Een nieuw dorp. Met nieuwe buren. Buren die je, omdat het immers een nieuw dorp is, ook helemaal niet kent. Wat te doen? Wachten op het voorjaar!
Sinds kort woon ik in Warffum. Toch wel even wennen. Want in Middelstum wist ik wie wie was. Hier niet. Ook niet in mijn eigen straat. Op mijn vader na dan, die toevallig vlakbij woont. Kennismaken met de buurt stond dus bovenaan in mijn prioriteitenlijstje.
Ik had mij al aan mijn directe buren voorgesteld tijdens het klussen. Dat was stap één. Na mijn verhuizing heb ik vervolgens bij alle huizen in de straat een kaartje in de deur gedaan: “dat ik de nieuwe buuf ben en dat ik hen uitnodig om een kop koffie te komen drinken”. Stap twee ook gerealiseerd. Vele kaartjes terug volgden en zelfs een bos bloemen. Hartverwarmend. Soms kom ik een buur tegen op straat en maken we een praatje. Maar er is nog niemand voor die kop koffie geweest. Ze willen, denk ik, eerst de kat uit de boom kijken. Snap ik wel. Als het weer wat aangenamer wordt buiten, dan zit ik wat vaker in de tuin. Dan komt dat vanzelf.
Wel ben ik al bij mijn directe buurman op de koffie geweest. Een bejaarde man die slecht ter been is, maar nog kwiek van geest. Nadat we het misverstand uit de weg hebben geruimd dat ik dat blonde meisje ben dat vroeger de straat onveilig maakte (dat was mijn zusje), volgt een gezellig gesprek over zijn leven. En legt hij haarfijn uit hoe hij in elkaar zit. In goed overleg is alles mogelijk, mits ik eerlijk en duidelijk ben. Goed om te weten, aangezien ik binnenkort de tuin wil gaan aanpakken. Maar ook dat moet wachten op beter weer.
De kat heeft ondertussen haar eigen strubbelingen met de buurt. De eerste dag dat ze naar buiten mocht, kwam ze ineens helemaal in paniek weer binnen. En nu durft ze niet meer. Er lopen hier nogal wat katten rond en ze is niet de meest onverschrokken kat op de wereld. Soms probeer ik haar met snoepjes te overreden: “Kijk eens hoe lekker het is buiten. Kijk naar al die vogeltjes en muisjes! Kom maar schat, is niets aan de hand”. Maar het werkt niet. Ook zij zal moeten wachten tot het voorjaar aanbreekt en ik wat meer buiten ben. Misschien dat ze dan wel durft.
Het wachten is op het voorjaar!
(Annegreet Blanken woonde tot voor kort in Middelstum. Ze heeft haar eigen onderneming AgBSupport, www.agbsupport.nl)