Het stormt hevig buiten en een lichte regen klatert tegen het zolderraam wanneer ik aan de laatste combicolumn van dit jaar begin. Een dag die het in zich heeft om een record te breken, want met een beetje ‘geluk’ wordt dit de warmste winterdag aller tijden. Ga er maar aan staan. Mocht u nog schaatsen hebben, en ze liggen in het vet, druk ze er dan nog maar wat dieper in…
Zaterdag jl. nam ik de hond mee voor een stevige wandeling. Daar was zij op dat moment maar wat blij mee maar ze moest het na die tijd enigszins bekopen. Ook bij haar komt de ouderdom met gebreken. In gedachten was ik bezig met de prangende vraag waar de combicolumn van december over zou moeten gaan. Want volgens een vorig jaar ingezette traditie behandel ik hier niet de vele gebeurtenissen van deze maand maar zoek ik het meer in een soort van jaaroverzicht.
Dat dekt ook niet de lading, zo bedenk ik mij. Eigenlijk zou het een tijdsbeeldschets moeten zijn, mompel ik, om vervolgens in mopperen uit te barsten wanneer Zora weer ergens een metertje of 50 achter mij rond blijft keutelen ergens bij Ewsum. Een prachtig toeristisch plekje inderdaad, mooi opgeknapt ook. We wandelen verder richting het nieuwe Hoogholtje dat Ewsum met Molen “De Hoop” verbindt. En verrijst er binnenkort ook niet een pakhuis naast de molen?
Zora vertikt het om het Hoogholtje te betreden. Is het watervrees, hoogtevrees of een brug te ver? Ik wandel weer over het bruggetje terug en geniet nog even van het uitzicht richting Toornwerd. De toren van Toornwerd toornt boven op de wierde boven het plaatsje uit. Als stabiel baken en cultuurbewaker van dit pareltje op het Hogeland, vele verhalen onder zich bewarend.
Een nieuw Hoogholtje, een nieuwe sporthal, een nieuw medisch centrum, een nieuwe senioren appartementencomplex, compleet nieuwe bestratingen….. Middelstum staat er weer gekleurd op. Wat een inhaalslag, wat een daadkracht, wat een sieraad voor het Hogeland. Middelstum gaat met volle kracht vooruit, bedenk ik mij, wanneer ik met Zora de nieuwste nieuwbouwwijk ‘Middelstum Zuid’ betreed. De geruchten gaan dat er weer 2 kavels verkocht zijn. Zou deze wijk toch vol gaan stromen? Met volle kracht vooruit dus…
Ik loop richting Pomp en zie in de nabije verte de kerk van Westerwijtwerd met daarachter Molen “Zeldenrust”. Zou deze molen binnenkort ondersteund moeten worden? Ter voorkoming dat hij in de modder weg dreigt te zakken? Gestut tegen NAM-gestuntel? Want er wordt ook volgend jaar weer stevig doorgepompt. Weliswaar worden de kranen lichtjes dichtgedraaid maar tot een structurele oplossing leidt het nieuwe Gasbesluit toch zeker niet…
De stoere kerktoren van Stedum schittert in de verte wanneer ik over het Westerwijtwerdermaar tuur bij de waterdriesprong. Daar waar volgens mij het Boterdiep zich vertakt in de Westerwijtwerder- en Huizingermaar. Het Huizingermaar, met een lengte van 1,82 kilometer, stopt aan de voet van de prachtige Huizinger kerk. Wel beschouwd is Huizinge natuurlijk ook een prachtig plaatsje, inmiddels dankzij een nieuw bruggetje ook te bewandelen via een Huizinger Ommetje… Als je op het bruggetje staat zie je hoe mooi Middelstum en een gedeelte van Huizinge zijn ingepakt door bebossing.
De voormalige gemeente Middelstum gaat toeristisch en architectonisch echt met volle kracht vooruit, naar mijn bescheiden mening, en ontwikkelt zich tot een prachtig en krachtig kerndorp op het Hogeland waarbij de aanwezige voorzieningen gekoesterd worden.
Met volle kracht vooruit maar dankzij de aardbevingsproblematiek zit er voor mijn gevoel toch ook een rem op. Een grauwe sluierdeken over dit sprankelend mooi gebied. Daarbij een halt toeroepend aan mensen die zich van buiten dit gebied hier zouden willen vestigen en zich nu wel honderd keer bedenken.
Wat jammer is dat eigenlijk, want daardoor moeten we al dit moois voor ons zelf houden. Daar is ook niets mis mee inderdaad. Zora kijkt mij smachtend aan met de tong half uit de bek. Haar nieuw, warm kleedje voor de kachel bij de kerstboom trekt als nooit te voren. Ik aai haar nog even over het bolletje en kijk nog even bij de waterdriesprong naar verre vergezichten. Een gevoel van ongekende vrijheid en schoonheid bevangt mij. De schoonheid van dit schitterend stukje Hogeland zal nooit verloren gaan…