Zaterdag jl. speelde een select gezelschap voetballers onder de noemer Middelstum 4 al weer hun laatste uitwedstrijd van het seizoen 2014/2015. Ik kan mij niet herinneringen ooit een wedstrijdpunt uit bij tegenstander Meedhuizen in de kledingtas mee terug genomen te hebben. Misschien dat daardoor wel een mooie traditie en troostmoment ontstaan is. Want de laatste seizoenen gaan we na een verloren wedstrijd in Meedhuizen steevast door na het nabijgelegen Termunten. Daar vinden we altijd troost en aangenaam gezelschap in steakrestaurant ‘De Kleine Munt’.
De selectie oogde aardig compleet zo bedacht ik mij terwijl ik mij in alle haast aan het omkleden was. Het ‘Ik kom er zo aan’ van de voorzitter nam even wat meer tijd in beslag dan gepland. Alleen de directeur (kreeg een buitenlandse trip aangeboden door zijn schoonouders) en de DJ (schnabbelde er weer lustig op los) ontbraken op het appel. Onze grootgrondbezitter moest eerst aan de klus maar zou later aansluiten. Een andere klusser stond verrassenderwijs weer tussen de palen.
En zo gingen we vol goede moed en met 13 fitte spelers de wedstrijd tegen Meedhuizen in. Een tegenstander met een zelfde verrassende mix van jong en oud als waar wij de wei mee betraden. En ik moet zeggen, het ging aardig crescendo. En uiteindelijk kregen we zelfs loon naar werken toen de jonge Evenhuis de bal snoeihard tegen de touwen werkte. En met deze onverwachte maar dikverdiende 0-1 gingen we op jacht naar de thee.
Na ons middenas ingewisseld te hebben kwamen we toch wat meer onder druk te staan. En even later zakten we ver weg in de zompige klei toen onze uitblinkende keeper een foebeltje maakte waar de honden geen brood van lusten en die de tegenstander een niet te missen kans bood. Daarna behoedde hij ons wel weer ouderwets voor een achterstand. En zo kon het zelfs gebeuren dat Pool ons van buiten de 16 naar een voorsprong joeg. Zou het eindelijk gebeuren, 3 punten meepikken uit Meedhuizen?
Dat was ook even iets te veel van het goede geweest. Vlak voor tijd kwamen de groenhemden weer verdiend langszij. Uiteraard gingen daar wel weer de nodige fouten van onze kant aan vooraf maar dat is inherent aan het niveau waarop wij acteren. En met de nakende feeststemming in het vooruitzicht was het goed indrinken in de Meedhuizer kantine. Dat indrinken lukte zo goed dat de spaarzame bierkratten zo leeggedronken waren.
Geen nood, Termunten met haar culinair pareltje Steakhouse ‘De Kleine Munt’ lonkte als nooit tevoren. Want het ene punt moest natuurlijk gevierd worden als ware het een kampioenschap. Gelukkig was uitbater Klaver hier op voorbereid. Hij had het buitenterras voor ons gereserveerd. Inclusief heaters gelukkig want zo warm was het nog niet op deze medio meizaterdag. En of het nu door het ene punt kwam, zullen we wel nooit weten. Maar het werd een onvergetelijke maaltijd.
Er stond al een koelkastje vol met bier voor ons klaar en tot mijn vreugde ontwaarde ik zelfs een fles beerenburg. De frisse Tuitman werd direct tot bierdistributeur benoemd. Dit kan ook komen doordat hij de pech had vlak bij de koelkast plaats te hebben genomen. Na ons goed en wel geïnstalleerd te hebben, volgde het voorgerecht: brood, kippenpootjes en tortilla’s. Dit ging er in als zoete koek.
Hierna werden de Termunter vleesschotels met gejuich ontvangen. Borden vol met lekkers en daarnaast nog volop gelegenheid om patat en aardappels bij te voegen. Dit maakte ons zelfs een tijdje stil. Voor de echte liefhebbers was er nog een heerlijk sorbet tot besluit. Niet iedereen had nog de puf en ruimte om deze kwijt te kunnen maar gelukkig was er voor hen een gekoeld flesje bier als alternatief…
Er bestaat zelfs de gelegenheid om tijdens groepsarrangementen gezamenlijk Oudhollandse spelletjes te spelen in ‘De Kleine Munt’. Maar daar wij reeds een uitstekende teamprestatie geleverd hadden, prefereerden wij het collectief uitbuiken als manier om nader tot elkaar te komen. En dat lukte met volle pensen uitstekend. Pietertje Pool startte zijn one-man show en zijn medespelers genoten meer van mans verhalen dan van zijn prestaties in het veld. Maar op den duur hadden we zelfs van hem onze buik vol.
En dus konden we nog even terugblikken op het achterliggende seizoen. Een seizoen met maar één sportief dieptepunt, een 12-0 nederlaag uit bij Mamio 5 (?). Ook het feit dat ‘opa’ Koopman door fysiek ongemak geen wedstrijd mee kon doen, stemde ons droevig. Voor de rest kan gesteld worden dat we met een leuke mix van jong en oud en met behulp van de nodige gastspelers vele leuke wedstrijden gespeeld hebben. Vaak waren we aan elkaar gewaagd en dat is wel eens anders geweest…
Een prima seizoen dus, bedenk ik mij terwijl de zon langzaam wegzwijnt en -kwijnt in de Termunter horizon, ondergedompeld in de Dollard. Wat mij betreft komen we Meedhuizen volgend seizoen weer tegen. Want van Meedhuizen naar het voortreffelijke steakrestaurant ‘De Kleine Munt’ is maar een kleine stap. Pieter en crew, bedankt voor jullie incasseringsvermogen en gastvrijheid. Tot volgend seizoen?!