Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn officiële naam luidt Harm Koenderink. Maar ik heb ook enige neven met dezelfde naam dus werd mijn roepnaam al snel Harry. Ik ben op 25 september 1949 geboren in Ten Post als tweede zoon van een kruideniersechtpaar. Mijn vier jaar oudere broer is helaas vorig jaar overleden. We hebben nog een tijdje met zijn vieren in de winkel gewerkt. Mijn vader, moeder en ik waren vaak in de winkel te vinden terwijl mijn broer er op uit trok om groenten te venten.
Ik heb 42 jaar in Ten Post gewoond zonder te verhuizen. We woonden aan de Rijksweg nummer 219. Toen mijn ouders stopten als kruidenier zijn zij verhuisd en ik bleef er samen met mijn vrouw wonen. In 1992 zijn we in Middelstum terechtgekomen. Daar zochten ze toentertijd een kostersechtpaar in het kerkgebouw aan de Delleweg. In 2000 zijn we naar de Plataanlaan verhuisd en hier wonen we inmiddels al weer zeventien jaar met veel plezier.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 14 mei 1975 getrouwd met de oorspronkelijk uit Overschild afkomstige Jannie Sander. Onze winkelmeid had namelijk verkering met iemand uit Overschild en hij had een jongere zuster, Jannie dus. Toen zijn we eens op een Hemelvaartsdag met zijn vieren op stap gegaan. Waarheen precies weet ik al niet eens meer. Wel dat het naar een kermis was onder stralende weersomstandigheden. Niet veel later was het raak tussen ons en inmiddels zijn we al weer 42 jaar getrouwd!
Het huwelijk heeft ons vijf kinderen gebracht. Ze wonen allemaal binnen een straal van tien kilometer bij ons vandaan. Lineke is de oudste en woont zelfs tegenover ons. Ze heeft nog een tijdje in Heiloo gewoond, in Noord Holland, maar voelt zich hier veel beter thuis. Gerrit is teruggekeerd naar zijn geboorteplaats, naar Ten Post dus. Liesbeth woont in Winsum en Garmt in Kantens. Tineke is net dit weekend naar Westeremden verhuisd. De kinderen variëren in leeftijd van 30 tot 42 jaar.
Inmiddels zijn we in het rijke bezit van achtkleinkinderen en nummer negen komt er aan. De kleindochters hebben nog een voorsprong (5-3) maar er is weer een kleinzoon op komst. Omdat we mooi dichtbij wonen, kunnen we regelmatig oppassen. Iets wat we met veel plezier doen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Ten Post doorlopen te hebben, ging ik samen met mijn neef met de bus naar de Ulo in Delfzijl. Ik was vijftien toen ik hier vanaf kwam en daar mijn ouders een kruidenierszaak hadden, kon ik direct bij ze aan het werk. Dit kruidenierswerk heb ik tot mijn 28e gedaan, de laatste jaren zelfstandig met mijn broer toen mijn ouders gestopt zijn. De winkel werd steeds minder rendabel vandaar dat we besloten hebben om hem te verkopen. Onze opvolgers hebben de winkel nog anderhalf jaar open gehad, toen was het afgelopen.
Ik moest dus op zoek naar ander werk en kwam bij tabaksgroothandel Vinke terecht in Groningen. Mijn baas was ‘een minne’ die vaak tegen zijn mensen tekeer ging. Ook wel tegen zijn klanten maar dat deed hij pas nadat het telefoongesprek was afgelopen. Er ging weinig goed in zijn ogen. Gelukkig hoorde ik van mijn zwager dat ze bij groothandel Keip in Groningen op zoek waren na personeel. Na een goed gesprek was de overstap dus snel gemaakt.
Keip verkocht alles op het gebied van elektronica. Niet alleen kabels, snoeren en stopcontacten maar ook witgoed, televisies enz. enz.. Hier heb ik 26 jaar lang allerhande werkzaamheden verricht, het ging mij er heel goed naar de zin. Helaas werd Keip overgenomen door Rexol en door een reorganisatie verloren vooral veel oudere medewerkers hun baan en daar behoorde ik dus ook bij. Ik was toen 56 jaar. Gelukkig heb ik maar een half jaar thuisgezeten.
Toen kon ik bij Abiant in Bedum terecht en kreeg door mijn connecties binnen dit uitzendbureau vrijwel direct een vast contract aangeboden. Ik heb nog acht jaar lang op verschillende plekken en bij verschillende bedrijven allerhande klusjes gedaan op het gebied van schoonmaken, tuinieren en kleine administratieve klussen. Het laatste jaar ben ik nog mee verhuisd naar Groningen toen Abiant daar een nieuwe vestiging opende.
