“Live your dream”, de titel van Bert zijn site, is voor mij de inspiratie. Ook ik had een droom. Als iemand me vroeg “wat wil je later worden?”, was steevast mijn antwoord: zuster. Ik was er niet van af te brengen. Ik zou en moest zuster in het ziekenhuis worden. Geen enkel ander beroep was voor mij interessant.
Rond mijn 11e ben ik geopereerd aan mijn voet. Vijf dagen bracht ik door in het ziekenhuis. Ik vond het geweldig, ondanks de spanning en de pijn. De meeste kinderen zijn blij als ze naar huis mogen, maar ik was woest. Wilde nog niet weg, ik was hier op mijn plaats. Als troost kreeg ik een kapje mee die de zusters in die tijd nog op hun hoofd droegen. Ik koesterde dat kapje en hoopte zelf ook ooit één te dragen.
In mijn examenjaar van de Mavo kreeg ik het advies om door te gaan naar de Havo. No way, waar had ik dat voor nodig, ik wilde immers zuster worden. Ik koos voor een tweejarige schakelopleiding gericht op de zorg. Ik was nl. nog geen 17 jaar en 7 maanden oud en dit was nodig om de verpleegkundige-opleiding te doen. Die twee jaar doorliep ik op mijn sloffen, allemaal voor het goede doel.
Toch begon er in die tijd al iets te veranderen. Ik kreeg sombere buien, angstgevoelens en werd onzeker. Maar ik liet niets blijken; ik bleef vrolijk en stoer en hield de gevoelens voor mezelf. In die tijd kreeg ik ook nog verkering met Henk en mijn plaatje was compleet: zuster worden, een lieve man en misschien een groot gezin; 4 kinderen leek me prachtig.
Uiteindelijk slaagde ik met glans en kon ik solliciteren naar een opleidingsplaats. In die tijd (begin ’80) waren er ruim 100 sollicitaties voor 1 plekje in de opleiding. Maar ik had geluk, ik werd aangenomen in het Scheper Ziekenhuis in Emmen. Enthousiast vertrok in naar Emmen. Kreeg een kamer in de zusterflat. Een kamer van zeer klein formaat, maar ik deed alsof ik het geweldig vond.
Na de eerste weken van de opleiding kwam de twijfel. Voelde me een burgermeisje tussen de andere leerlingen, ik voelde me wereldvreemd. Vloog tegen de muren op in de veel te kleine kamer en twijfelde ook of ik de opleiding wel aan kon. Mij werd duidelijk dat ik mijn lang aanwezige onderbuikgevoelens had genegeerd. Ik was onzeker en mat mijn kwaliteiten aan anderen. “ik kan het niet, iedereen is beter” was het zinnetje dat de boventoon voerde in mijn hoofd. Uiteindelijk na drie maanden was ik zo ziek, dat ik besloot om weer terug te keren naar Middelstum.
Thuiszitten was destijds geen optie. Er moest gewerkt worden heb ik van huis uit geleerd. Een kaartje van het arbeidsbureau deed me solliciteren naar een tijdelijke baan bij de Bedrijfsvereniging voor het Bakkersbedrijf (nu opgegaan in UWV). Ik werd aangenomen en belandde dus op kantoor; een optie die nog nooit in me opgekomen was.
Vanuit de tijdelijke baan kreeg ik een vast contract en daar zat ik. Weg jeugddroom. De sombere gevoelens en angsten werden steeds erger. Maar nog steeds hield ik het voor mezelf. Op mijn werk noemde men mij zonnetje; altijd vrolijk en goed gemutst. In die tijd ontwikkelde ik een overlevingsstrategie, een soort tweede natuur. Aan de buitenkant vrolijk en niets laten merken, maar binnenin was ik een wrak. Niemand mocht iets merken en mijn sociale leven floreerde.
Op kantoor functioneerde ik prima en deed mijn werk meer dan goed. Er volgde een reorganisatie, ons bedrijf ging op in het UWV. Vlak voor de overname ging het uiteindelijk niet meer en werd ik ziek. Op mijn 30e volgde vervolgens de eerste opname op de afdeling Psychiatrie van het UMCG. Ik was op en was totaal de weg kwijt en wilde niet meer leven.
Een half jaar ben ik daar geweest en ik krabbelde iets op. Vanuit de opname kon ik aan de slag als officemanager bij mijn collega, die een eigen bedrijf was begonnen. Ik deed het weer fantastisch en mijn baas was meer dan tevreden. Het was een heerlijke baan, variërend van secretariële werkzaamheden tot boekhouder en ik reed het hele land door om opleidingen te ondersteunen. Maar ik geloofde niet in mezelf, steeds weer dat stemmetje in mijn hoofd “je doet het niet goed”.
Na een jaar of vier kregen vriendin Renate en ik de kans om Modehuis Zwerver over te nemen. Een geweldige uitdaging en we starten met Twinset Mode. Een prachtige zaak en we hadden het samen naar onze zin. De zaak liep goed en de klanten waren tevreden en wij waren in onze sas.
Het was te voorspellen: het liep weer mis. Angstaanvallen en depressies bleven komen en uiteindelijk moest ik ook hier weer mee stoppen. Een dagtherapie in het UMCG volgde. Mijn sociale leven lag volledig in puin. Door mijn angsten durfde ik de contacten niet meer aan en bleef het liefst binnen in huis. Nog steeds trouwens. Mensen begrepen er niets van, ik zag er toch prima uit en was altijd gezellig aanwezig. Maar dat was niet zo; ik leed aan een chronische depressie, angstaanvallen en een sociale fobie.
Uiteindelijk heb ik, in goed overleg met mijn lieve echtgenoot Henk, besloten om niet weer aan een betaalde baan te beginnen. Een tijdje heb ik niets gedaan, maar drie en een half jaar geleden ben ik begonnen als vrijwilliger bij de Formulierenbrigade van de Stichting Welzijn & Dienstverlening in Delfzijl. Ik help de minima met het invullen van formulieren, het aanvragen van toeslagen en uitkeringen en doe de belastingen. Ook orden ik regelmatig de administratie van klanten en wijs hun de weg naar hulp bij schulden. Een dankbare baan. Ik mag mijn kennis gebruiken om mensen te helpen, die door het bomen het bos niet meer zien.
Zorgen, daar ben ik goed in. Het is een rode draad in mijn leven. Op jeugdige leeftijd kwam dat al naar voren door te kiezen voor het beroep van zuster. Voor een ander zorgen is gemakkelijk, want dan hoef je niet aan jezelf te denken. Voor mezelf zorgen blijft moeilijk. Ik probeer er een balans in te vinden, maar het blijft lastig.
Mijn jeugddroom is dus in duigen gevallen. Geen zuster, geen groot gezin. Maar wat wél uitgekomen is, is mijn beste maatje Henk. Hij is mijn man geworden en samen hebben we veel doorstaan, maar we hebben het gered en we hebben het goed samen. Daarom wil ik als laatste hem bedanken voor zijn begrip, rust en advies. Al deze zaken hebben geleid tot het leven wat we nu hebben en waarin de liefde en vriendschap voor elkaar een prominente plaats hebben.