Columnonderwerpen overvallen mij soms op de vreemdste momenten. Zo werd ik vanmorgen wakker met het beeld van de vallende kraan in Alphen aan de Rijn op mijn netvlies. Ongetwijfeld één van de meest bizarre incidenten van het vorige jaar. En een wonder dat hier geen dodelijke slachtoffers bij gevallen zijn. Hoe zou het toch met de desbetreffende kraanchauffeur zijn, vraag ik mij af. En wat zou hij gevoeld hebben toen hij merkte dat hij de controle over zijn domein verloor…
Dat zal ongetwijfeld een bevriesmoment zijn geweest. Gevolgd door een onvoorstelbare klap. Gevoelens van verbijstering moeten hem overmeesterd hebben. Twee jaar geleden had ik ook zo’n ingeving. Over de treinmachinist die het treinongeluk bij Santiago de Compostela veroorzaakte met 79 dodelijke slachtoffers als gevolg (Treinmachinist). Geen flauw idee waar zulke gedachtes zo ineens vandaan komen. Dat verhaal kwam tijdens een wisselbeurtje binnen, toen ik stond te vlaggen.
Misschien hebben de gedachtes van vanmorgen met het begin van een nieuwe werkweek te maken. Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Waar gewerkt wordt, maakt men fouten. Sommige fouten zijn catastrofaler dan andere. Over een verkeerd bezorgde brief stap je nog wel overheen. Waarschijnlijk is er wel een attente buurman die een en ander corrigeert. Een chirurg die verkeerd snijdt of wiens hand uitschiet, krijgt het lastiger. Dat is zeker.
Fouten maken overkomt ons allemaal, dat is inherent aan het leven. De kunst is om ze tijdig te herstellen of om eventuele ongemakken snel weg te nemen. Zodat het net lijkt alsof het niet gebeurd is. Soms moet je even op eieren zitten en hopen dat fouten niet opvallen. Soms zijn de gemaakte fouten zo opzichtig dat je ze wel moet melden in de hoop dat de ander ze nog op kan lossen. Wat ook een kunst is, is om na een fout, deze los te laten. Met in de wetenschap dat dit iedereen wel eens overkomt.
Er zijn daadwerkelijk mensen die dit kunnen. Die hun schouders ophalen en gewoon verder gaan met hun werk alsof er niets gebeurd is. ‘Kan gebeuren!’ Zelf heb ik daar meer problemen mee. Wanneer ik nadenk over mijn 10 jaar op het bedrijfsbureau bij Vast Banket komen er een aantal foebeltjes bovendrijven die ik schijnbaar niet zo maar vergeten ben. Sommige liepen goed af, andere hadden toch wel de nodige impact.
Bij de gevulde eierkoeken liep het goed af. Ik weet het nog precies. Het zou een gezellige dag moeten worden. Eerst op een receptie van een collega, daarna gezellig uit eten. Op deze dag kwam ik er echter achter dat ik de gevulde eierkoeken, een kwetsbaar product, een week te weinig THT had meegegeven. En C1000/Schuitema was een klant die hier behoorlijk scherp op controleerde. Toen ik achter deze fout kwam, zakte even de grond onder mijn voeten weg. Een paar uur productie naar de kloten?! In mijn hoofd gingen al weer allerlei radertjes draaien en cijfertjes natuurlijk die snel uitrekenden wat dit wel niet zou kosten. Gelukkig zijn de producten gewoon uitgeleverd en heeft er nooit een haan meer naar gekraaid. Maar mijn dag was eigenlijk al bedorven.
Een nieuw product waarin de productomschrijving zk bij stond is het volgende gevalletje wat boven komt drijven. Niemand die zich afgevraagd heeft waar zk voor zou kunnen staan, ik helaas ook niet. Totdat een accountmanager eens poolshoogte ging nemen in de productie toen de productierun bijna was afgerond. Hij vroeg zich vertwijfeld af waarom de producten een kleurtje meegekregen hadden want zk stond toch echt voor: zonder kleurstof! Toen de order nogmaals geproduceerd werd, bleek dat de metaaldetector niet goed afgesteld stond. Toen moesten alle pakjes nogmaals apart door de metaaldetector. De wet van Murphy kon hiervoor dus moeiteloos uit de kast getrokken worden.
Aan spoedjes had ik ook altijd een hekel. Spoedjes stonden in mijn geval voor calculaties die snel afgegeven moesten worden. Spoedjes stonden ook garant voor fouten. Zo heb ik ooit een prijs afgegeven waarvan in de receptuur een belangrijk en duur component ontbrak. Op de een of andere manier was dit component, dat niet meer gebruikt werd, uitgeschakeld waardoor hij niet meer in de calculatie te voorschijn kwam. Daar het een spoedje betrof, vond er ook geen controle plaats. Dat de potentiële klant erg te spreken was over de prijs en direct een mooie order plaatste was in dit geval geen prettig gevolg…
En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Maar zelfspot heeft ook grenzen hoor. Wat dat betreft ben ik blij dat de fouten die ik tegenwoordig maak, alleen mijzelf en mijn teksten treffen. Dat leeft wel zo prettig, hoewel een typefoutje ook zo gemaakt is. Maar dit kost niet direct duizenden euro’s…