Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn naam is John van Hulst. Ik ben geboren op 10 januari 1945 in Apeldoorn. Vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog dus. Volgens mijn moeder was ik als gevolg hiervan door melkgebrek bijna gestorven. Ik heb nog een jongere broer en daar mijn moeder later voor de tweede keer getrouwd is, kreeg ik er ook nog drie oudere bonuszussen bij. Mijn echte vader werkte voor de Amefa, de Apeldoornse messenfabriek. Hij reisde de hele wereld over om nieuwe vestigingen op te zetten en is na zo’n trip naar Australië daar ook blijven hangen. Ik heb hem dus eigenlijk helemaal niet gekend.
Mijn stiefvader was ook een ondernemend type. Hij had een onderneming waarmee hij zich richtte op de meet- en regeltechniek. Deze zaak heeft hij uiteindelijk verkocht toen ik 14 jaar was. Mijn moeder had namelijk de diepe wens om een hotel/restaurant te runnen. Dit lukte in Garderen en mijn moeder runde deze toko. Er zat ook een camping bij en daar ontfermde mijn stiefvader zich over.
Toen ik 20 jaar was, verhuisde ik naar Groningen waar ik ging studeren. Ik heb daar op diverse plekken gewoond, in het begin natuurlijk in studentenwoningen. Toen ik mijn huidige vrouw ontmoette, hebben we nog ongeveer zes jaar in de Indische buurt gewoond. Dit leek ons geen geschikte plek om onze kinderen op te voeden. In 1980 zijn we in Huizinge terechtgekomen, hier aan de Hoofdweg.
We hadden al op meerdere plekken rondgekeken maar Huls, directeur van de Rabobank in Middelstum, was de enige die ons een hypotheek wilde geven terwijl we toch alle twee aan het werk waren. En zo zijn we hier dus terechtgekomen. In het pand heeft vroeger een bakker en een kruidenierszaak gezeten, ook zat hier vroeger een café. In 1973 kwam hieraan een eind. Het bevalt ons prima in dit gemoedelijk forensendorpje. We hebben dit huis met ons drieën gekocht want ook Kee Kooistra woont bij ons in. Kee was vroeger een collega van mijn vrouw en we kunnen het goed met ons drieën vinden. Ik kreeg in het begin dan ook direct de vraag ‘Of ik twee vrauwen’ had…..
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1979 getrouwd met Korrie de Kok. Ik heb Korrie leren kennen toen ik barkeeper was in nachtclub De Koffer in Groningen. We hadden beiden al een lange relatie achter de rug. Toen Korrie na vier uur ’s nachts nog rustig aan de bar zat heb ik haar gevraagd of ze mee wilde gaan naar mijn huis. Sinds die tijd zijn we eigenlijk onafscheidelijk.
Toen we trouwden was Korrie al vier maanden zwanger van onze dochter Hanneke. Zij is getrouwd met een Friese man en woont in Drouwen, samen hebben ze inmiddels twee Drentse meisjes op de wereld gezet. Zoon Erik is 33 jaar en hij woont vlakbij in Garsthuizen. Korrie past een dag in de week op de beide kleindochters en gaat dan naar Drouwen toe.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik wist vroeger niet goed wat te worden. Mijn moeder had graag gezien dat ik het hotel/restaurant over zou nemen maar dit was voor mij geen optie. Na de lagere school ging in naar het gymnasium. Daar ben ik twee keer blijven zitten en uiteindelijk ben ik geslaagd voor HBS-B. Ik wilde eigenlijk culturele antropologie gaan studeren, of te wel volkerenkunde, maar daar had je HBS-A voor nodig. De studie sociologie had wel enige raakvlakken, vandaar dat ik deze richting ben gaan volgen maar dat was een grote vergissing. Na drie jaar ben ik hiermee dan ook gestopt.
Daarna ben ik barkeeper geworden in ‘De Koffer’ en heb ook nog even bij de ‘onlangs overleden bar/dancing De Kar’ gewerkt. Vier jaar later volgde een carrièreswitch want ik werd kok in ‘Bruintje Beer’ in de Folkingestraat. Ondertussen was ik ook muzikant geworden want in de loop der jaren had zich toch wel de droom geworteld om een beroemd popmuzikant te worden. Ik combineerde het zingen met gitaar spelen en kon ook als toetsenist prima uit de voeten.
Door deze muzikale switch kon ik bij het Noorder Muziekhuis aan de slag. Hier heb ik acht jaar gewerkt, de laatste zeven jaar als bedrijfsleider. We hebben het nu over de periode 1977-1985. In deze periode gingen we jaarlijks naar Amerika, naar de muziekbeurs in Chicago. We landden met de vliegtuig in New York en onderweg gingen we allerlei pandjeshuizen bij langs om oude gitaren en saxofoons op te kopen die we in Nederland met veel winst konden verkopen. Hiermee werd de reis terugverdiend.
Naast de muziek ontwikkelde zich in de loop der jaren nog een andere passie. Ik was steeds meer achter de computer te vinden, we hebben het dan nog over de MS-DOS tijd. Toen ik bij het Muziekhuis werkte, stelde ik digitaal al hele nieuwsbrieven op. In 1985 heb ik mij dan ook ingekocht in het Computerhuis, deze zat aan de Korreweg in Groningen. Ik verkocht hier onder andere computeraccessoires en software. In 1989 werd ik weggekocht door Defacto Automatisering, hier werd ik hoofd van een afdeling.
