Wandelend met Dusty langs het Boterdiep in Middelstum, krijg ik soms een onweerstaanbare aandrang om linksaf te slaan. De G.A.-straat in waarbij G.A. staat voor de vroegere geus Geertruida Alberda. De straat waar ik dik twintig jaar gewoond heb. Wanneer ik door deze straat loop dan komen er altijd zoveel herinneringen boven. En wat heb ik er een voetstappen liggen. Vaak waren die georiënteerd richting het Boterdiep, vooral bij mooie zomeravonden. Want je kan op de hoek van de straat de zon prachtig onder zien gaan ergens ver achter Toornwerd. Dat wekte altijd onbestemde zwijmelingen op naar wat het leven nog te bieden had….
Teruglopend naar huis, kwam je altijd langs transportondernemer Schuit. Wat moest ik vroeger in het begin wennen aan de startende vrachtwagens die ’s morgens rond vijf uur op pad gingen. Dat duurde maar even en toen sliep ik overal dwars door heen. Komend vanuit Westerwijtwerd was Middelstum natuurlijk een grote plaats. En dus moest ik even mijn weg naar school zien te vinden. Dat was niet zo moeilijk. Twee keer linksaf slaan en dan langs het Boterdiep immer gerade aus…..
Een keer mislukte dit faliekant. Dat gebeurde toen het uitzonderlijk glad was op de Trekweg. Ik voelde mijn benen onder mijn lijf wegroetsen en klapte met mijn achterhoofd vol op de keien. Ik ben nog wel op school gekomen maar de rest van de morgen was een wazig zwart gat. Met als diagnose een lichte hersenschudding moest ik volgens mij twee dagen op bed liggen……
Achter het huis stond vroeger een oude schuur met de nodige kleine hokjes. Deze werd in de loop der jaren ingeruild voor een nieuwe garage, een tuinhuisje en een kas. Achter het huis ook heel veel grond. Daar waar pa vaak druk was in de tuin met het verbouwen van aardappelen en allerlei groenten. Dus altijd groenten uit eigen tuin op tafel, een gezonde basis voor mijn verdere leven werd gelegd. Nog zie ik moeders achter het huis bezig met het schillen van aardappels en appels uit eigen tuin. De oogst werd geweckt en opgeslagen in twee grote vrieskisten. We konden er weer een winter tegenaan.
Wat heb ik wat afgevoetbald op straat en op het schoolplein. Van ’s morgenvroeg tot ’s avondslaat. Soms putjevoetbal met vrienden waarbij je met de bal de voorkant van een zinkput moest raken. Ook waren we regelmatig aan het stoepjesranden waarbij we op moesten passen dat de bal niet in het grasveld van het Groene Kruisgebouw kwam want dat vond overbuurman niet zo leuk. Die dreigde dan een mes te steken in ons favoriet speelgoed. Het Groene Kruis gebouw inderdaad waar vroeger tandarts Meursing was te vinden en de bloedbank mij van liters bloed bevrijd heeft……
De openbare school, waar wij als koksionen natuurlijk weinig te zoeken hadden, werd later ingeruild voor The Rising Sun en Moonlight. Ideaal natuurlijk, een uitgaansgelegenheid op twintig meter afstand. Mijn ouders moeten vaak trillend in bed gelegen hebben van de geluidsoverlast maar geklaagd werd er nooit. Ook niet toen zoonlief pas ver in de kleine uurtjes thuiskwam naar weer een stapnacht vol met avonturen.
Anderhalf jaar geleden ben ik voor het laatst in het ouderlijk huis geweest, samen met moeders de vrouw. Het huis heeft een metamorfose ondergaan en moeder zag dat het goed was. Op 12 augustus 2000 ruilde ik de GA-straat 10 in voor de Berkenlaan 5. Een stap waar ik nooit spijt van gehad heb. Hoewel ik al 28 jaren op mijn levensteller had, vond moeders het maar niets dat ik verhuisde. De laatste telg ging het huis uit, een hoofdstuk werd afgesloten.
Tien jaar kwam ik nog elke zondag terug om samen met broer Jur te genieten van de culinaire kookkunsten van moe die alle registers opentrok. Kalfsoep met een kippenpoot, aardappelen met boontjes en heerlijke jus en als klap op de vuurpijl warme vla na. Prachtige herinneringen waarbij het water mij al weer in de mond loopt. Deze middagmaaltijd werd altijd door pa op gepaste manier afgesloten vanuit de Rembrandtbijbel vol met mooie prenten….
Nostalgische herinneringen aan tijden die geweest zijn en nooit meer komen. Geslachten gaan, geslachten zullen komen. In het Merelhuis maken de jonge kinderen van nu kennis met de wondere wereld om hen heen. In het clubhuis spelen de muzikanten van Concordia wekelijks hun prachtige klanken de ether in. Meester en Tjits Zuidhof wonen nog altijd op de hoek. In de verte doemt Mentheda op. Zal ik links of rechtsaf gaan dit keer? Ik laat het Dusty maar beslissen. Nog één keer kijk ik achterom of pa en moe mij nog nazwaaien. Helaas….