Een bezoek aan moeders de vrouw in Hippolytushoes levert altijd bijzondere verhalen op. Dat komt wellicht ook door het gezelschap waarin ze zich bevindt. Vorige week sommeerde moeders mij om in te grijpen daar één van de bewoners een groot broodmes voor een kam aanzag en doodgemoedereerd bezig ging met het kammen van haar haar met dit vervaarlijk voorwerp. Moe is nog steeds zo scherp als een mes dus.
Daarbij zorgt ze zelf door haar uitspraken en gedrag voor de nodige reuring op Meerzorg. Dat valt doorgaans wel in goede aarde bij de desbetreffende verzorgsters die middels een grap en een grol ook af en toe de dag proberen te breken in wat nu niet de meest feestelijke kamer op de wereld is. Sommige bewoners hoor je helemaal niet, ze kijken vaak wezenloos voor zich uit of vallen in slaap.
Het is natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn bij mevrouw Koster. Soms zegt ze dat ook wel eens tegen mij, hoewel ze wel altijd begint met te zeggen dat ze het mooi vindt dat ik er weer ben. Bij een mindere dag zegt ze dat ze verdrietig en eenzaam is. Dan begint ze weer over haar plekje in de hemel en dat God haar maar snel moet gaan halen.
Ik probeer haar dan wat op te beuren. Dat ze hier nog lang niet gemist kan worden. Dat ze de andere bewoners wakker moet houden en de verzorgsters moet helpen. Dat pa er ook nog is….. Af en toe haakt er wel een verzorgster of vrijwilliger in en dolt lekker mee. Soms begint moe dan te kniezen en probeert, quasi boos, uit gekheid diegene even in de hand te knijpen. Mooie momenten om te koesteren.
Laatst wilde ik ook Meerzorg weer binnen stappen maar een jonge vrouwelijke fysiotherapeut was net even met moeder in de weer. ‘Kijk, we hebben een toeschouwer, uw zoon is er ook. Nu kunt u mooi laten zien wat u allemaal nog kan!’ Moe morrelde eerst wat toen ze zelf achter de rollator door de lange gang heen moest lopen.
Daarna kreeg ze halters van 2,5 kg per stuk om haar benen. Eerst moest ze ‘schopbewegingen’ maken naar de hand van de fysiotherapeut. Elk been om de beurt en dat 3 keer. Moe had de grootste schik en wist de opdracht zonder problemen uit te voeren. Even later moest ze haar knieën optrekken, ook 3 keer. Ze wist het al precies: ‘Nu nog beide benen één keer omhoog zeker?’ ‘Precies, mevrouw Koster!’
Ik begon er nog even over dat ze toch wel wat afgebeuld werd. Want dat zei ze ook wel eens tegen mij wanneer ik met haar ging lopen met de rollator. ‘Bist een beul!’ Dit kwam de fysiotherapeut ook wel bekend voor: “Dat heb ik ook wel eens gehoord!” Maar deze dag verliep alles soepeltjes en kon ik moeder naar haar training weer moe maar voldaan aan tafel schuiven.
‘Dien moe, dat is der ain hoor!’, zo merkte één van de vrouwen, die altijd aan tafel zit te lezen, op. Ze heeft al precies in de gaten dat moeder haar begeleidsters vaak aan het werk zet. Is het niet met het feit dat ze naar de WC moet, dan wel met de vraag of haar schoenen niet te strak zitten of om een rits te sluiten. ‘Drink doe mien koffie ev’n op’, is ook zo’n opdracht die ik vaak hoor wanneer ze vindt dat ze veel drinken krijgt…
Wanneer ik weg ga, dan klinkt er altijd licht protest. ‘Blief nog evenkes, zaik nog ev’n een woord veur mie op’, want met puzzelen wordt menig minuut van de dag gedood. Maar toch breekt onverbiddelijk het moment weer aan dat ik vertrek. ‘Mooi das der even weer west bist!’ En dan blijf ik op de trap naar beneden nog even naar haar zwaaien.
Ze zwaait driftig terug en blijft dit als het moet een tijdje volhouden. Geestdriftig lachend en zwaaiend, wederom momenten om te koesteren. Soms denk ik wel eens: ik ben mijn moeder een beetje kwijtgeraakt, maar ik heb er een jonge dochter voor teruggekregen. Met dezelfde streken en ‘malle fratsen’…