Und viel mehr Blumen während des Lebens,
Denn auf den Gräbern sind sie vergebens……
Het voelt ietwat onwennig nu ik weer het eerste verhaal na mijn vakantie wegtik. Vakantie! Voor velen zo gewoon en een vast onderdeel van het leven. Maar dit geldt niet voor iedereen. De zomer van 2015 bracht ons naar Noordoost Italië, aan de Adriatische Zeekust, vlak bij Rimini en Venetië.
Italië, het land dat via het Zuiden massaal veroverd wordt door talloze bootvluchtelingen uit Afrika die dit Zuid-Europees land als dankbare reddingsboei zien. Het was voor ons vakantie vieren in de tijd dat Dijsselbloem en Merkel alle zeilen bij moesten zetten om een Grexit te voorkomen. Vakantie vieren zit er voor menig Griek niet in. Een schrale troost is dat ze in een prachtig toeristisch land wonen. Helaas door onzekere economische tijden geboycot door menig Europeaan uit vrees voor te weinig cashgeld…
Tijdens een stop in Duitsland zaten we naast een Roemeense vrouw met gekleurd haar. Voor haar lag een plakkaat met daarop een tekst in het Duits geschreven. In gebroken Engels vroeg ze aan ons of de Duitse politie het goed verwoord had dat ze terug moest naar Roemenië. Dat viel inderdaad uit de tekst op te maken. Toen wij relaxt onze koffie wegdronken, hoorden wij een zacht gesnik naast ons. Een droom om te slagen in het vrije Westen was uiteengespat. Even later raapte ze al haar moed weer bij elkaar om vervolgens met haar plakkaat langs de vrachtwagens op het parkeerterrein te trekken…
Ons met talloze vragen en overpeinzingen aan ons lot overlatend, of was het nu toch andersom? Ver van huis, in Oostenrijk om precies te zijn, bleek dat meerdere Hoogelandster zielen één gedachte hadden. Wat schets onze verbazing als we, kuierend op zoek naar een eetgelegenheid, Siem-Menno Jansma en mijn oud-achterbuurvrouw Marloes Poel inclusief kinderkroost ontwaren. Ook op doorreis naar Italië. Het vakantieland waar menig inwoner uit Middelstum en omstreken hun vakantie doorbrengen…
Und viel mehr Blumen während das Leben….. Mijmerend bedenk ik mij dat de vakantietijd mij al vele ‘Blumen’ opgeleverd heeft waaraan ik nu nog steeds met heel veel plezier terugdenk. Prachtige wereldsteden als Parijs, Barcelona, Amsterdam, Praag en Boedapest mocht ik in de loop der jaren bezoeken. En wat te denken van de Samariakloof op Kreta of een bezoek aan de Formule1 race in Hongarije. Wie had toen kunnen bedenken dat zondag jl. 5 jaar na dato Max Verstappen zo zou schitteren met een bijna podiumplaats in zijn vizier. En dat zonder rijbewijs…
Een rijbewijs heb ik inmiddels wel maar of ik mij net zo vertrouwd voel achter het stuur? Niet helemaal bedenk ik mij, terwijl ik met een klein vlammetje in de pijp letterlijk en figuurlijk door de Brennerpas scheur. Veel over gehoord maar nu ook eindelijk aan de lijve ondervonden. Net zoals de Gotthardtunnel in Zwitserland op de terugreis. Alvorens 17 kilometer in deze tunnel door te brengen eerst nog even een file trotserend. Oostenrijk en Zwitserland, prachtige bonuslanden die deze vakantie nog meer bijzonder maakten…
Wanneer ik aan mijn pensionadotijd denk, mijmer ik ook wel eens over reizen naar landen en streken die nog op mijn verlanglijstje staan: Groot-Brittannië en Scandinavië bijvoorbeeld, of Amerika. Australië, Nieuw-Zeeland, Indonesië. En wat te denken van de Trans Mongolië Express? Allemaal bloemen die ik ooit nog wel eens zou willen plukken mocht dat er ooit nog eens van komen…
Italië stond misschien wel niet heel hoog op mijn verlanglijstje maar levert toch prachtige herinneringen op. Venetië bijvoorbeeld, een bezoekzekerheidje van te voren en dit stadje maakte zijn schoonheid waar. Een gondeltocht zat er niet in maar een boottaxi inclusief een bezoek aan het wereldberoemde San Marcoplein zullen niet licht vergeten worden. Florence in Toscane, inclusief de kunst van de vermaarde Michelangelo waar Frans en ik zich 5 uur lang in de brandende zon aan vergaapten, kan moeiteloos mee in het lijstje van mooiste wereldsteden. Rimini met een prachtig ‘Madurodampark’ zal ik ook niet snel vergeten…
Allemaal vergaarde bonuspareltjes en dat tijdens tropische 35+ temperaturen. Gelukkig konden we dankzij de hittegolf in Nederland al langzaam wennen aan dergelijke temperaturen en waren het zwembad en het strand dichtbij. Het waren 12 bijzondere vakantiedagen. Enigszins slaapdronken zie ik op de terugreis toch verheugd in Noord Duitsland de volgende mededeling op de TomTom verschijnen: Groningen, 189 kilometer!
Deze zomer geen groot wereldnieuws gelukkig over een vliegtuig dat uit de lucht geschoten werd. Maar toch vraag ik mij af hoe het af zou zijn afgelopen met de Roemeense vrouw? Zou ze inmiddels haar thuishaven ook weer bereikt hebben? Ik ben bang dat dit niet tot uitbundige geluiden geleid heeft. Dat gebeurde ook niet toen wij de auto weer op de oprit parkeerden na 16 reisuren. Maar in onze koffers zaten gelukkig wel prachtige herinneringen aan het Italiaanse temperament en die pakken ze ons nooit meer af! Maar de mooiste vakantiewoorden vond ik in Oostenrijk aan de voet van een imposante berg, zie bijgevoegde foto. En daar dit niet te verbeteren valt, sluit ik hiermee de zomervakantie van 2015 af.