Een zaterdag zonder voetbal? Dat is voor mij hetzelfde als patat zonder mayonaise. Als een verjaardag zonder taart en als een lauw biertje. Kortom, nét niet. Toen de wedstrijd tussen Omlandia 2 en ZFC Zuidlaren 2 vorige week zaterdagmiddag werd afgelast (onze vrienden uit het Drentse Brinkdorp trokken zich daags voor het duel terug uit de competitie), was het alternatief snel bedacht. ‘Ik ga lekker met Omlandia 4 de wei in’, het team waar ik vanaf volgend seizoen definitief deel van zal uitmaken, had ik bedacht. Of deze ploeg nou 12 of 18 spelers tot haar beschikking heeft, het maakt nooit uit. Sinds ik heb aangegeven dat ik volgend jaar samen met mijn broertje Ivo het leiderschap bij Omlandia 4 op me zal nemen, ben ik eigenlijk op ieder zelf geïnitieerd moment welkom in de selectie. Of mijn toekomstige teamgenoten bang zijn voor het wisselbeleid dat ik volgend seizoen eventueel zal hanteren? Het laat zich raden. Afijn, ik voelde me van harte welkom en daar gaat het om. Tegenstander en gastheer was Middelstum 4, toevalligerwijs ook nog de koploper van dat moment. Middelstum 4 zou ons in een vermakelijke pot voetbal uiteindelijk met 2-0 verslaan. Ik strompelde als laatste het veld af met kramp in m’n kuit. Het hoogtepunt vond echter pas na het duel plaats.
Noem me een romanticus, noem me een aansteller, maar als het in de marge van het amateurvoetbal allemaal net niet gaat zoals het moet, kan ik daar ontzettend van genieten. Zo ook ruim een week geleden in Middelstum. Je hebt van die kleedkamers waarin alles klopt. U kent het wel. Een eigen kleedkamerzitje, een royale massagetafel in het midden, een linoleum-douchevloer, een douche mét verstelbare thermostaat en niet te vergeten een hip kleurtje op de muren. Wanneer je de deur van één van kleedkamers bij voetbalvereniging Middelstum opent, is het echter anders. Dan krijg je eigenlijk automatisch een onbetaalbaar toegangskaartje tot een illustere ruimte waarin zich een jarenlange amateurvoetbalgeschiedenis heeft afgespeeld. De verf bladdert zo hier en daar van de muren, het houten zitbankje – met dubbele etage voor de schoenen – heeft zichtbaar ondersteuning geboden aan tal van amateurvoetbalprominenten uit de regio, maar het mooiste moet nog komen. De doucheruimte.
In Middelstum is er geen sprake van een rechthoekige doucheruimte, waarin twee douches synchroon tegenover elkaar hangen, zoals in een gemiddelde kleedkamer. Nee, in Middelstum hebben ze sinds mensenheugenis al een half labyrint als opfrishok. Hier hangt een metalen buizenstelsel overheen, dat is voorzien van douchekoppen. Nergens is douchen zo leuk als in Middelstum. Wie krijgt z’n douchehokje het snelst gevuld met badschuim en wie wordt teamkampioen watertrappelen? Want als er al drie teamgenoten hebben gedoucht is de doucheruimte van Middelstum geëvolueerd tot een golfslagbad waar ze in Kardinge jaloers op zijn. Toen wij met Omlandia die bewuste zaterdag moesten omkleden in Middelstum, nam de wateroverlast groteske vormen aan. Alles stroomde namelijk de kleedkamer zelf in, waardoor ik genoodzaakt was om mezelf al staande af te drogen en om te kleden op het eerder genoemde houten bankje. Slechts twee teamgenoten, waarschijnlijk ook amateurvoetbalromantici, volgden mijn voorbeeld. De rest droop, letterlijk en figuurlijk, af naar een naastgelegen kleedruimte waar het volgens hen beter toeven was. Maar ik genoot met volle teugen.
De doucheruimte van Middelstum staat voor amateurvoetbalromantici zoals ik heus niet op eenzame hoogte. Er zijn tal van amateurvoetballocaties of -elementen in Noord-Nederland die ieder weekend weer harten veroveren. De bushalte-dug-outs van ZEC, de alleen per trap bereikbare kantines van Warffum en Godlinze, het rustieke landweggetje langs de kassen richting de velden van Noordwolde, de prachtige Bartholomeuskerk die van het sportcomplex van Stedum een echte ansichtkaart maakt, de treinen van Arriva die af en toe een kijkje nemen langs de velden bij SIOS en De Heracliden, Ezinge met haar authentieke Oosterpark-doelen, de mooie oprijlaan van Kloosterburen of de onovertroffen stilte die het sportpark van Onderdendam ademt. En dan heb ik het alleen nog maar over de sportvelden op het Groninger Hogeland. Voetbal International heeft de schoonheid van het amateurvoetballandschap in onze provincie inmiddels ook ontdekt en schoot voor de rubriek Nederland Voetballand – waarvoor sportcomplexen in heel Nederland op de gevoelige plaat worden gezet – nergens zoveel foto’s als in de provincie Groningen. Ja, voor amateurvoetbalromantici is het goed toeven in het o zo hoge noorden. Mede omdat ik werkzaam ben geweest voor de amateurvoetbalwebsite Tweenul.nl, weet ik dat ik mijn passie deel met veel anderen. Ik ben dan ook erg benieuwd wat andere amateurvoetballiefhebbers zo mooi of typerend vinden aan de vele sportcomplexen die de Noordelijke provincies rijk zijn. Mocht ik ooit nog eens een boek willen schrijven, dan lijkt me dit onderwerp een heerlijke inspiratiebron.
Wat die overstroomde kleedkamer in Middelstum betrof: toen ik daarvoor m’n excuses aanbood bij Randy Bolhuis, deed zijn glimlach vermoeden dat het niet de eerste keer was dat dit gebeurde. Toch wordt het authentieke amateurvoetballandschap langzamerhand verruild voor het moderne. Ook in Middelstum, waar het oude kleedgebouw sinds afgelopen weekend definitief is verruild voor de gloednieuwe kleedruimte van de Hippolytushal. Prachtige herinneringen blijven echter altijd kaarsrecht overeind staan, daar kan geen innovativiteit tegenop.