En vandaag duiken we maar zo weer de doldwaze decembermaand in. Met als voorlopige conclusie natuurlijk dat het jaar weer voorbijgevlogen is. Tsjonge, tsjonge, wat glipt de tijd ons toch door de vingers. Daarom maar even genieten van deze bijzondere tijd, lijkt mij zo. Want voor je het weet schieten de sneeuwklokjes weer uit de grond ten teken dat het de hoogste tijd is voor Koning Winter en de sneeuwvlokjes om afscheid te nemen…
Voor wie van gladheid, sneeuw en ruiten krabben houdt is de winter een prachtige tijd. Maar eerlijk is eerlijk, deze activiteiten zijn de laatste jaren schaars. Die legendarische winter van 1979 is inmiddels al weer bijna 40 jaar achter de rug. Het is net alsof de wintertijd toen alle kruid verschoten heeft met metershoge sneeuwduinen en ingesneeuwde huizen en boerderijen als gevolg. Daarna lijkt het allemaal wat milder te zijn geworden.
Maar goed, laten we december gewoon nog even vrijlaten voor Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw. Vorig jaar was het met Kerst trouwens rond de vijftien graden! Ongelooflijk inderdaad als je er goed over nadenkt. Lekker in je T-shirtje aan de kalkoen, dat was mij wat. Een week later nam Koning Winter overigens wraak met een ijzelregen en onbegaanbare wegen als gevolg.
Het lijkt mij dus goed om deprimaand januari inclusief Blue Monday te reserveren voor een stevig maandje ijsplezier. Op naar mooie Noorder Rondritten bijvoorbeeld. Daar kan ik reikhalzend naar uitkijken. Even weer naar Fraamklap, het plaatselijke Barthlemien, om daar alle rijders een paar keer te zien passeren. De laatste keer was in 1997, dat weet ik nog heel goed. Ik had toen net mijn eerste auto aangeschaft, een witte VW Golf. Niet veel later parkeerde ik dit vehikel over de Westerwijtwerder brug volop in het bankje. De beoogde bocht was door de gladheid niet meer te halen. Net een brug te ver dus.
Dat is een minder mooie herinnering, die poets ik nu snel even weg. Want in 1997 volgde na de Noorder Rondritten, gewonnen door niemand minder dan Arnold Stam in een tijd van 4:43:24, het is maar dat u het weet, de Elfstedentocht. Jaja, en nu de hamvraag. Wie won die toen in 1997? Ik geef u even de tijd om hier over na te denken want dat geeft mij de tijd om even op Google te kijken.
Drie Elfstedentochten heb ik bewust mee mogen maken in mijn leven. Hoewel bewust, voor de televisie wel te verstaan. Naarmate die edities volgden, des te groter werd het gekkenhuis. En dus zette je met liefde ’s morgens rond half vijf de wekker om maar niets van dit spektakel te hoeven missen. Evert van Benthem won in 1985 en 1986 maar dat weet u vast nog wel. Volgens mij is Evert niet snel daarna geëmigreerd naar Canada om daar de beroemdste Nederlandse boer van Canada te worden….
Het was een spruitjesboer die won in 1997, dat weet ik nog wel. Sterker nog, het was Henk Angenent, spruitjesboer én marathonschaatser uit Woubrugge. Inmiddels heeft hij al weer 49 levensjaren op zijn teller staan, een herhaling lijkt uitgesloten dat hij dit huzarenstukje weet te evenaren. Misschien ligt nummer twee nog wel wat verser in het collectieve geheugen. Schnabbelkoning Erik Hulzebosch wist een tijdje het zilver om te smeden tot goud in het schnabbelcircuit. Die man was niet meer van de buis af te slaan in de jaren erna met zijn prachtig accent.
Ik kom er achter dat de Elfstedentocht toen op 4 januari gereden werd en de Noorder Rondritten op 8 januari. Dat past lekker toch in onze winterplanning? Of toch nog even twee weken later zodat we Kerst en Oud en Nieuw onder behaaglijke temperaturen kunnen vieren? Alsof de natuur zich laat sturen. Maar alles beter dan die ijzelpot natuurlijk. Ik wacht in elk geval gespannen af en kan me zo voorstellen dat alle ijsbestuurders uit de regio wel weer eens naar een stevige winter verlangen.
Een tijd waarin de baanvegers weer eens getest kunnen worden maar zeker ook het improvisatievermogen én –talent. Moeten we daar maar op proosten en hopen tijdens de nakende feestdagen? Dat lijkt mij wat. Ruim baan voor Koning Winter dus maar we tillen hem nog even over de jaarwisseling heen hoor, toch?!