Mijn gezin, inmiddels zijn we met z’n twaalven, druk en levendig, maar bovenal heel gezellig en liefdevol. Elke zaterdag na voetbal komt het hele spul thuis, groot en klein. Ze komen de week afsluiten met patat en frikandellen, en later een borreltje.
Vorige week kwam mijn vader, tachtig inmiddels,aangewandeld en overzag het hele spul. Hij pakte mijn hand en zei: “Wat een rijkdom en wat fijn dat iedereen nog thuiskomt en dat jouw huis altijd open staat!” Ik zei , “Ja pap dat is ook mijn grootste rijkdom en geluk.” Hij vervolgde zijn zin met de volgende woorden: “Vroeger was dat bij ons ook altijd zo…..weet je nog?” Er volgde een korte stilte en ik antwoordde: “Ja pap, dat weet ik nog.”
Vandaag zat ik in de eerste voorjaarszon in mijn tuin wat weg te mijmeren. Mijn gedachten gingen terug naar mijn jeugd. Ik ben opgegroeid in een behoorlijk christelijk gezin met duidelijke normen en waarden. Alles eten wat de pot schaft, tot overgevens toe en zelfs dat werd opgelepeld en weer in je mond gedaan. Als je niet luisterde kreeg je een draai om je oren en niet zachtjes ook, of klappen met de pantoffel van mijn moeder.
Meehelpen met schoonmaken en boodschappen doen was heel normaal en zondags naar de kerk (verplicht). Als puber wilde ik op stap naar de disco. Dit mocht niet want dat was duivels, en als ik na lang zeuren wel mocht moest ik om twaalf uur thuis zijn!!!! TWAALF UUR!!! Dan ging ik dus maar niet, want dan begon het pas.
Ik kleedde mij in minirok met netpantys en cowboylaarzen en truitjes met blote schouders. Niet best natuurlijk, ze vonden mij hoerig, dat paste niet in hun gezin. Ik herinner me dat ik es stiekem stond te zoenen op mijn vijftiende in de brandgang, met een jongen van Ambonese afkomst. Ik werd toen betrapt door mijn moeder…… Na een preek werd er anderhalve week geen woord met mij gesproken in huis.
Ik zat op de mavo en in de weekenden moest ik geld verdienen en werkte ik hele dagen in een bejaardentehuis. Op mijn zestiende kreeg ik verkering. Er is mij wel goed ingepeperd, dat seks voor het huwelijk zondig was, en dat God alles zag. Nou ik kan jullie wel vertellen dat dit soort hersenspinsels veel lol en onbevangenheid hebben weggenomen.
Na mijn mavo diploma was er geen geld voor een studie, dus hup aan het werk. Maakt niet uit wat, maar thuis zitten was geen optie. Ik heb een inservice- opleiding gedaan in een verpleegtehuis. Daar sta je dan als zeventien jarige tussen doodzieke mensen, mensen die dood gingen, die ik moest afleggen. Niemand die je na die tijd opving, ik was nog een kind….
Ik was negentien en ging samenwonen, ik wilde weg uit mijn ouderlijk huis. Ik voelde mij daar niet gelukkig en was vaak eenzaam. Mijn ouders waren natuurlijk tegen samenwonen, dat vonden ze een proefhuwelijk en ze zeiden: “Wat God samenvoegt zal de mens niet scheiden!” Tijdens deze periode van twee jaar hokken, zijn ze twee keer langs geweest. Dit vrat aan me, dus op mijn eenentwintigste ben ik getrouwd, om de lieve vrede.
Nu ben ik vijftig, ik heb een gastvrij huis waar een ieder welkom is. Een huis met weinig grenzen, prachtige kinderen en kleinkinderen. Ik heb eindelijk mijn plek en rust gevonden. Mijn kinderen heb ik in compromis opgevoed, met heus wel eens een meningsverschil, maar in overleg kwamen wij overal uit. Ons huis is niet van mijn man en mij, maar van ons allemaal. Dus met iedereen wordt rekening gehouden. Wat mijn geloof betreft….ja ik geloof nog steeds in een goede God, maar niet in alle regels van de mensen daarbij. Ik denk dat je het meeste bereikt wanneer je je kinderen een goed leven voorleeft. Dat heeft meer invloed dan wel woord ook.
Ik weet het, de jaren zeventig en tachtig waren andere tijden. Ik weet dat mijn ouders alles met de beste bedoelingen hebben gedaan en van mij houden. En ik weet, dat als mijn vader nog eens zegt: “Vroeger was dat bij ons ook altijd zo….weet je nog?” Dat ik dan wederom zeg: “Ja pap!”
Wij waren er alle twee bij, maar keken met een andere bril…….Het is goed zo!
(Ik ben de uit Ten Boer afkomstige zorgkundige Heleen vroeger vaak tegengekomen in een feesttent hier in de omgeving maar heb nooit geweten dat ze zo ontroerend mooi kan schrijven……)