Het moet een vertrouwd tafereeltje geweest zijn voor de buurtgenoten toen ze ons in het volle licht weer eens zagen klaverjassen. Toch was het bijna 5 jaar geleden dat we voor het laatst in dezelfde setting bijeen waren. Toen werd de stekker abrupt uit dit spelconcept getrokken. Om hem zondag jl. weer in te stopcontact te steken. Vijf bewogen jaren verder. Een traditie van dik 20 jaar werd weer in ere hersteld.
Een weerzien tussen oude geliefden, zo voelde het. Eerst onwennig buiten aan de koffie. Even weer aan elkaar en de omgeving wennen. Vier volwassen mannen omringt door 2 hijgerige honden. Maar na de koffie moest het toch gebeuren, de herstart van ons sacraal verbond op de zondagavond. Het begin was dus lastig. Helemaal nadat tijdens de telling van de speelkaarten bleek dat er 10 ontbraken. Dat is lastig kaarten. Gelukkig bood de buurvrouw uitkomst…
De bierblikjes werden ontdopt, een mixje ingeschonken, de chipsbakken gevuld. Het aloude boeren (inmiddels door het bekersucces van de FC een begrip in heel Nederland en straks ver daarbuiten) bracht de buren bij elkaar. Door verschillende camera’s werden alle slagen nauwkeurig geregistreerd. Alsof we een Champions League finale speelden. Zo gaat dat in een doorsnee aardbevingswoning in Middelstum.
Dik twintig jaar geleden ontstond deze traditie. Toen waren we nog jonge twintigers, het leven lag aan onze voeten, we waren niet kapot te krijgen en bijna alle zondagmiddagen kwamen we bij elkaar in elkaars ouderlijke woning. De ervaringen van het weekend en de afgelopen week werden uitgewisseld. De ‘veroveringen’ besproken, de blauwtjes weggespoeld. Eén van ons werd al snel jongvolwassen en kocht zich een eigen huis aan de Schoolstraat. Een vaste klaverjaslocatie was gevonden…
In de loop der jaren vlogen we allemaal uit. Er volgden vrouwen die soms ook zo maar weer verdwenen. Af en toe ging dit ten koste van onze kaartmiddagen en -avonden. Maar toch kwamen we na enige tijd altijd weer bij elkaar. Tot 5 jaar geleden dus. De sleur van het spel en een hernieuwde invulling van het gezinsleven door de helft van de kaartvrienden maakten een abrupt einde aan het geheel. Enige weken geleden begon het weer te kriebelen. Eén mailtje was genoeg om de agenda’s gelijk te trekken en oude tijden te doen herleven…
Fietsen verleer je nooit, zeggen ze wel eens. Klaverjassen ook niet, zo werd deze avond bewezen. Na enige spelletjes blijkt dat er in 20 jaar niets veranderd is qua spel. Wel meer levenservaring in combinatie met veel meer lichaamsgewicht en minder haar. Maar gelukkig nog steeds met dezelfde kaartstreken. Dezelfde snij-acties, dezelfde onvoorspelbaarheid en grilligheid en naarmate de avond verstrijkt en de biertjes hun werk doen, ook hetzelfde concentratieverlies en overmoedigheid. En dat terwijl 2 van de 4 deelnemers beweren in al die jaren nooit meer een spelletje gespeeld te hebben…
De oude verhalen worden weer opgedoken, de steken onder water komen weer keihard aan, de gebeurtenissen van de afgelopen weken worden besproken, het leven wordt weer gerelativeerd. Felle politieke discussies waardoor het kaartspel soms minuten lang stokt worden nog angstvallig vermeden. Dat zal binnenkort wel weer gebeuren want het is nog steeds ons gas! De inhoud van de blikjes glijdt weer soepeltjes naar binnen, de chipsbakken zijn binnen de kortste keren leeg.
De buren krijgen gigantisch klop maar het is maar de vraag of dit allemaal wel geregistreerd wordt. We moeten er immers toch weer een beetje inkomen. Vroeger werd de jaarwinnaar getrakteerd op een gratis etentje door de overige 3. Dat leverde mij ooit nog eens een gratis maaltijd op in de toen nog decadente ‘Herberg in de Valk’ en Johan in ‘’t Regthuys’ in Wirdum. Het eten werd snel naar binnengewerkt om de avond af te sluiten met enige bomen en de nodige biertjes bij de winnaar thuis. Later werd de prestige naar de achtergrond verdreven en speelden we hoofdzakelijk voor des keizers baard.
Inmiddels zijn we twintig jaar verder, jaren waarin veel gebeurd is. Toch voelde het goed en vertrouwd. Over 2 weken klaverjassen we weer. Zelfde tijd, zelfde locatie, zelfde deelnemers, zelfde rituelen. Zullen we elkaar de komende jaren blijven vinden of stopt het leven ooit nog weer een stok in het voorwiel? De tijd zal het leren. Maar mannen die hechten aan tradities en gezelligheid weten elkaar doorgaans altijd weer te vinden zo blijkt. Tot de dood hun scheidt?!