2007
Op een doodgewone avond, thuis voor de buis, voelde ik iets knappen in mijn borstkas. Wat zich vervolgens verplaatste richting mijn rechterschouderblad. De volgende ochtend werd ik benauwd wakker. Ik ging naar de huisarts en voordat ik het wist lag ik een maand in het ziekenhuis met een spontane klaplong! Dat mijn lichaam me plotseling in de steek liet, dat niets vanzelfsprekend is en dat morgen alles anders kan zijn vond ik zo indrukwekkend.
Nog indrukwekkender was de periode dat mijn geest mij in de steek liet. Ik had een onwijs minderwaardigheidscomplex, een burn-out en had net de meest dierbare persoon in mijn leven verloren. Alles wat ik deed, deed ik om goedkeuring te krijgen van een ander. De perfecte (schoon)dochter zijn, perfecte partner, perfecte collega, perfecte vriendin etc. etc. Wat anderen van mij vonden bepaalde mijn eigenwaarde. De omgekeerde wereld eigenlijk, dat weet ik nu. Toen was ik gewoon op. Ik sliep niet meer en raakte mezelf volledig kwijt. Ik kreeg psychoses en zag het leven niet meer zitten. Altijd gewenst gedrag tonen in de hoop geaccepteerd te worden maakt een mens zielloos.
2010
Daar zat ik dan. Compleet ingestort. Opgenomen op de gesloten afdeling van de Lentis. Het voelde als de meest veilige, maar tegelijkertijd ook de meest beangstigende plek ooit. Maar ik had eindelijk rust. Ik hoefde niemand te pleasen. Ondanks dat die periode heel essentieel is geweest voor wie ik nu ben, was het vooral heel bizar en lijkt het soms toch nog een ver-van-mijn-bed-show. Niets is minder waar.
Alles in mij moest tot rust komen en daar had ik medicatie voor nodig. Totaal versuft en high van de anti-psychotica, anti- depressiva en pammetjes kwam ik terecht in een roze wereld. Alles was hemels en kinderlijk mooi. Maar vooral roze! Roze snoepjes, roze slippers, roze nagels, ik werd er intens gelukkig van. Mijn stemmingswisselingen waren zo explosief dat binnen een seconde mijn roze wereld om kon slaan in de hel. Dat gebeurde vooral wanneer ik het gevoel kreeg dat ik iemand tot last was. Vooral mijn partner Chris moest het dan ontgelden. Ik snap nog steeds niet hoe hij het volhield. Mijn angst om iemand tot last te zijn was sowieso een groot aandachtspuntje. Dat vond ik zo erg, dat ik er dan gewoon echt niet meer wilde zijn om zo iedereen te ontlasten. In mijn beleving was iedereen dan oprecht beter af, dus dat leek dan ook vaak dé oplossing.
We kregen veel steun uit onze omgeving. Maar er was ook veel onbegrip, het onwetende en het taboe. ‘Ze wil gewoon aandacht’, ‘aanstellerij’ slingerden om mijn oren waardoor ik me steeds meer wilde terugtrekken. Totdat de muren op me af kwamen en ik door alle behandelingen steeds meer zelfvertrouwen kreeg om te kunnen overwinnen. Steeds als iemand mij kwetste, kon ik het zelf oneindig herhalen in mijn hoofd. Waardoor er weinig eigenwaarde overbleef. En het is gewoon echt zo, je gedachtes bepalen je gevoel. Met veel mindtuning en positieve, gezonde gedachtes heb ik mezelf herontdekt en vooral geleerd mezelf te accepteren. Langzaamaan kon ik weer genieten van de meest simpele dingen. Klinkt misschien gek, maar deze zwarte periode in mijn leven is het beste wat mij is overkomen. Ik ben heel blij dat ik het heb meegemaakt. Het heeft me grotendeels gevormd tot wie ik nu ben en gezorgd dat ik nu met volle teugen kan genieten van het leven.
In 2011 ontdekten we dat ik PCOS heb. Waardoor onze kinderwens iets minder vanzelfsprekend is. Gelukkig zijn er tegenwoordig verschillende mogelijkheden die een kinderwens alsnog kunnen laten uitkomen. 1,5 jaar later werden we zwanger. Na 10 weken, de avond na kerst, begon ik te bloeden. En ik bleef maar bloeden. De hele nacht waren we in de weer tot ik op een gegeven moment niet meer overeind kon komen zonder flauw te vallen. De ambu kwam, en ging weer weg. Het zou gewoon overgaan. Inmiddels bloedde ik al 15 uur en perste ik stolsels weg (sorry voor de details) zo groot als kipfilets. Ik had het gevoel dat ik lag dood te bloeden. Maar ik wilde me niet aanstellen. De ambu was immers al geweest dus hoe erg kon het zijn?
Het werd eng toen ik ook liggend steeds wegviel en Chris na zijn zoveelste telefoontje naar de huisarts vloekte dat er iemand moest komen! De huisarts kwam, welke onmiddellijk een ambulance liet komen. Met loeiende sirenes naar het ziekenhuis bleek dat ik alsnog gecureteerd moest worden. Ik kreeg een paar zakken bloed toegediend en keek toe hoe een pasgeboren baby dezelfde afdeling binnenkwam en vroeg me af of dit het echt allemaal waard was. Een jaar later op 1e kerstdag 2013 werd ons wondertje Milan geboren. Ja, het was het allemaal waard!
Zomaar een greep uit mijn medisch dossier. Heftig? Ja. Maar that’s life. Kon minder, denk ik dan. We maken allemaal ellende mee. Het vormt ons. Maakt ons bewuster. Het leert ons te waarderen wat we allemaal wel hebben in plaats van het eeuwige gezanik over alles wat we niet hebben. Het is nooit te laat om andere keuzes te maken. Maar met een overload aan onbenulligheden waar we ons druk over kunnen maken is dat niet makkelijk. En verdrinken we al gauw in onze dagelijkse porties onzin. Maar goed of slecht, morgen kan alles anders zijn…
Toen Bert me een tijdje geleden vroeg of ik een gastcolumn wilde schrijven speelden er een aantal tragische gebeurtenissen in mijn omgeving. Wat me eraan herinnerde hoe kostbaar het leven is. Maar het herinnerde me ook aan alle onbegrip in de wereld en voor elkaar. Ik ben geen schrijver, geen wereldverbeteraar, maar gewoon mens, zoals iedereen. Met meleur zoals iedereen. Ik heb een prachtig gezinnetje, superleuk werk en ben heel gelukkig. Maar vooral dankbaar voor mijn leven. Niet altijd, soms heb je gewoon een enorme kutdag! Maar blijf positief, ‘Live your dream’.
(En dat Muruelle tot prachtige dingen in staat is blijkt wel uit haar mooie website www.muruelleoldenburger.com)! Zeker een bezoekje waard.