Titels van bepaalde liedjes lenen zich uitstekend voor verhalen. Een van de mooiste titels vind ik toch wel ‘Het regent zonnestralen’ van Acda en De Munnik. Het nummer gaat over een man, Herman inderdaad, in wiens leven het altijd regent. Volgens hemzelf natuurlijk, of het ook echt zo is weet ik niet. Met zijn huwelijk gaat het ook niet denderend, gezien de prachtige regel: ‘Als het vuur gedoofd is dan komen de wolven.’ En op een dag dacht Herman dat het weer ging regenen, als altijd. Maar het regende ineens zonnestralen…
Heeft u als geacht lezer dat ook ooit wel eens gehad? Dat het leek alsof het donderde en bliksemde terwijl je achteraf, met terugwerkende kracht, kan constateren dat het moment heel goed uitgepakt heeft? Deze dagen komen bij mij bepaalde herinneringen weer boven. Op het moment van schrijven is het precies 3 jaar geleden dat ik de tekst op de homepage van mijn website schreef. ‘Blaas jezelf niet op. Opdat zelfs de meest donkere dag in het leven nog een glimlach teweeg brengt…’
Een week eerder had ik zo’n donkere dag beleefd in Winschoten. Bezig in de laatste dagen van mijn proeftijd moest ik bij de hoge bazen komen. Zij hadden in al hun wijsheid besloten dat ze niet met mij verder wilden. Een mededeling die voor mij als een donderslag bij heldere hemel kwam, out of the blue zogezegd. Donkere wolken pakten zich samen in mijn gemoedstoestand. Eindelijk dacht ik weer een beetje zekerheid te hebben en vooruit te kunnen kijken. Geen sollicitatiebrieven meer schrijven maar gewoon lekker dagelijks aan het werk. Maar het liep inderdaad anders.
Toen ik die dinsdagmiddag thuis kwam, zakte ik als een zielig hoopje ellende neer op de bank. De vrouw wist ook niet wat ze er aan had. Wat een toestanden. Gelukkig wist ze mij wel weer een boost te geven waardoor het leven weer iets zonniger leek. Ik besloot de rest van de week te gebruiken ter ontspanning om mij de week er op weer in de uitkeringsellende en de zoektocht naar een nieuwe werkleven invulling te storten. De maandagavond er op begon ik weer eens over het schrijven. Maar geen flauw idee hoe dit verder in te vullen. Totdat een berichtje op Facebook iemand prikkelde om een website voor mij te bouwen…
En dat was net het zetje dat ik achteraf nodig had. Toegegeven, het leven van een zelfstandige gaat niet altijd over rozen. Het heeft enige jaren geduurd voordat ik de onderneming op de rails had op de manier zoals ik het graag wilde. Met de onzekerheid af en toe als een soort van sluipmoordenaar meeliftend op mijn schouder. Maar op de een of andere manier heb ik die ook van mij af weten te schudden. Hopelijk is dat gevoel met het grof vuil afgevoerd richting de stort om daar weg te rotten ergens ver weg van hier.
Wie had dat kunnen denken, toen ik op een miezerige dinsdagmiddag terugreed vanuit Winschoten. ‘Kom heelhuids thuis!’, waren de laatste woorden van Andre. Dat is mij gelukt. En achteraf moet ik hem dankbaar zijn. Want wat als hij mij had aan laten modderen? Hoe had het leven er dan uit gezien? Had ik nog steeds bij Synergon gezeten of was ik er na een jaar uitgeknikkerd? Met ook dan de priemende vraag, hoe nu verder?
Het miezerde in de auto op de weg terug maar het voelde als een stortbui. Een bui waartegen geen paraplu of ruitenwisser tegen bestand leek. Maar wat ik toen nog niet wist, weet ik nu wel. Geen hoogtepunten zonder diepe dalen. Geen gelukzalige gevoelens zonder dagen van diepe ellende. Soms heb je net even een beslissend zetje nodig in het leven. Moet je door het slijk getrokken worden richting de poel des verderfs. Het was alsof het die middag regende als altijd. Maar achteraf kan ik constateren dat het zonnestralen regende. Ik ging op de A7 een nieuwe toekomst tegemoet. Een toekomst die mij voorlopig op het welvaartsbuikje geschreven is…
O, o, o,
Even rustig ademhalen.
O, o, o,
’t lijkt of het regent als altijd.
Maar het regent en het regent zonnestralen
En het regent zonnestralen!