Ongeveer anderhalf jaar na het begin van de website, startte ik met een nieuwe rubriek: Pensionado’s. Met als achterliggende gedachte om met oudere mensen, liefst 75+, terug te kijken op hun leven. Een soort van digitale versie dus van de levensboeken die ik voor mensen wilde schrijven. Iets wat inmiddels naar de achtergrond is verdwenen. Maar de digitale versie is gelukkig gebleven. Tegenwoordig is 60+ het leeftijdscriterium waarbij het vooral bij jonge pensionadogasten vaak lastig plannen is om een gaatje in hun drukke agenda te prikken….
Het eerste gesprek
Voor het interview had ik een elftal vragen samengesteld. Hiermee toog ik naar mijn eerste ‘slachtoffer’. Ver hoefde ik niet te reizen want mevrouw Paap woonde hemelsbreed op zo’n tweehonderd meter lopen. Een prachtig mens om deze rubriek mee te openen. Ze was 94 jaar maar geestelijk nog zo scherp als een mes. En immer optimistisch. Geen onvertogen woord over het leven.
Het leven inderdaad dat niet altijd even aardig voor haar geweest is. Het overlijden van haar man op relatief jonge leeftijd maar ook het overlijden van haar schoondochter op veel te jonge leeftijd hakten er stevig in. Ondanks dat gaf ze haar leven een negen. En ze gaf mij nog mooie woorden ter overdenking mee: “Het hele leven is één grote leerschool. Je moet in vrede met elkaar leven en eventuele ruzies weer goedmaken. ‘Wees maar de minste!’” Mevrouw Paap overleed vorig jaar op 96-jarige leeftijd, vlak na mijn moeder.
Ons reeds ontvallen mensen
Mevrouw Paap is niet de enige van de mensen die ik in het eerste jaar van pensionado’s geïnterviewd heb, die ons is ontvallen. Want ook mevrouw Boelema, meneer Hazekamp en mevrouw Van der Beek zijn van ons heengegaan. De beide dames waren al in de negentig toen ik langskwam en met politieman Onne Hazekamp had ik zelfs een honderdplusser te pakken! Hij was al 103 jaar oud toen ik bij hem aan de G.A.-straat langs mocht komen. Wat een verhalen had hij nog en godvrezend was hij zeker. Uiteraard ging ik op zoek naar het geheim achter zijn hoge leeftijd: “Ach, dat weet ik niet. Het wordt je gegeven zoals de Here het je oplegt….”
Mevrouw Boelema was geen onbekende voor mij. Voor haar mocht ik in 2013 een levensboek maken. Haar man en zijn smederijverhalen stonden hierbij centraal. Vol trots liet ze mij zijn diploma’s zien en die moesten ook in het boek worden opgenomen. Plus natuurlijk de bijzondere anekdote hoe ze Jan Alje in een mooi pak meegelokt had naar Vita Nova waar hem een Koninklijke Onderscheiding werd aangeboden…
Mevrouw Van der Beek van de manufacturenwinkel was al 95 jaar toen ik bij haar op de kamer in het Hippolytushoes mocht komen. Daar zat nog wel een verhaal achter. Ik had namelijk telefonisch contact met haar gezocht en had een heel ander gezicht voor mij. Dus toen ik om half elf in de ontvangstruimte van Hippyhoes kwam, waar ik met haar had afgesproken, zag ik haar niet zitten. En dus vroeg ik aan Annemiek Jansma of zij mevrouw Van der Beek toevallig had gezien. ‘Daar zit ze ja, achter je!’ Dat was niet de mevrouw die ik in gedachten had maar de verhalen waren er niet minder om…..
Wat een verhalen
Als ik het rijtje van het eerste jaar doorneem dan denk ik vaak aan mooie gesprekken terug. Gesprekken soms met een lach en een traan. Met mensen bijvoorbeeld die hun partner al op jonge leeftijd hebben verloren. Louki Ennik bijvoorbeeld waar ik gezellig een wijntje mee mocht drinken op 11 november 2014, de dag van Sint Maarten inderdaad. Het werd een bijzondere middag in haar mooie woning vlakbij de Huizinger toren. Dat oud-wethouder Dobma zijn vrouw had verloren, wist ik niet eens. Daar kwam ik gaandeweg het gesprek achter. Openhartig vertelde hij hierover en daar schrok hij zelf ook een beetje van, geloof ik. Het compliment dat ik het verhaal toch ongecensureerd mocht plaatsen, koester ik nog steeds.
In het eerste jaar schoven ook twee oud-burgemeesters van Middelstum aan. Met Bertus Pit werd de MKZ-crisis van 2001 besproken waardoor Sunsation niet door kon gaan. Een dieptepunt in zijn carrière en die beslissing leidde zelfs tot bedreigingen en politiebewaking. Daar heeft Den Boon nooit geen last van gehad. Vol enthousiasme vertelde hij over zijn zeilverhalen want hij vaart in zijn boot heel Europa door. Met zijn huidige woonplaats Middelburg als vertrekpunt….
Uiteraard waren daar ook de hilarische verhalen. Jobke Nainhoes was en is een spraakwaterval, die ging maar door. Groenteboer Reinder Tuitman kon het ook mooi vertellen. Hij wenste mij bij mijn vertrek veel heil en zegen op al mijn wegen. Kees Reinders kan natuurlijk meesterlijk vertellen en ook een bezoekje aan zijn Asingapoort was de moeite waard. En wat te denken van de mooie en bijzondere wielerverhalen van Bé Huizing die als soigneur de hele wereld over reisde om de groten der aarde te kneden.
Prachtige verhalen inderdaad uit vervlogen tijden, vaak met een vleugje nostalgie. Dat is wellicht de reden dat ik deze rubriek zo mooi vind…..