En dan ploft vlak voor je vakantie een brief op de deurmat. In dit geval plofte ie in de brievenbus, ook goed. Met daarin, naast een prachtige trouwkaart, het verzoek om een bijdrage voor een feestkrant en/of trouwboek te leveren. Gelukkig bracht de vakantie ons naar Italië. Daar viel gelukkig het kwartje voor dit verhaal. Hierbij ben ik waarschijnlijk geïnspireerd door Michelangelo in Florence. De plaats waar ook de Lopster Kosters volgens mij nog wel enige voetstappen hebben liggen…
Al schrijvend en nadenkend merk ik dat het verhaal zich meer toe gaat spitsen op Paul dan op Lucette. Gemakshalve ga ik er maar vanuit dat dit vast wel door een andere schrijver gecompenseerd gaat worden. Het kan ook zijn dat Lucette naast het geluk in de liefde ook zeer gelukkig is in het spel des levens. Dat is natuurlijk een nog mooier excuus en draai aan dit verhaal om mij toch voornamelijk op neef Paul te richten.
De neef die ik geregeld tegen ben gekomen in mijn leven. Uiteraard op tal van familiefeestjes waar de familie Koster patent op lijkt te hebben. Of tijdens een kerstbijeenkomst aan de Berkenlaan 5 in de tijd dat Paul nog student was aan de Hanzehogeschool. Hij keek toentertijd heel raar op toen één van zijn docentes bij de buurman op 3 naar binnenging waarna de gordijnen zich sloten. Niet echt een gastvrije kerstgedachte maar toch zeer indrukwekkend…
Soms kwam ik hem tegen in het uitgaanscircuit, een plek waar een echte Koster zich doorgaans zeer op zijn gemak voelt. Een enkele keer deed Paul Moonlight aan in Middelstum. De plek waar hij, samen met broertje Rob, kennis maakte met het pogogeweld van oom Bert die dit dansgeweld al op jeugdige leeftijd leerde van jullie ome Henk. Een heerlijk geluid wanneer ik één van mijn neven tegen de triplexplaten van de muren hoorde kletteren na een licht schouderduwtje…
Uiteraard heeft Paul ook een hele serieuze kant. En zo kwam ik hem maar zo eens tegen op een ledenvergadering van het CDA, afdeling Loppersum. Samen met kameraad Rolf Smid. Misschien dat ik hem hiermee geïnspireerd heb tot een politieke loopbaan wat uiteindelijk geresulteerd heeft in het raadslidmaatschap van het CDA, afdeling Bedum. Zijn politieke tegenstanders van de Beemer Gemeentebelangen waren waarschijnlijk zo overrompeld door dit jong talent dat ze zich niet meer in de raadszaal hebben laten zien……
Maar als ik er goed over nadenk kwam ik neef Paul het liefst op het voetbalveld tegen. En dan nog het allerliefst in het gezelschap van broertje Rob en pa Wiebrand als coach aan zijn zijde. Zo kan ik nog een legendarische derby herinneren. Een derby die lang 0-0 bleef en waarin Paul toekomstig wethouder Schollema uit de wedstrijd schopte of was het toch andersom? Volgens mij haalden beide kemphanen het einde van de wedstrijd niet. In diezelfde wedstrijd stond voorstopper Rob even te slapen en dit gaf mij enige minuten voor tijd de tijd om de bal enigszins fortuinlijk tussen de benen van de keeper door te schieten: 1-0 derhalve, tevens de eindstand…
Maar de allermooiste herinnering aan neef Paul moet nog komen. Dat was de streekderby SC Loppersum 2 –Middelstum 2. Vlak voor aanvang van deze kraker schudden we elkaar nog even de hand. In een opwelling fluisterde ik hem het volgende teder toe: “Ik kom je deze wedstrijd sowieso één keer tegen….” Een minzaam lachje was het veelzeggende respons. Mijn carrière bevond zich namelijk al in zijn nadagen…
Diep in de 2e helft kreeg ik echter ter hoogte van de middellijn, nog op eigen helft, een bal aangespeeld. Middels een schijntrap legde ik Jaco Klompien in de luren. Met het puntje van de schoen tikte ik vervolgens de bal langs een inglijdende Lopster middenvelder. Een vrij veld doemde op, voor mij een teken om op avontuur te gaan. Het avontuur duurde lang en onderweg raakte ik licht vermoeid en speelde de bal iets te ver voor mij uit…
Heel in de verte kwam een minzaam glimlachje snel dichterbij. Even schoot zich de zin voor aanvang van de wedstrijd door mijn hoofd: “Ik kom je sowieso één keer tegen!” Geheel tegen mijn principes zette ik met gevaar voor eigen leven een keiharde bloktackle in. Die zag de stevige en robuuste Paul niet aankomen. Tot mijn eigen verbazing plofte de bal na de sliding in het strafschopgebied weer voor mijn voeten neer. En met een uiterste krachtsinspanning verdween de bal via een tegenstander in de kruising achter de verbouwereerde doelman Herman Vegter…
Zo mooi heb ik ze nooit meer gemaakt in mijn leven. Tot overmaat van ramp of toch gelukzaligheid waren beide Lopsters broers getuige van dit unieke feit. Het voelt een kleine 10 jaar na dato nog altijd als zoet na het zuur. Daarom ben ik maar wat blij dat ik deze herinneringen aan het papier mag toevertrouwen.
Op het moment van schrijven ben je nog geen 30 Paul en ik bedenk mij dat al jouw coaches het verkeerd gezien hebben toen ze jou in de verdediging posteerden. Je had aanvaller moeten worden. Want in de liefde ging je zeer doelgericht te werk. C1000 topverkoopster Lucette voorzag je, als een echte slager, binnen de kortste keren van extra vlees en daarna wist je nog minimaal tweemaal het netje te vinden. In onzekere economische tijden ligt de gemeente Delfzijl nu aan je voeten met een vaste baan als gevolg. In Bedum werd het huisje-boompje-beestje trilogie vervolmaakt…
En zo ben je op je 30e al verder dan menig man op zijn 40e. Met Lucette en 3 prachtige kinderen als eindresultaat van een mooie aanval, ingezet ergens in het Groninger Paddepoel. Het gaat jullie allemaal goed, wij wensen jullie een prachtige trouwdag en zeer gezegend huwelijk toe!
Een liefdevolle groet en vreugdevolle glimlach vol met mooie herinneringen: Bert, Miranda, Derian en Jazlijn!
(Foto’s afkomstig van Facebookpagina Lucette Koster)