Het is lang geleden dat ik een soort van keek op de week geschreven heb. Iets wat ik mij in het verleden wel eens voorgenomen heb. Om terug te blikken op dat wat geweest is, het liefst op een ludieke en gemakkelijk te verteren manier. Week 1 van 2016 leent zich bij uitstek voor zo’n terugkeer. Alleen zal hij niet gemakkelijk te verteren zijn. De kop is er af voor 2016. Maar wat zal deze eerste week met inktzwarte gedachten opgeslagen worden in het geheugen van zoveel mensen in de gemeente De Marne……
Toch eerst maar beginnen met een andere bizarre gebeurtenis. Want wat hebben we een beelden gezien van mensen, voornamelijk kinderen, die door de straten heen schaatsten. En dat heb ik in mijn bijna 44 levensjaren nog niet eerder gezien. En dat met in het achterhoofd dat we met kerst nog met een zomerjas konden volstaan. Maar drie dagen ijzelplezier dus voor diegenen die er niet met de auto vandoor hoefden. Of al wat ouder en wankeler ter been zijn. De ijzelgate dus. Buurman Wim had het over de winter van 1987 dat dit voor het laatst gebeurd is. Aan het eind van week 1 verdween de ijzel ook net zo snel als dat hij gekomen was. Als een dief in de nacht…
Dieven in de nacht, ook zo’n thema die de gemoederen bezig hield in week 1 van 2016. Want wat is er met oud en nieuw in Keulen gebeurd en waarom duurde het zo lang dat een en ander naar buiten kwam? ‘Politie Keulen heeft daders massa-aanranding in het vizier’ zo lees ik ergens. Er zijn 106 aangiften geweest, waaronder 2 wegens verkrachting. Driekwart van de aangiftes heeft een seksuele achtergrond. Het ging volgens de getuigenissen om daders met een Noord-Afrikaans uiterlijk. Andere bronnen hebben het over gevluchte Syriërs die net zijn aangekomen in Duitsland.
Eng vind ik dat eigenlijk. Duitsland heeft in 2015 massaal haar grenzen geopend om massa’s vluchtelingen op te vangen. Ik waak er voor om een oordeel te vellen en zeker ook om alle vluchtelingen over één kam te scheren. Maar dit is toch geen voorbode tot wat komen gaat? Ik laat me maar enigszins geruststellen (?) met een bericht afkomstig van www.powned.tv. “Ook aanrandingen met carnaval”, staat er boven dit artikel. Volgens universitair docent genderstudies dr. Niels Spierings kan het er tijdens carnaval, op festivals en in kroegen net zo hard aan toe gaan als in Keulen. Dat liet hij optekenen in De Telegraaf.
Ik citeer: “Keulen was uitzonderlijk, vanwege de schaal. Dat zullen we niet zo snel zien. Maar over een paar weken is het in het zuiden weer raak. In die grote, dronken gezelschappen worden er ook vrouwen bij hun kruis gegrepen!” Wat een bijzondere nuancering eigenlijk. En carnaval speelt zich voornamelijk af in het zuiden, dus kunnen we hier in noorden rustig verder slapen????
Carnaval is ook onlosmakelijk verbonden met Kloosterburen. Ik schrik als ik tijdens het tikken van dit stukje het verband zie. Wat een verschrikkelijke tragedie heeft zich daar afgespeeld in week 53 en 1. Langzaam maar zeker werd ik meegezogen in de plotselinge verdwijning van Jesse van Wieren. Iemand kan toch niet zo maar van de aardbodem verdwijnen?
Je gaat er zelf ook over nadenken. Wat kan er gebeurd zijn? Tijdens het kaartavondje kwam een interessante theorie boven water. Stel dat een iemand met een drankje op hem aangereden heeft terwijl hij midden op de weg lag… De massale zoektochten in Kloosterburen en omgeving maakten diepe indruk. Wat moet de familie en de vriendenkring van Jesse wel niet doorstaan hebben? Het bericht op maandag dat het zoeken gestaakt wordt, doet kil aan. Maar dan is er maar zo een doorbraak. Wat er precies gebeurd is rond 04.00 uur vlak bij café Willibrord in Kloosterburen weten we niet. Maar wel dat Jesse opgegraven is bij een woning vlak in de buurt…
Ik constateer sober dat dit inmiddels het 5e sterfgeval vanuit die contreien is van een jong iemand waarvan ik melding heb gemaakt sinds ik 3 jaar geleden voor deze website begon te schrijven. Het noodlot slaat wederom hard toe in het noordwestelijke gedeelte van onze provincie. Dit is toch wel de meest bizarre gebeurtenis. Naar het hoe en waarom is het gissen. Maar toch sijpelt deze vraag regelmatig bij mij naar binnen: Hoe heeft dit in vredesnaam kunnen gebeuren?!
Maar nog nadrukkelijker dringt het immense verdriet van de nabestaanden tot mij door. Mij rest niets anders dan alle betrokkenen heel veel sterkte te wensen. Wat een tragisch einde van een lugubere week.