Bij Defacto heb ik tot mijn 59e gewerkt. Middels een goede afkoopregeling kon ik er uit en sinds die tijd ben ik als freelancer bezig om websites te maken. Dit doe ik nog steeds. Soms betaald, soms op vrijwillige basis. Ook heb ik het beheer van zo’n 15 websites. Ik heb in de loop der jaren van mijn hobby mijn werk kunnen maken en dit doe ik dus nog steeds. Websites maken vind ik creatief en uitdagend werk. Mijn vrouw heeft veertig jaar een leidinggevende functie gehad. Eerst bij een schippersinternaat, de laatste vijftien jaar bij Menzis. Financieel hebben we ons altijd prima kunnen redden.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Van een echte pensionering is dus eigenlijk geen sprake. Op mijn 59e ben ik voor mijzelf begonnen en ik had tot mijn 65e direct een leuke klus bij de Hogeschool in Leeuwarden waar ik twee a drie dagen in week de website beheerde. Hier moest ik gezien mijn leeftijd op mijn 65e verplicht mee stoppen. Ook sinds die tijd heb ik mij nog nooit verveeld. Ik zit nog steeds alle dagen achter de computer en ben ook nog steeds met de muziek bezig.
In de wintermaanden zitten we op de camping in Spanje, dit vind ik ongelooflijk mooi. Ook daar kan ik mooi computerproblemen oplossen en dankzij een goede internetverbinding kan ook de beheer van websites doorgaan. We zitten er van november tot en met maart en daardoor kan ik in december mooi voor Sinterklaas spelen. Dat deed ik hier in Huizinge voor die tijd ook altijd al.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Die zijn er niet, het leven is voor mij één groot hoogtepunt. Ik benader het leven vanuit de zonnige kant en door deze optimistische aard ben ik nooit ongelukkig of depressief geweest.
En de dieptepunten?
De studie sociologie is achteraf geen goede keus geweest, het was zeker geen productieve tijd. Ik was lid van Vindicat atque polit, het studentencorps dus en kwam niet veel verder dan alle dagen aan de zuip. Eigenlijk zijn het drie verloren jaren geweest.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In ben al vanaf mijn 15e bevriend met de schrijver Joost Heyink. Toen hij in 1968 stopte als beroepsmilitair kocht hij van zijn afzwaaipremie een mooie eend. Hiermee zijn we samen op reis gegaan. Het werd een bewogen trip, eigenlijk onverantwoord met zo’n oude auto maar hij heeft ons nooit in de steek gelaten in die twee maanden. Turkije was het land van onze bestemming. We reden via Duitsland, communistisch Hongarije, Roemenië en Bulgarije. In Turkije zijn we via de Bosperus in het Aziatisch gedeelte terechtgekomen en we eindigden vlakbij de Syrische grens alvorens de terugreis in te zetten.
We zouden via het Griekse eiland Samos weer terugreizen. Daar in het Turkse Kusadaci ontmoetten we in een bar een Duitser die ons om een gunst vroeg. Hij had namelijk zijn Mercedes in Turkije verkocht want daar was veel vraag naar. Maar wanneer je het land met de auto binnenkomt dan komt er wel een stempel in je paspoort waardoor de auto geregistreerd werd. Hij vroeg aan ons of wij zijn bagage en paspoort mee wilden nemen, dan zou hij zelf wel op een illegale manier richting Samos gaan om daar de spullen weer in ontvangst te nemen. Die overtocht is hem middels een bootje gelukt.
Wij hadden echter op een Turkse markt antieke pistolen gekocht en toen we op Samos aankwamen, waar toen net als in heel Griekenland sprake was van een kolonelsregime, waren ze bang dat we hiermee de kolonels wilden beschieten. En dus werden we in een hotel gezet met daarvoor twee agenten ter bewaking. De auto werd versleept naar een garage en helemaal binnenste buiten gekeerd. Maar we hadden de spullen grondig verstopt in een loze ruimte achter het stuurgedeelte. Kogels werden niet gevonden, maar het paspoort van de Duitser ook niet.
En dat was maar goed ook want in Turkije hadden we een stuk hasj gekocht en wanneer ze dat gevonden hadden dan waren we zeker voor enige jaren in de cel beland. De Duitser had inmiddels Samos ook bereikt en ging naar de politie om zijn verhaal te doen. Toen zag hij onze auto buiten staan en dit gegeven leidde natuurlijk tot grote consternatie. Toen hij zijn relaas vertelde werd de auto nogmaals binnenste buiten gekeerd. Wij waren inmiddels naar Mykonos gegaan met de boot en de auto zou via Mykonos naar Athene verscheept worden.
De Duitser is toen ook naar Mykonos gegaan en ’s nachts heb ik op de boot stiekem met een schroevendraaier de dashboard opengemaakt om zijn paspoort weer te pakken en terug te geven. Uiteindelijk is hij met ons in de eend weer terug naar Duitsland gegaan. Een bizar avontuur inderdaad dat veel slechter af had kunnen lopen……
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Gewoon lekker doorleven op de manier zoals het nu gaat. Volgende week zitten we een weekje op Schier en het belooft heerlijk weer te worden. Wat wil een mens nog meer?
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Zie het onderdeel dieptepunten, ik heb toen veel te lang doorgemodderd.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een acht, ik ben tenslotte goed terechtgekomen. Ik ben gelukkig getrouwd (ik heb eigenlijk nooit ruzie met Korrie, we kunnen het goed met elkaar vinden) en heb twee leuke kinderen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Mensen of bedrijven mogen gerust bellen wanneer ze interesse hebben in een nieuwe website. Voor meer info: www.jvanhulst.nl!