Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam is Aafien Poortinga-Boer, geboren 8-3-1943. Ten Boer is de plaats waar ik als jongste van 5 kinderen geboren en opgegroeid ben. Ik heb daar een mooie jeugd gehad met vele vriendinnetjes. Het was nog in de tijd dat kinderen vaak buiten aan het spelen waren.
Op mijn 20e bracht de liefde mij naar Middelstum. Eerst woonden we op ’t Streekje langs het Boterdiep richting Kantens, de laatste 10 jaar wonen we met veel plezier aan de Gela Manningalaan.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben inmiddels 52 jaar getrouwd met Tiemen Poortinga, samen hebben we 4 kinderen gekregen. Ekie is de oudste, zij woont in Middelstum. Daarna volgden Gea, woonachtig in Uithuizermeeden, Abe die in Winsum is terechtgekomen en tot slot onze jongste dochter, Jolanda, zij woont in Groningen.
We zijn in het rijke bezit van 10 kleinkinderen: 5 kleinzoons en dus ook 5 kleindochters. Onlangs werd Abe opa, wat automatisch inhield dat onze eerste achterkleinkind een feit was.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik was 15 jaar oud toen ik aan het werk ging. Zo ging dat vroeger, daar werd verder ook niet zo over gepraat. Na de lagere school ben ik nog 2 jaar naar de huishoudschool in Groningen geweest. Daarna ging ik werken in het huishouden van de toenmalige directeur van de omroep in Groningen. Toen werd ik meid bij een boer in Garmerwolde, hier ben ik ook één jaar werkzaam geweest. Hierna volgden 3 jaar als verkoopster in een kruidenierswinkel aan het Zuiderdiep in Groningen.
Toen ik op 20-jarige leeftijd trouwde met Tiemen, stopte ik eerst met werken. Een jaar later werd Ekie geboren. Op den duur combineerde ik de opvoeding en het huishouden met het schoonmaken van enige huisjes in Middelstum zoals bij ds. Buskes en bakker Bolt.
Toen de kinderen groter werden, heb ik gereageerd op een vacature in het Hippolytushoes. Daar zochten ze iemand voor de receptie en voor het inschenken van koffie in de recreatieruimte. Al met al heb ik er 26 jaar gewerkt. De laatste jaren in de verzorging waar ik ook vaak avonddiensten draaide. Dan was ik van 18.00 tot 23.00 uur aan het werk.
Tussendoor haalde ik nog allerlei certificaten. De laatste 10 jaar werkte ik op ‘Meerzorg’. Ik heb een prachtige tijd gehad in het Hippolytushoes en ben geen dag met tegenzin aan het werk gegaan. In het oude gebouw was het wel wat gemoedelijker werken dan in het nieuwe gebouw. Deze werd in 2000 betrokken. Ik heb dus de verhuizing nog meegemaakt.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Toen ik 60 jaar was, ben ik gestopt met werken. Ook al omdat ik last van mijn spieren kreeg. Dat was best wel wennen hoor, ik heb het er moeilijk mee gehad. Het eerste jaar dat ik thuis zat, draaide ik regelmatig invaldiensten. Later werd de frequentie minder, hierdoor werd de afstand tot het werk groter. Voor mij de reden om er definitief mee te stoppen.
Tegenwoordig vul ik mijn tijd met tuinieren, het huishouden, televisie kijken, lezen, puzzelen, kaarten/klaverjassen met Tiemen. De laatste jaren fietsen we ook veel, we hebben nu beiden een elektrische fiets. Een vergadertijger ben ik nooit geweest, het verenigingsleven trekt me dan ook niet zo. Wel heb ik vroeger op de vrouwenbond gezeten en toneel gespeeld. Wanneer ik op moest treden, was ik behoorlijk zenuwachtig.
