Met de eerste lustrum binnen handbereik, 18 februari bestaat mijn onderneming immers 5 jaar, bestaat ook de behoefte om terug te kijken. Op al de verhalen achter de interviews bijvoorbeeld. Inmiddels zijn we sinds het begin een kleine 200 Babbelen met Bert interviews verder. Aanvankelijk liet ik mijn babbelgasten de vragen zelf nog invullen. Een rare traditie ontstaan uit de tijd dat ik nog in de clubbladredactie van de VV Middelstum zat. Babbelen met Bert was de rubriek waarin ik mensen vragen in liet vullen, alla de vluggertjesrubriek. Van daadwerkelijk babbelen was dus geen sprake en hetzelfde gold voor de eerste Babbelen met Bert interviews.
Schollema en Rodenboog
Dat was niet de bedoeling natuurlijk. En dus nam ik begin januari de regie in eigen hand. Terugkijkend denk ik dat ik best wel zenuwachtig was, toen ik burgemeester Schollema aan de lijn kreeg. Maar ik was maar wat trots dat deze voormalig burgervader van de gemeente Pekela op een donderdagmiddag een uur de tijd nam om mijn vragen naar eer en geweten te beantwoorden. Prominente mensen zouden het immers goed doen wat betreft de kijkcijfers en daarmee hopelijk mijn kersverse website een welkome impuls geven.
Anderhalf maand later mocht ik dit huzarenstukje nogmaals uitvoeren. Toen zat ik op een vrijdagmorgen maar zo in de werkkamer van burgemeester Rodenboog op het gemeentehuis in Loppersum. De klap van Huizinge was nog maar nauwelijks verwerkt en onze burgemeester had het maar druk met alle mediapubliciteit omtrent de aardbevingen en zijn Don Quichot strijd tegen de NAM. Het leverde mij in elk geval wederom een uitvoerig verhaal op en ook de nodige hits.
Maar ook een dankbaar gevoel dat dergelijke burgervaders de tijd namen om een praatje met mij te houden. Ik kende beide mannen wel vanuit het vrijwilligerswerk voor de plaatselijke voetbalclub en de politiek. Maar toch, ze moeten wel even de moeite nemen om mij tijdens die onzekere beginmomenten te woord te staan. Later dat jaar mocht ik ook op audiëntie komen bij de wereldberoemde schilder Henk Helmantel. De Weem in Westeremden is daarbij sowieso een prachtige locatie om even een kijkje te nemen.
Hendrik van der Molen en de gebroeders Uffen
Het waren gelukkig niet alleen de prominenten die ik voor mijn denkbeeldige microfoon kreeg. Ieder dorp heeft zo zijn excentriekelingen die prachtige verhalen aan boord hebben. Het interview met Hendrik van der Molen zal ik derhalve nooit meer vergeten. Wat heb ik gelachen tijdens die prachtige vrijdagmorgen toen de zon daadkrachtig scheen. Het was eigenlijk mijn laatste vakantiedag en dus ging ik rond een uurtje of tien richting Pomp.
Hendrik was die morgen al om vijf uur uit de veren gegaan en had er al een boottochtje inclusief vispartijtje opzitten. Pontificaal trok hij een half liter bierblik open en gastvrij bood hij mij ook zo’n blikje aan. Dat werd mij toch even te gortig en daar hij verder niets in huis had moest ik het doen met zijn prachtige verhalen. Stammend uit de boer Rooda tijd en opgedaan tijdens zijn avontuurlijke reis met de baron naar Syrië. In een oud vehikel werd heel Europa doorgereden. Een reisverhaal wat zelfs in boekvorm is uitgebracht.
Het kerstverhaal met de gebroeders Uffen zal ik ook niet licht vergeten. Klaas was enige maanden in Leens in een verzorgingstehuis opgenomen geweest n.a.v. een operatie aan zijn heup. Vol dankbaarheid maakte hij melding van het feit dat zijn buurtgenoten regelmatig bij hem op visite waren geweest en de gebroeders meehielpen in de huishouding. Broer Tjab zei niet zo heel veel. Maar af en toe brak hij maar zo tijdens het gesprek in om vol enthousiasme over zijn mollenvangsten te vertellen. Een beroep dat hij bijna zeventig jaar uitgeoefend heeft…..
Henk de Haan
Het interview met Henk de Haan was misschien wel het meest hilarisch. Ik kwam Henk begin 2013 tegen tijdens het starterscafé van de Rabobank in Delfzijl. ‘Broezen, pom, pom, pom’ was dus ook een kersvers ondernemer en tevens een bekende Nederlander die zijn ziel en zaligheid inzette om de BV Veendam van de ondergang te redden. Na veel vijven en zessen lukte het mij om op een avond een interview met hem te plannen.
En dus kon ik ’s morgens met mijn ouders mooi naar mijn jarige tante in Hattem toe. Daar ging echter in het begin van de middag mijn telefoon af. Of het interview niet vervroegd kon worden want dan kon ik mooi met hem meelopen. Henk had namelijk een klusje als scheidsrechter aangenomen om Kids United tegen een brandweerteam te fluiten.
Niets mis mee natuurlijk en ik vloog halsoverkop met mijn ouders terug naar huis om mij vervolgens naar de velden van Potetos te spoeden. De vragen stelde ik tussen de bedrijven door, bijvoorbeeld toen Henk zich aan het omkleden was in de kleedkamer. Want Henk bleek niet van het rustig stilzitten te zijn. Uiteindelijk lukte het mij toch om de antwoorden op papier te krijgen maar het ging niet over de geijkte paden, pom, pom, pom…..