Het jaar 2017 is straks al weer drie weken onderweg en er is door de kaartvrienden nog geen klaverjaskaart op tafel gegooid. Dit heeft met allerlei internationale avonturen te maken, daarover later weer. Gelukkig is de eerste activiteit van de kaartclub al wel weer geweest en inmiddels ook weer verteerd. Want Johan de Hek werd nipt winnaar van de 2016 editie. Hij versloeg op de zinderende finaleavond met minimaal verschil runner up Wim Blanken. De man die doorgaans voor de kelderplaats annex rode lantaarn strijdt. Maar deze oneervolle plek, en dan val je ook nog even net buiten het podium, was voor Gert van der Wal. Wat automatisch inhoudt dat de scribent van dit stukje er met de bronzen plak vandoor ging. Zijn laagste klassering ooit binnen dit select gezelschap.
Het jaar 2017 zal ongetwijfeld in het teken van revanche staan. Maar daar was vrijdag de 13e geen plek voor. Waar nog wel plaats was? In eetcafé Brouwers inderdaad, en daar maakten we gretig gebruik van. Hoewel hij het laatst binnenkwam, ging Johan er eens goed voor zitten. Hij mocht door de eclatante overwinning zijn portemonnee thuislaten….. Gert had zich reeds een tafeltje bij het raam uitgezocht en toen wij binnenkwamen stond het eerste biertje dan ook al op tafel. Ik had het geluk dat ik naast oud-buurman Leonard mocht zitten. Ook een soort van hereniging dus. Tegenwoordig de man van de vele kilometers achter het stuur.
Ik durf het bijna niet te schrijven maar de eerste keer dat wij als dit elitair gezelschap bij elkaar kwamen om te kaarten is al weer bijna een kwart eeuw geleden. Of toch ruim een kwart eeuw geleden? Toen hadden we al de intentie om dit tot in het bejaardentehuis vol te houden. Bejaardentehuizen zijn inmiddels verzorgingstehuizen geworden waar je bijna niet meer in komt. Dus door die mooie droom van jaren geleden, kan een forse streep gezet worden. Hoewel Gert wel toegetreden is tot de commissie die een goede invulling voor ons mooie Hippolytushoes tracht te vinden. Wie weet wat hij nog voor ons in petto heeft.
Inmiddels is er nog iets gebeurd wat velen voor onmogelijk zouden hebben gehouden. De vier kaartvrienden zijn inmiddels allemaal en gelijktijdig aan de vrouw. En dat is inderdaad een mijlpaal van jewelste. De winnaar van vorig jaar is daarom ook vaak afwezig. Op gezette tijden wordt er een vluchtje vanaf Eelde naar Gdansk geboekt voor een bezoekje aan de Poolse bruid. Die hier ook al geweest is en waarmee we inmiddels kennis mee mochten maken. Niets mis mee hoor. Buurman Wim heeft ook weer vlindertjes gevonden in zijn buik. Met als gevolg dat Berkenlaan 3 regelmatig bevolkt wordt door drie extra vrouwen. Hij heeft zijn geluk aan de Ploegersweg gevonden, inderdaad de straat waar Johan ook woont maar die zocht het geluk dus verderop.
Maar niet lang meer. Want over een maandje of vier, vindt er nog een ongelooflijk en heuglijke gebeurtenis plaats. De kaartvrienden wonen dan allemaal binnen een straal van tweehonderd meter van elkaar. En dus hebben we het Hippyhoes hopelijk ook niet meer nodig. Kaartbestendig wonen, heet dit geloof ik met over een kleine veertig jaar, ijs en weder dienende, de rollator als grootste vriend die ons op gezette tijden bij elkaar brengt. Genoeg heuglijke feiten dus om even lekker op te proosten.
Ook het eten lieten we ons uitstekend smaken in een gangetje of vijf met brood vooraf en een lekker kopje koffie als sluitstuk na het uitbuiken. De overige drieënhalf uur waren we druk met lekker eten, discussies over de herindeling (Middelstum moet toch echt bij het Hoogeland of Hunsingo heringedeeld worden hoor), ongewenst mobiel gebruik op socialmedia en intensief appverkeer met Polen gok ik. Het was kortom een heerlijk avondje aan de Heerestraat in Middelstum. Na nog een gezellig praatje met enkele andere bekende gasten en uiteraard even weer bijpraten met uitbaatster Esther lonkte om half elf het thuisfront.
Dit jaar zonder het traditionele nakaarten middels enige boompjes. Het was mooi geweest. Benieuwd wie zich dit jaar tot de ongekroonde kaartkoning van de Berkenlaan 3 en omstreken mag kronen. Dat is eigenlijk ook niet zo belangrijk, hoewel…. Nee hoor, gewoon tweewekelijks de toestand in de wereld bespreken onder het genot van drie boompjes klaverjassen, daarmee zijn wij meer dan tevreden. Ook in dit jaar, die we gewoon als kaartjubileumjaar bestempelen!