Als het niet levensgevaarlijk was, zou ik de route met mijn ogen dicht af kunnen leggen. Vanaf de hoofdingang van het UMCG, waar de bussen stoppen, rechtsaf naar de Oostersingel. Na 150 m oversteken en linksaf; de Nieuwe Sint Jansstraat in, richting Grote Markt. Ontelbare keren heb ik die oversteek gemaakt of de draai vanuit tegenovergestelde richting als ik op de fiets kwam. De straat is onveranderd. Het doel van de reis blijft nog altijd tot het laatste moment verborgen. Pas aan het einde van de straat, vlak voor de kruising met het Schuitendiep doemt aan de linkerkant het H.N. Werkman College op.
De stoep naar de ingang is statig en steil. Voor een brugpieper, zwaar beladen met boeken, lijkt het een nagenoeg onneembare hindernis. Eenmaal binnen heb je zicht op een lange gang met hoge ramen en lokalen. Links de trap naar de eerste verdieping; de kortste weg naar de kantine. In gedachten zie ik plastic bekers met melk voorzien van een deksel van aluminiumfolie. Onmogelijk te verwijderen zonder te knoeien. Beter was het om met de duimnagel aan de rand twee tegenover elkaar liggende gaatjes te maken. Een om uit te drinken, eentje voor de luchttoevoer. En natuurlijk heerlijke gevulde koeken. Met spijs van gemalen witte bonen. Ik weersta de verleiding, loop de gang in en ben terug op mijn middelbare school.
De tweede wel te verstaan. Mijn carrière in het voortgezet onderwijs begon op de Leon van Gelder Middenschool. Een school opgericht in de jaren ‘70 en gebaseerd op sociaal democratische principes. Een plek waar kinderen van alle gezindten, uit alle milieus samen op school zaten om de gelijkheid te bevorderen. Dat en mijn ‘als-hij-erg-zijn-best-doet-lukt-de-MAVO-misschien-advies’ vanuit de basisschool maakten de Middenschool een logische keuze. Een gouden greep zo bleek. De knop ging al snel om, leren werd leuk en na vier mooie jaren kon ik door naar het VWO. Op het Werkman; hartje Groningen.
Zo op het eerste oog lijkt er niets veranderd. Aan het einde van de gang ga ik de trap op. Daarna volgt nog een trap. Bovengekomen gaat het linksaf naar het laatste lokaal aan de linkerkant. Het lokaal waar ik ook mijn allereerste les kreeg toen ik als 16-jarige zij-instromer in een wildvreemde klas kwam. Automatisch zoek ik een plekje achterin; dekking van de muur in de rug en overzicht. Dit zou een heel natuurlijk moment zijn om wakker te schrikken, twee keer met het hoofd te schudden waarna langzaam het besef doordringt dat het een droom is geweest. De milde variant van het herbeleefde examen met de angst dat je niet genoeg hebt geleerd.
Dat het allemaal echt is en geen droom blijkt als ik naast mij kijk. Merijn zit op het puntje van zijn stoel en pakt het programma van de open dag uit een zojuist gekregen tas. De uitleg begint en daarna lopen we door de school. We bekijken lokalen, lesmethoden, het technasium en de nieuwe kantine. Ik zie geen gevulde koeken maar je kunt er wel fruit kopen. Ook mooi.
Merijn is enthousiast en zijn blik is vol verwondering en interesse. Hij ziet een wereld vol nieuwe mogelijkheden en rent door het gebouw om niets te hoeven missen. Als ik Neel aankijk zie ik wat ze waarschijnlijk ook in mijn ogen ziet; een met enige moeite onder controle gehouden vorm van blinde paniek. Merijn is onze oudste en zijn eerste stappen zijn onze eerste stappen. Het grote loslaten staat op het punt van beginnen en in de gangen van de school is het bijna tastbaar.
We hebben nog even; groep 7 moet nog groep 8 worden. Misschien wordt het de Middenschool of het Werkman of iets heel anders. We gaan het zien. Samen lopen we naar buiten en dalen de steile trap weer af. Het kan Merijn niet snel genoeg gaan en wij zijn blij dat we nog een jaar aan het idee kunnen wennen.