Het zal vrijdagavond rond een uur of 10 geweest zijn. De stemming zit er in Eetcafé Brouwers goed in. De mannen van het 45+-team van de V.V. Middelstum vieren hier verlaat hun ongeslagen kampioenfeestje. Het eten heeft, zoals verwacht, goed gesmaakt en het bier vloeit rijkelijk. Na het afgelopen seizoen doorlopen te hebben, volgt een beschouwing van alle perikelen rond het Technisch Hart van Ajax. Voer voor Feyenoord adepten om olie op het Ajax-vuur te gooien natuurlijk. Dit is echter ook het moment dat via socialmedia de eerste verontrustende berichten vanuit Parijs binnendruppelen. Echt tot ons doordringen doet het nog niet.
Wanneer ik rond half 12 het bed induik staat de televisie al op een extra ingelaste NOS-journaal. 700 kilometer verderop regeert in de stad van de liefde en romantiek een dodelijke angst. Er wordt gesproken over tientallen doden, gijzelaars, zwaar gewonden, aanslagen en paniek. Als buitenstaander bijna niet te bevatten. Ondanks de schokkende berichtgeving doen een volle maag en het nodige bier hun werk. Na een uurtje vallen de oogluikjes dicht. Bij mij wel inderdaad. Parijs is op dat moment de ver van mijn bed show geworden….
De volgende dag ligt ze er verslagen bij. Meer dan 100 doden en vele zwaargewonden ‘rijker’. Tien maanden na Charlie Hebdo is de stad wederom slachtoffer geworden van gewelddadig extremistisch terreur. De IS heeft zich gemeld als dader voor dit zinloos geweld. Buiten draait in Middelstum de doorgaans rustige wereld gewoon door. ’s Middags speelt koploper Middelstum 4 tegen virtueel koploper Nieuwolda 1. Een wedstrijd op het scherpst van de snede waar het er soms fysiek en vocaal om weg gaat. Je zou bij wijze van spreken kunnen stellen dat het ergens om gaat. Hoewel het ‘maar’ een voetbalwedstrijdje is ergens onderin de krochten van het amateurvoetbal.
Scheidsrechter Swijghuizen heeft zijn handen vol aan de 22 acteurs en de begeleidingsstaf maar blijft fier overeind. Na een ruststand van 1-0 is het na rust binnen de kortste keren 1-2. Groot is de opluchting en blijdschap bij ons blauwhemden wanneer na 90 lange minuten een zwaarbevochten 5-2 overwinning op het fictieve scorebord staat. Parijs is, net als in de Tour de France, weer ver weg. Het is eerst even biertijd en in de derde helft wordt de heroïsche wedstrijd nog langdurig nageanalyseerd. In de kantine worden vrolijke Facebookberichten de ether in geslingerd…
’s Avonds op een verjaardagsfeest is Parijs natuurlijk ook onderwerp van gesprek. Maar het beheerst de gehele avond niet. Business as usual na enige biertjes en de zware gespreksstof wordt ingeruild voor luchtiger onderwerpen. De zondag is een gure dag in Middelstum en omstreken. De wind waait hevig om het huis en af en toe worden we geplaagd door een regenbui. Niet echt weer om er op te trekken dus. Dan maar even een filmpje kijken.
Waarom we bij ‘Saving Private Ryan’ uitkomen, weet ik ook niet echt. Door de ogen van een oude man worden we meegezogen naar de kust van Normandië op D-day 6 juni 1944 waarbij vele geallieerden kapotgeschoten worden door de Duitse bezetter. Losgeslagen armen en benen vliegen op het beeldscherm in het rond, een bloederige darmmassa puilt via een open wond naar buiten. Ook op deze rustige zondag komt de waanzin van de wereld keihard binnen. Op het slagveld roept een stervende soldaat wanhopig en vergeefs om zijn moeder. Hij sterft uiteindelijk in de armen van zijn strijdmakkers…
Het is rustig zondagavond in huize Koster. Een moment van bezinning overvalt mij. Straks mag ik weer veilig mijn bedje opzoeken. Even weer achter moeders gebreide broekje liggen. Een gedachte die lonkt want de oogjes zijn wederom zwaar. Waarschijnlijk ingegeven door het dramatische filmmoment waarbij een stervende soldaat om zijn moeder roept, schiet mij een kindergebedje te binnen. Even denk ik met weemoed terug aan een ritueel van een kleine 40 jaar geleden…
Het moment waarop de wereld nog zo klein en vertrouwd lijkt. Het moment waarop moeders de vrouw mij de dekens warm om het lichaam trekt en een net zo vertrouwd als misschien ook wel naïef slaapgebedje voorzingt. In een neerslachtige stemming zou je kunnen stellen dat zo’n moment elke dag verder weg in de tijd verdrinkt. Terwijl je in een optimistische gemoedstoestand hoopt dat dit moment ook elke dag dichterbij komt.
Ik ga slapen, ik ben moe.
Sluit mijn beide oogjes toe.
Here houd ook deze nacht.
Over mij trouw de wacht……
Ondanks alles vallen ook deze avond mijn luikjes moeiteloos dicht. Parijs, en al haar sores, zijn wederom ver weg. Een zegen of iets om mij schuldig over te voelen?