Bij mij in het elftal voetbalt Keyvian. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet zo heel veel van hem weet. Volgens mij heeft hij een vrouw en kinderen. Maar waar hij woont? Ergens in Middelstum, denk ik. Een praatje aangaan is ook niet zo eenvoudig. Hij is onze taal niet machtig en kent een paar woorden Engels. Wanneer wij ons na een wedstrijd weer eens in een portie onvervalste voetbalhumor storten dan verschijnt af en toe een flauwe glimlach op zijn lippen. Hij heeft geen enkel idee waarom wij zo’n lol hebben…
Dat zijn de momenten dat ik met hem van doen heb. De VV Middelstum heeft vaker van zulke voetballers gehad. Hoe moet ik ze noemen? Vluchtelingen, asielzoekers, mensen die wachten op een vaste verblijfvergunning? Zo zijn ze er en wanneer ze goed en wel een beetje gewend en ingeburgerd zijn dan moeten ze weer weg. Op naar een andere plaats waar ze weer opnieuw mogen beginnen. Overgeleverd aan de grillen en de nukken van de Nederlandse wetgeving. Always on the run…
Laatst zag ik een foto langskomen van een man op het Middelstumer voetbalsportpark. Zijn zoontje hield zijn hand stevig vast. Hij had hier jaren geleden nog een tijdje gevoetbald. Hij wilde zijn zoon laten zien waar hij zoal geweest was in de tijd dat hij in Groningen woonde. Ik kon niet goed zien om wie het ging en of ik hem kende. Hopelijk bracht dit bezoekje aan ons VV Middelstum bolwerk warme herinneringen bij hem boven.
‘Stadjer Gary moet na 14 jaar Nederland terug naar Angola.’ Een schrijnende kop boven een artikel op het nieuws-/mediawebsite Sikkom. Gary heeft een zoontje en een vriendin met een verblijfsvergunning. Daarnaast is hij maatschappelijk bezig, hij heeft een leven hier. Maar zijn gezin wordt dus uit elkaar gehaald. Hij heeft een leven hier, al 14 jaar lang. In Angola heeft hij niks, geen familie, geen vrienden, niks. Hij leefde daar op straat en als hij terug moet, leeft hij weer op straat. Tot zover het hartverscheurende Sikkomrelaas.
Wie herinnert zich Mauro niet, een uitgeprocedeerde asielzoeker die, toen hij 18 jaar werd, een mogelijke uitzetting boven het hoofd hing. Aan deze kwestie werd zelfs een Kamerdebat gewijd. Ook mocht hij opdraven bij Pauw en Witteman. Toenmalig staatssecretaris Bleker had zo met hem te doen dat hij hem een briefje toeschoof met de vraag of hij met hem mee wilde naar PSV-Twente. Mauro bedankte beleefd. Hoe zou het met hem gaan?
En wie herinnert zich niet de legendarische rit die ‘taxichauffeur’ Joris Linssen tijdens de NCRV-serie Taxi beleefde met de toen 11-jarige Walid. Hij had gruwelijke dingen gezien en meegemaakt in zijn geboorteland Somalië en was met zijn oma gevlucht naar Nederland. Ook zij zouden binnenkort worden uitgezet. De biggelende tranen raakten menigeen diep in het hart. Wat een onrecht, wat een leven…
‘Rot op naar je eigen land!’ Soms hoor je deze rauwe kreet nog wel eens. Dat moet pijn doen bij de ontvanger. Ga eens in zijn schoenen staat. Stel je voor dat je je land moet ontvluchten. Je eigen stekkie op aarde waar je geboren en getogen bent. Gelukkige jaren hebt doorgebracht met familie, vrienden en kennissen. Maar dan schieten je eigen landgenoten elkaar overhoop. Je ontvlucht huis en haard en laat gevluchte familieleden en vrienden achter.
Met honderden mensen in een veel te klein bootje steek je de Middellandse zee over. Het heeft je al je spaargeld gekost. Als je geluk hebt, bereik je veilig de overkant en kom je terecht in een land waar je niemand kent, waar niemand je moet, waar je de taal niet machtig bent en ook nog geen cent hebt om je achterste te krabben. Wat een leven inderdaad……
Gelukszoekers worden ze wel eens genoemd, op zoek naar geldelijk gewin. Economische vluchtelingen is ook zo’n mooie term. Ook al zou dat zo zijn, dan nog moet het een enorme stap zijn om alles achter je te laten en elders de onzekerheid tegemoet te gaan. Zij liever dan ik. Ongelooflijk eigenlijk en niet iets om jaloers op te worden. Ook al woon ik in een gebied dat geteisterd wordt door aardbevingen, ik wil hier voor geen goud meer weg…
‘Rot op naar je eigen land!’ Geen zin die ik over mijn lippen kan krijgen, schat ik zo in. Oost west, thuis best. Hoe lang mag Middelstum 4 nog genieten van de voetbalacties van Keyvian? Zou het ooit nog eens zo ver komen dat hij met een biertje in de hand de lachers op zijn hand weet te krijgen in de kleedkamer na een snerende opmerking over een mislukt hakballetje vakkundig gepareerd te hebben? Ik hoop het voor hem!