Zoals gisteren al aangestipt deden we met Hemelvaartsdag Eenrum aan. De Ainrommer Hemelvaartsmarkt is al jarenlang een begrip op het Hogeland en trekt jaarlijks duizenden bezoekers naar de plaats waar ook de kaarsenmakerij en Abrahams Mosterdmuseum te vinden zijn. Zelf was ik er al decennia niet meer geweest. De laatste jaren werd tijdens Hemelvaart steevast Dauwpop Hellendoorn aangedaan. Maar door allerlei Bevrijdingsfestivals vindt Dauwpop aan het eind van de maand plaats. En dus lag er weer ruimte in de agenda…
Het was stralend weer, er was volop drukte, De Marne liet zich weer van haar mooiste kant zien en het was zien en gezien worden met tal van bekende koppen uit alle plaatsen uit de omgeving. Met als hoogtepunt misschien wel de spekjesverkoper die, aldoor op rijm pratend, de ene na andere zak met spekjes a €5,- verkocht. Lopende bandwerk dus. Met een glimlach op het gezicht stond ik een tijdje naast zijn kraam te kijken hoe hij druk in de weer was met zijn klanten. Het verkoopplezier spatte er vanaf. Al zou er maar een marge van €1,00 op een zak zitten dan had hij nog een topdag.
Het terras bij café Bulthuis zat als altijd stampvol. Zoals dat ook in mijn herinnering gegrift zit. Het zal langer dan 25 jaar geleden geweest zijn dat ik deze bijzondere markt heb aangedaan. De verveling moet groot geweest zijn toen Bertus van der Laan jr. en ondergetekende besloten om met zijn tweeën op de fiets (!) richting Eenrum te vertrekken ergens eind jaren ’80. Of we het lang volgehouden hebben, weet ik eigenlijk niet eens meer. En passant kreeg ik op de terugreis ook nog eens een lekke band. Dat werd aanbellen dus onderweg. Gelukkig werden we door een vriendelijke man net buiten Eenrum weer op weg geholpen.
Aan deze Hemelvaartsdag bewaar ik prettiger herinneringen. De dag werd onder zonovergoten omstandigheden afgesloten met een gezellige barbecue met de buren. Een waardige afsluiting van een relaxt dagje Hogeland in De Marne. Gemoedelijkheid en kneuterigheid troef dus. Van Ainrom naar Amsterdam voelt gevoelsmatig als een enorme overstap en dat is het ook. Want in onze hoofdstad was het zondag ongetwijfeld niet zo aangenaam vertoeven.
Zouden de Ajacieden zondag 8 mei 2016 ooit nog vergeten? Een zeker kampioenschap werd op knullige wijze uit handen gegeven. Zelfs een 0-1 voorsprong werkte niet bevrijdend. Na de onverwachte 1-1 door Smeets van de op de een na laatst staande Superboeren uit Doetinchem voltrok zich een vreemd tafereel. Mijn kamergenoten op dat moment barstten in luid gejuich uit. Maar hetzelfde tafereeltje voltrok zich eigenlijk in alle voetbalstadions in Nederland. Collectief werd een dikke neus gemaakt richting de Amsterdamse Arrogantie van 020. Op de laatste speeldag werd voor menig voetballiefhebber zonder noemenswaardige prijzen schijnbaar een heel seizoen goedgemaakt.
‘Het was helemaal niet zo leuk’, zo las ik vanmorgen in een citaat van ras Feyenoorder Willem van Hanegem. Hij doelde op het gevoel wat zich meester maakte van de Ajacieden na de wedstrijd. Trainer Frank de Boer constateerde met het zuur op zijn kaken dat er een grafstemming heerste in de kleedkamer. In de spelersbus verbeet hij in alle eenzaamheid een van zijn bitterste pillen. Een zeker kampioenschap werd maar zo uit handen gegeven en er was niemand die er een kentering aan kon geven. En er was schijnbaar niemand in Nederland die er een traan om liet…
Ik kan mij nog de dag herinneren nadat het Nederlands elftal de WK-finale verloor tegen Spanje in Zuid-Afrika. We hebben het dan over 2010. Zo dicht bij maar ook zo ver weg. Herinnert u zich het nog dat Arjen Robben alleen op keeper Casillas af dribbelde? Casillas dikke teen bleek uiteindelijk goud waard, in dubbel opzicht. Daar ben ik op de een of andere manier ook goed ziek van geweest. Het was niet de meest plezierige maandag uit mijn leven. Hoezo, het is maar een spelletje?
En terwijl ik dit weg typ bedenk ik mij dat het in Amsterdam ook geen mooie maandagmorgen zal worden, onlangs het prachtige lenteweer. De kater zal deze week langzaam weggespoeld gaan worden. Maar of we medelijden met ze moeten hebben? Gelukkig lonkt een lange zomervakantie voor de meeste Ajacieden. Ergens op een strand in een ver vakantieoord zal deze donkere stemming vast wel weer weggespoeld worden. Op naar een nieuw voetbalseizoen met nieuwe kansen. Een nieuwe landstitel gloort, net zoals heel in de verte de Ainrommer maarkt…