Toen ik de vraag kreeg of ik nog een gastcolumn zou willen schrijven hoefde ik niet lang na te denken: natuurlijk wilde ik dat wel! Maar toen ik eenmaal zou beginnen moest ik toch even terug lezen waar ik de vorige keer over geschreven heb en waar ik mee geëindigd ben. Ik schreef over de geboorte van onze tweeling Norah en Jesse in 2014, over mijn tweede zwangerschap snel daarna en dat we verwachtten dat er rond 21 mei 2015 een baby geboren zou worden. Dit liep wederom helaas totaal anders dan gepland…
Het was zondag 1 maart 2015, we gingen samen met de familie van Pascal uit eten bij Shufu State in Groningen. De avond verliep erg gezellig en nadat we alle verschillende gerechten geprobeerd hadden was de vraag of er nog mensen een kop koffie als afsluiter wilden. Ik was moe en had een wat zeurderig gevoel in mijn buik. Hierover maakte ik mij niet gelijk zorgen want ik was immers 28 weken zwanger en al behoorlijk rond (van de baby, niet van het eten) dus ik dacht gewoon te moeten gaan liggen. Ik wilde daarom ook graag naar huis, dus we besloten allemaal naar huis te gaan.
Eenmaal thuis zijn Pascal en ik zonder problemen naar bed gegaan. We wilden daar nog even lekker lui tv kijken zoals we wel vaker doen op zondagavond. Ongeveer een half uur later kreeg ik echter steeds meer pijn in mijn buik. Hoewel ik de opkomende gedachte probeerde te verdringen, voelde het toch al aardig als weeën. We zeiden nogmaals tegen elkaar, je bent 28 weken zwanger dus even rustig afwachten.
Dit vervelende gevoel in mijn buik ging alleen niet over maar werd juist steeds heftiger waarop we rond 22:00 uur besloten het ziekenhuis te bellen. De verpleegkundige was vrij duidelijk, we moesten meteen die kant op komen. In de auto onderweg naar het ziekenhuis kon ik alleen maar denken, dit overkomt ons toch alsjeblieft niet weer? Het was de eerste keer domme pech zeiden ze in het ziekenhuis. Of was dat toch geen domme pech? Toch waren we beiden heel relaxed onderweg en grapte Pascal nog dat ik beter niet die pittige saus in Shufu State had kunnen eten.
Eenmaal in het Martini ziekenhuis aangekomen werd ik meteen gecontroleerd door de verloskundige. We bleken in een zelfde soort situatie als de vorige keer te zitten. Het was dus inderdaad geen domme pech. Ik had al bijna 6 cm ontsluiting en moest met spoed overgebracht worden naar het UMCG aangezien het Martini geen Intensive Care afdeling heeft voor te vroeg geboren kinderen.
Onderweg in de ambulance kreeg ik weeënremmers en in het UMCG injecties om de longrijping van de baby te bevorderen en de hersenen te beschermen. De injecties dienden respectievelijk 24 uur en ca. 3 dagen in te werken alvorens ze optimaal hun werk deden bij de ongeboren baby werd ons toegefluisterd. Vorige keer heb ik het drie weken vol weten te houden dus we gingen vol goede moed de nacht in. In tegenstelling tot de vorige keer braken mijn vliezen nu al binnen 3 uren en kwam de bevalling al erg snel op gang.
Om iets over 3-en kwam onze dochter na 28 weken en 4 dagen ter wereld: Julia! Op de gang stond een heel team met specialisten klaar en werd Julia na een vluchtige knip van de navelstreng door Pascal gelijk meegenomen voor uitgebreid onderzoek. Voordat Julia naar de afdeling neonatologie werd gebracht kwamen ze nog even met haar bij mij langs en kregen we te horen dat ze een bijzonder goede start had gemaakt.
De periode die volgde is vanzelfsprekend een hele onzekere voor ons geweest. Julia leek het heel goed te doen maar we moesten rekening houden met het feit dat ze zomaar iets op kon lopen aangezien het afweersysteem bij dergelijke kleintjes nog niet volledig ontwikkeld is. Daarbij kwam dat we op de afdeling neonatologie verschillende situaties om ons heen zagen.
