Het is een ijzige dag. Ik loop over de W.J. Dethmersweg vanaf Oomkens richting de stoep van het kerkhof. Het is de laatste dagen meer dan glad. Het nieuwe jaar is begonnen met ijzel en elke stap moet weloverwogen worden gezet.
Over een paar weken wonen we hier; op Toornwerd. Dat is de belangrijkste reden dat ik de laatste tijd van alles kwijt ben. Spullen waarvan ik zeker weet dat ik ze heb. Ik kan ze alleen niet terugvinden. En het ligt dit keer niet aan het feit dat ik een man ben en dus niet kan zoeken.
Aangezien het moment waarop de verhuiswagen komt nog even voor ons ligt zijn we met de voorbereidende werkzaamheden begonnen. Opruimen, weggooien en alles inpakken wat de komende weken niet meer nodig is. Of een gebruiksvoorwerp tot die laatste categorie behoort blijkt echter lastig in te schatten. Ik dacht echt dat de verstekzaag niet meer nodig zou zijn. Of die map met oude rekeningen. En dan toch moet er opeens nog worden gezaagd en blijkt er een urgente vraag over een betaalde nota. Of niet betaald. Dat is de vraag. Klein leed in de plezierige voorbereiding op een grote, nieuwe stap in ons leven. Nieuw en groot maar toch ook vertrouwd.
Een aantal van mijn allereerste stappen zette ik op Toornwerd. Bij opa Buiring, mijn overgrootvader aan het einde van de Ossengang. Even bij de nieuwe lammetjes kijken. Daar zijn zeer aandoenlijke foto’s van. Dat de lammetjes na een week als lamsbout en –koteletten bij ons thuis een tegenbezoek brachten weet ik alleen van de overlevering. Opa Buiring overleed in februari 1979; het hele dorp hielp om het kerkhof bereikbaar te maken. Sneeuwduinen van 2 meter hoog maakten dit een hele opgave.
En ook in de jaren daarna was er altijd een reden om op Toornwerd te zijn. Bij Hindrik en Ineke die wij geheel in overeenstemming met de tijdgeest geen oom en tante noemden maar gewoon Hindrik en Ineke. Als zij op vakantie waren droeg oma Schollema de zorg voor katten, planten en post. Oma maakte de tocht vanuit Middelstum iedere dag op haar Spartamet. De kleine motor hard werkend om het transport op snelheid te houden. Bé en ik op onze door eigen spierkracht gedreven Gazelle’s in haar kielzog.
Als de katten niet bij de deur klaarstonden om de verzorging in dank te ontvangen, bracht oma een onnavolgbare lokroep ten gehore. Deze was tot in Kantens hoorbaar en liet geen kat in de buurt onberoerd. En ondertussen alle tijd voor verhalen. Over de mensen van vandaag en vroeger en wat ze daar mee had beleefd. Over de eerste voorzichtige verkering. Met die jongen van Schollema die aan de andere kant van het wierdedorp woonde.
Mooie en warme herinneringen op een verder ijskoude dag. Voorzichtigheid is geboden op de treden van de stoep naar het kerkhof. Bovengekomen gaan we volgens de traditie linksom, met de klok mee over het pad. De dragers weten de ronde zonder ongelukken te volbrengen.
We brengen vandaag oma naar haar laatste rustplaats, naast opa en vlakbij Hindrik. Ze is op de eerste dag van het nieuwe jaar overleden. Het is een verdrietige dag van afscheid en tegelijkertijd is het goed. Oma was 95, klaar met het leven en wachtte al een tijd op het moment dat het wederzijds zou zijn. Nu brengen we haar terug naar Toornwerd. Vlakbij de plek waar wij over een paar weken hopen te wonen. Heden, verleden en toekomst gaan meer dan ooit hand in hand.