge leeftijd uitvloeien. De beslissing om van deze regeling gebruik te maken, was best een moeilijke maar ik heb er geen spijt van gehad. Ik had al vrij snel weer nieuwe bezigheden gevonden.
‘Holst die al meer waark op hals ja’, merkt mijn vrouw dan ook wel eens gekscherend op. Ik verbouw inmiddels onze eigen groenten op een stuk grond achter het huis en ben ook imker geworden. Daarbij sport ik veel. Ik doe aan hardlopen bij de Eemsmondrunners in Uithuizermeeden, ik zit op de Fietsclub in Winsum en doe aan bootcamp in Usquert en Groningen. Hiermee ben ik vijf dagdelen per week zoet maar het houdt mij wel lekker fit.
Daarnaast doe ik ook het nodige bestuurlijke vrijwilligerswerk. Zo ben ik bestuurslid, voorheen voorzitter, van de Fietsclub Winsum, secretaris van de ijsvereniging van Usquert en tweede voorzitter van de Groene Kruis vereniging hier in Usquert. In het verleden heb ik ook in Dorpsbelangen Usquert gezeten.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Mijn trouwdag en de geboorte van onze kinderen en kleinkinderen. Dat ik enige keren van werkkring veranderd ben, heeft gelukkig altijd goed uitgepakt. Mooie behaalde resultaten op het werk, beschouw ik ook als hoogtepunten.
Ik kan hier nog enige sportieve hoogtepunten aan toevoegen. Zo heb ik bijvoorbeeld de Nijmeegse Vierdaagse gelopen, op klompen nog wel. Hierover later meer. Maar ook lange en zware fietstochten zoals Luik-Bastenaken-Luik en de beklimming van de Alpe d’Huez staan in mijn geheugen gegrift. En mooie wadlooptochten naar bijvoorbeeld Schiermonnikoog en Ameland. Plus een survivaltocht in de Ardennen met mijn zwager, inclusief overnachtingen in de open lucht.
En de dieptepunten?
Het verlies van mijn ouders. Pa mocht 75 worden, moeder 73. Niet splinterjong maar ook niet superoud inderdaad. Maar ergens ook ‘doodnormaal’ en behorend bij het leven. Verder kan ik eigenlijk niets bedenken. We zijn zelf gezond en dat geldt ook voor onze kinderen en kleinkinderen.
Wacht, er schiet mij nog wat te binnen. Dat was eigenlijk best een beangstigende ervaring. Toen op 11 september 2001 terroristen de Twin Towers in New York met vlieguigen doorboorden, zaten wij in Zuid-Afrika. Wij hadden geen flauw idee wat zich allemaal afspeelde en hoe erg het was. Toen we terugkwamen in de lodge in Kaapstad vertelde de eigenaar ons in goed Nederlands dat de 3e Wereldoorlog was uitgebroken. Daar schrokken we natuurlijk enorm van.
Achteraf viel dat gelukkig nog wel mee maar toen we naar vertrokken vanaf een vliegveld bij Pretoria hebben we de gevolgen ervan wel ondervonden door de zeer lange rijen en strenge controles wat behoorlijk vertragend werkte.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
De Nijmeegse Vierdaagse op klompen lopen is natuurlijk vrij uitzonderlijk, dat doet bijna niemand. Ik trok dan ook veel bekijks, onder andere van het plaatselijke televisiestation. Japanners tikten mij heel vriendelijk op de rug en ‘vroegen’ mij middels gebarentaal of ze met mij op de foto mochten. Amerikanen vroegen of ik mijn klompen uit wilde doen zodat ze konden zien op wat voor materiaal ik verder nog liep.
Het was me wel een barre tocht hoor. Toen ik op de laatste dag nog twintig kilometer moest lopen, stopte ik bij een Rode Kruispost waar een lange rij voor stond. Toen een medewerker mij op klompen zag, vond hij dit zo bijzonder dat hij mij langs de rij naar binnen loodste voor een stevige massage.
Ik sliep bij een gastvrouw en zei op de een na laatste dag tegen haar: ‘Dit was de laatste keer dat ik gelopen heb, ik stop ermee!’. Zij adviseerde mij echter om vroeg op bed te gaan, misschien zou een goede nachtrust mij goed doen. Ik ging dan ook om 20.00 uur slapen en was inderdaad bij het krieken van de dag al een stuk frisser. Het was nog steeds flink afzien hoor, maar ik heb het gehaald. Van te voren had ik ook al wel wandeltochten van zestig kilometer gemaakt maar nog nooit vier dagen achter elkaar natuurlijk.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou nog wel een mountainbiketocht willen maken van de Oost- naar de Westkust van Amerika maar daar is Ginie niet zo happig op. Hetzelfde geldt voor een wandeltocht naar Santiago de Compostela. Wel hebben we al mooie en verre reizen gemaakt naar Cuba, Thailand, Maleisië, Israël en Lapland bijvoorbeeld.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Dat kan ik niet zo snel bedenken. De keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb, zijn goed uitgepakt. Het heeft ook geen zin om met spijt terug te kijken, je kunt het toch niet meer veranderen.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een tien is te hoog, doe maar een negen! We hebben geen reden tot klagen. ‘Naar het groen kijken is goed voor je gezondheid!’ En het eten van eigen verbouwde groenten natuurlijk. Ik heb zelfs nog courgettes kunnen verkopen, hetzelfde geldt voor de honing. En de zestig kg aan druiven vertalen zich binnenkort terug in 50 tot 60 flessen wijn.
De imkercursus was trouwens heel interessant om te volgen. Dit jaar heb ik twaalf kg honing bij elkaar geslingerd, mede verkregen door dertig kg suiker dat als voedingsstof diende voor maar liefst 40 tot 50.000 bijen. Hier blijven overigens in de winterperiode maar 10.000 bijen van in leven.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Wadlopen naar bijvoorbeeld Schiermonnikoog, Ameland, Engelmansplaat, Rottumerplaat of Simonszand, vind ik echt een aanrader om eens te doen. De tocht is heel mooi, zeker wanneer je de zeehonden op de zandbanken ziet liggen. Het Waddengebied biedt één bonk rust, heerlijk toch!