Ondanks dat Julia gezien de andere kindertjes weinig slangetjes had en al vrij snel omlaag mocht met de toediening van zuurstof hadden we een grote andere zorg. Op de scans van Julia haar hoofdje bleek dat ze twee bloedingen in haar hoofd heeft gehad, waarschijnlijk ontstaan door de druk in het geboortekanaal. Dit gebeurt bij te vroeg geboren kinderen vaker en is niet te vergelijken met een hersenbloeding bij een volwassene. Bij pasgeborenen kunnen de bloedingen wegtrekken zonder dat je er ooit weer iets van merkt.
Er bestaat echter ook een kans dat deze littekentjes veranderen in cystes en dit kan problemen veroorzaken als dit op een lastige plek in de hersenen zit. Dit uit zich veelal in problemen met bewegen maar kan zich ook op een andere manier uiten, afhankelijk van de mate van de bloedingen en de plek waar het zich bevindt. Bij Julia bleken de bloedingen ook cystes te worden en ze zaten niet op een gunstige plek.
Kopzorgen alom dus, al was onze grootste zorg haar zo snel en gezond mogelijk mee naar huis te kunnen nemen. Het ging gelukkig steeds een stukje beter met Julia. Ze mocht na drie weken van het UMCG over naar de high care van het Martini ziekenhuis. In het Martini ziekenhuis heeft ze uiteindelijk nog zeven weken gelegen. Ook daar ging het goed met haar want ze groeide goed en mocht na twee weken van de couveuse over in een gewoon bedje en later over naar de medium care.
Het zag er allemaal goed uit voor Julia, alleen vond ze het nog lastig zelf goed uit het flesje te drinken. Pascal en ik wilden Julia graag mee naar huis hebben maar we hadden het idee dat ze bij ons beter dronk dan wanneer we er niet waren. Gelukkig konden we een aantal dagen in het ziekenhuis logeren met haar bij ons op de kamer en mochten we haar zelf verzorgen.
Dit heeft precies zo uitgepakt als we gehoopt hadden. Ze dronk goed en we kregen te horen dat we Julia op 8 mei 2015 mee naar huis mochten nemen. Die dag had echter een dubbele lading want we begroeven opa Wieringa in Huizinge en moesten vanaf daar direct door naar het ziekenhuis om Julia op te halen. Verdriet en geluk lagen die dag wel heel dicht bij elkaar.
Nu, een paar maanden later, gaat het erg goed met Julia. Wel heeft ze, als gevolg van de bloedingen tijdens de geboorte, moeite met de fijne motoriek in de handen, bijvoorbeeld het met twee handen vasthouden van de fles en rollen. Ze krijgt hiervoor twee keer per week thuis fysiotherapie om te oefenen met bepaalde bewegingen. Verder is ze een alert en spontaan meisje dus we zijn al lang blij dat de gevolgen van de vroeggeboorte tot dusver niet groter zijn dan ze zich nu uiten.
In het ziekenhuis en door de fysiotherapeute werden we geadviseerd vooral te genieten van wat ze goed laat zien en dat doen we dan ook met volle teugen. Zo zie je maar, het is ongelooflijk moeilijk om drie maanden te vroeg geboren te worden maar Julia bleek een sterk meisje. Drie maanden lijkt niets op een mensenleven, maar het zijn voor de ontwikkeling van een baby kostbare maanden. Stapje voor stapje komt Julia dichterbij het gemiddelde gewicht van een baby van dezelfde leeftijd die niet te vroeg geboren is.
Ook krijgen we weleens de vraag of we nog een kinderwens hebben na twee problematisch verlopen zwangerschappen. We willen zeker nog een broertje of zusje voor Julia. Onderzoek in het ziekenhuis heeft de vermoedelijke oorzaak achterhaald waardoor het twee keer misging. Bij een eventuele volgende zwangerschap zullen er dan ook preventieve maatregelen genomen worden om vroeggeboorte te voorkomen maar het blijft voor ons bijzonder onzeker. Dus wie weet wat voor nieuws ik bij een eventuele volgende column weer heb…
Liefs Yvette