Ik kijk met heel veel plezier terug op mijn werkperiode. Daar reken ik het kosterswerk ook bij wat ik samen met mijn vrouw zestien jaar heb mogen doen. Dit was niet heel veel werk hoor, het kostte ons zo’n tien uur per week. We hadden natuurlijk als groot voordeel dat we tegen de kerk aanwoonden. Het meeste werk ging vaak zitten met het voorbereiden van vergaderingen en na die tijd het opruimen en schoonmaken van de gebruikte spullen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Hier heb ik het helemaal niet moeilijk mee gehad ondanks het feit dat ik tijdens de rustige wintermaanden thuis kwam te zitten op 65-jarige leeftijd. Dit was in december 2014, ik ben inmiddels al weer 2,5 jaar met pensioen dus. We passen drie dagen in de week op onze kleinkinderen en op de woensdag rij ik mensen met een beperking op een neer naar boerderij De Fraam aan de Fraamweg. Ik rij ze naar Bedum, Leens maar ook vanaf de Hamsterborg heen en weer. Heel leuk om te doen. Sommigen zijn een open boek en vertellen je alles, anderen zeggen juist helemaal niets.
Verder mag ik graag televisie kijken, met voetbal en tennis als voorkeurssporten, en tuinieren. Ik zit al heel lang op een zangkoor. Zingen doe ik vanaf mijn 18e, toen nog in Ten Post. Later zong ik bij een koor in Stedum en inmiddels zit ik al weer zes jaar bij het Hippolytuskerkkoor in Middelstum. In mijn jongere jaren ben ik nog actief geweest bij de speelweek in Ten Post en ik heb vier jaar in het bestuur gezeten van de Middelstumer Gymnastiek Vereniging.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Mijn hoogtepunten liggen in familiair verband: onze trouwdag en de geboorte van onze kinderen en kleinkinderen. Ook kijk ik met veel plezier terug op ons 40-jarig huwelijksfeest dat we twee jaar geleden in Westerwijtwerd in het Moarhoes hebben mogen vieren.
En de dieptepunten?
Mijn broer is anderhalf jaar geleden plotseling overleden. Hij mocht slecht 70 jaar worden. Na een klaplong en een hartstilstand is hij in het ziekenhuis gedotterd en mocht hij al snel weer naar huis. We zouden net die de zondag er op bij hem op bezoek gaan toen hij nogmaals een hartaanval kreeg. Dit werd hem fataal.
Zelf heb ik 35 jaar geleden ook een moeilijke tijd gehad toen ik vijf weken met dikke koorts op bed moest liggen, waarschijnlijk door de gevolgen van Pfeiffer. Het heeft maanden geduurd voordat ik weer helemaal topfit was.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Er schiet mij niet zo maar een spectaculair verhaal te binnen. Wel genoot ik in mijn Keip tijd van de personeelsuitstapjes die wij jaarlijks maakten. Dit bracht ons bijvoorbeeld naar Friesland, Drenthe en Overijssel. Deze dagen werden altijd afgesloten met een gezellig diner.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik heb eigenlijk helemaal geen bijzondere wensen. In augustus gaan we weer een weekje op vakantie maar dan wel in Nederland. Jannie wil graag een verre reis maken naar het buitenland maar ik durf het vliegtuig niet in. Maar een bootreis langs de Noorse fjorden is iets wat ons beiden wel wat lijkt. Misschien dat we dat volgend jaar gaan doen. Jannie is overigens nog steeds enige ochtenden in de week aan het werk. Ze verzorgt dan het ontbijt voor die mensen die in ‘De Molenaar’ in Onderdendam overnachten. Iets wat ze heel leuk vindt om te doen.
Vroeger gingen we altijd in Nederland op vakantie. Met onze kinderen zijn we wel tien jaar achter elkaar naar camping ‘Rhezerkamp’ in Hardenberg geweest. Onze kinderen hebben daar de nodige contacten gelegd en vaak werd van te voren al gebeld met vriendjes en vriendinnetjes dat we er weer aan kwamen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik zou het echt niet weten. Doorleren zat er vroeger niet in en ik heb daarna geen rare keuzes gemaakt. Ik heb altijd achter de beslissingen gestaan die ik gemaakt heb, ook werkgerelateerd!
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
‘Du moar een acht, dat vind ik wel een schier ciefer!’
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik zou het echt niet weten, gewoon lekker zo doorgaan. Zoals eerder aangegeven heb ik geen speciale wensen die nog vervuld moeten worden. Wat dat betreft zijn wij dankbare mensen!
(Foto’s afkomstig van Facebookpagina Lineke Koenderink)