Bij de Molen
KOOZAA
De Kleine Munt
Notaris Huitsing
Hotel 't Gemeentehuis
Zonnehuisje

Ernst Hulsebos, Vroeger

Toen Bert Koster mij vroeg om nogmaals een gastcolumn te schrijven, kon ik hem direct van repliek dienen. Ik zag dat meerdere mensen voor de 2e keer gevraagd werden en had, voor het geval Bert mij weer zou vragen, alvast wat klaar in klad. Want mocht ik de kans krijgen om nog eens te mogen verschijnen op www.bert- koster.nl dan had ik al een verhaal klaar! Het is immers een eer om te mogen schrijven voor Bert…

Wanneer mag je spreken over vroeger? Is dit het tijdperk waar opa’s en oma’s het altijd over hebben of is vroeger je jeugd? Ik hoor mensen vaak zeggen “vroeger”, maar kennen we vroeger wel?

De uitspraak ‘dat hadden we vroeger niet’, heeft iedereen wel eens gehoord maar waarom zeggen mensen dat? Ik moet eigenlijk zo naar huis want mijn serie begint zo maar ja, ik neem het op dus ik blijf nog even. Tja, vroeger kon dat niet…

Ik las laatst een bericht op Facebook met de vraag of iemand een iPhone over had voor hun kind van 8 jaar. Is dit dan een moment om als dertiger te zeggen ‘vroeger’? Vroeger had ik op mijn 8e geen mobiel, laat staan een iPhone. Maar toen waren we ook nog niet zo ver met mobieltjes en dat wordt dan weer niet vergeleken. Waarom kopen ouders eigenlijk een mobiel voor hun kinderen? Is het als cadeau of als middel om hun kind te bereiken? Of is het juist normaal omdat al hun vriendjes en vriendinnetjes dit ook hebben en jij niet wilt dat je kind dit als enige niet heeft?

Vroeger kon je nog wel eens wat lenen. Tegenwoordig hoor je ook vaak: “Zeg maar wat je er voor moet hebben!” Toen ik klein was, wat eigenlijk mijn andere benoeming is voor vroeger, zag ik vaak buren dingen lenen van elkaar maar ik hoorde nooit van: “Wat moet je er voor hebben?”

Gewoontes en vroeger: wanneer heb je het over vroeger en wanneer over gewoontes? Ik denk bijvoorbeeld dat als je met 3 kinderen thuis was, dat je het dan heel normaal vond dat je de kleren van je oudere broer of zus kreeg. En als het kledingstuk kapot was dan gebruikte je het als ‘buitenspeelkleren’ of iets dergelijks.

Tegenwoordig moet alles nieuw en nieuwer. Spelen kinderen nog wel buiten en worden ze dan gepest als ze rondlopen met oude kleren aan? Vroeger weet ik hoe het ging maar nu? Geen idee… En wat als het je eigen keuze is en dat het je niks uitmaakt wat anderen er van vinden. Soms denk ik dat wat andere vinden belangrijker is dan de vraag: kan ik dit wel betalen of is dit wel een verstandige aankoop?

Die reclame van die jongens op een scooter die een vrouw wijzen op het feit dat haar tas open staat is ook zoiets. Vroeger werd er ook wel eens iets gepikt maar toen kreeg je een pak slaag en zei je sorry. Maar nu ligt de vergrootglas er bovenop. Met het gebruik van onze cameratelefoons en social media zijn wij allemaal journalisten en rechercheurs. Als de kat is vermist dan zet je het op Facebook en al je vrienden kijken naar het beestje uit. Dit is positief lijkt mij maar hoe ging dit vroeger?

Ik denk dat je dan de buren ging vragen. Of bellen met het toen nog korte telefoonnummer die je uit je hoofd wist omdat je deze toch nergens kon opslaan in een toen nog niet bedachte smartphone. Je belde de buren want die wisten vroeger toch alles van je. Wat je toen niet erg vond maar nu leven we in geheime of in een nepwereld waar iedereen gelukkig is. Ik denk dat niet veel mensen op Facebook zetten dat ze deze maand even niet rond kunnen komen……

Buren en de buurt.. Vroeger kon je altijd bij de buren terecht via de achterdeur want die stond altijd open. Wat tegenwoordig niet meer kan. Nu voeg je bijna de buurman eerder toe op Facebook dan dat je daadwerkelijk contact met diegene hebt. Maar waarom? Is dit een gewoonte of hoort dat tegenwoordig zo?

Vroeger kon je mensen veel meer vragen heb ik ook het idee. Terwijl we nu allemaal communiceren via Facebook tot en met whatsapp en alles wat er tussen zit. Maar de echte vragen die er toe doen, die worden niet meer gesteld. “Hé buurman, alles goed en hoe is het nu met de buurvrouw?” Want je leest toch alleen maar de goede nieuwsberichten op Facebook oid. Niemand zet er toch op dat hun hond overleden is of hun partner ziek is. Ik denk dat mensen dat bedoelen met de vraag: alles goed?

Maar wederom: is dit een gewoonte of iets van vroeger geworden? Je krijgt nu standaard een melding van Facebook dat er iemand jarig is. Door middel van 1 simpele klik kun je iemand online openbaar feliciteren met een door Facebook standaard bedachte felicitatietekst. Waar is de tijd gebleven dat je in de agenda of op het toilet keek en dan een kaart met postzegel verstuurde? Ik bedoel, we krijgen allemaal online felicitaties die je dan liked om te zeggen: dankjewel. Maar waar bedank je eigenlijk iemand voor? Dat diegene jou als vriend heeft en daardoor een melding krijgt en zo met 1 simpele druk op de knop kan zeggen: gefeliciteerd?

Vroeger en toekomst. Jarenlang zijn mensen al bezig om dingen uit te vinden om het leven van de mens makkelijker te maken. Maar wat als de makkelijke dingen niet altijd even sociaal wenselijk zijn?

Bert Koster
Middelstum
info@bert-koster.nl
bertkoster1@gmail.com
www.bert-koster.nl
06-51715098
0595-552405
KvK nummer: 57250278
BTW nummer: NL 108306987B01