Door de vele avonddiensten schoot het vrijwilligerswerk er bij in. Hierdoor kon ik ook niet zo vaak oppassen. Tegenwoordig ben ik nog steeds contactdame in Hippolytushoes waarbij ik de vergaderingen zo veel mogelijk mijd. Ik ben wat dat betreft veel meer een doener. Zo heb ik jarenlang het kerkinformatieblad rondgebracht, koffie ingeschonken tijdens begrafenissen en een paar jaar bij Koor en Rinkel in de winkel gestaan.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Het eerste wat me te binnen schiet is de geboorte van onze kinderen, kleinkinderen en onlangs het eerste achterkleinkind. Onze trouwdag was, ondanks de regen, ook een dag om nooit te vergeten. Eigenlijk beschouw ik de werkzaamheden in het Hippolytushoes ook als één groot hoogtepunt. Werken was voor mij grotendeels hobby.
De vakanties die we op latere leeftijd met dochter Jolanda en schoonzoon Ronald in hun camper maakten, zal ik ook nooit vergeten. We hebben mooie vakanties gevierd onder andere in Spanje, Italië, Oostenrijk en Duitsland en daarbij genoten van vele mooie plekjes.
En de dieptepunten?
Ieder huisje heeft natuurlijk zijn kruisje en dieptepunten horen bij het leven. Daar wil ik het eigenlijk graag bij laten.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Mijn tijd in Hippolytushoes was dus voor mij een hele bijzondere tijd. Ik vond het dankbaar werk om op ‘Meerzorg’ te dealen met mensen wiens geestelijke vermogens afnamen. Wanneer het sneeuwde dan namen we het sneeuw gewoon mee naar binnen zodat we dit nog even konden laten zien aan de ouderen. Zo konden ze ook nog mooi even aan het koude sneeuw voelen, voor hen een welkome afleiding.
Later zijn we nog met 5 medewerkers naar Houten geweest om daar nieuwe stoelen en een dressoir uit te zoeken voor in het nieuwe gebouw. Dit herinner ik mij als een hele gezellige dag.
Ik heb vroeger dus ook nog een jaar op een boerderij gewerkt en de boerin was erg op mij gesteld. Maar toen een vriendinnetje mij vroeg of ik belang had om in Groningen in een kruidenierswinkel te gaan werken, was ik direct verkocht. Ik wilde mijn werk op de boerderij opzeggen maar dit ging niet zonder slag of stoot. De boerin begon te huilen en aanvankelijk haalde ze mij over om bij haar te blijven werken.
De dag er na ben ik weer aan het werk gegaan maar ik liet mijn jas op mijn fiets liggen die ik omgekeerd in de schuur gezet had. Na het koffiedrinken, ben ik snel naar huis gefietst en in bed gedoken. Het duurde echter nog geen half uur of de boerin stond alweer op de stoep om te praten. Ik kreeg er een rijksdaalder per week bij als ik terug zou komen. En weer heb ik mij om laten praten. Niet voor lang, want Groningen bleef trekken en niet veel later vertrok ik toch naar de stad.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik vind het nog steeds mooi om op vakantie te gaan hoewel we niet echt verre reizen meer maken. Dat hoeft voor mij ook niet meer zo nodig. Inmiddels ben ik drie keer naar familie in Canada geweest dus dit land heb ik ook wel gezien. Eigenlijk heb ik geen echte uitdagingen meer, ik ben dus een tevreden mens!
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik kan zo 1,2,3 niets verzinnen. Doorleren zat er voor ons vroeger niet in, daar werd dan ook niet over gepraat en dus kan ik er ook geen spijt van hebben. Met Tiemen ben ik nu al 52 jaar getrouwd en we hebben het al zo lang met elkaar uitgehouden dat we onmogelijk kunnen zeggen dat we hier spijt van hebben, haha. En over de voldoening die ik haalde uit mijn werk, hebben we het al gehad. Ik heb dus nergens spijt van.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Als ik nu zeg van een 10 dan zullen de mensen raar opkijken. Wel ben ik een tevreden mens, ik ga voor een 8!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik ben dus geen vergadertijger en ook geen echte prater maar dit interview vond ik leuk om te doen. Mochten mensen hier nog eens over twijfelen of ze zoiets wel willen dan kan ik ze zeker aanraden om het toch maar te doen…