Bij het afsluiten van het oude jaar, kijk je ook automatisch terug. Bij dit terugkijken ontstaat in mijn geval ook een gevoel van “ verlangen naar”. Verlangen naar hetgeen je het meeste mist, verlangen naar de druk, verlangen naar het verdriet, verlangen naar de angst, verlangen naar het geluk….verlangen naar mijn dochters Maran en Karlijn.
Ik verlang naar die prachtige tijd die we samen met Maran hebben mogen beleven. Ruim 3 jaar heeft ze bij ons mogen zijn. Altijd het stralende middelpunt. Het begin was zwaar. Een achtbaan van emoties. Eerst geluk en blijdschap bij de geboorte, daarna verdriet , spanning en angst bij het horen van de gestelde diagnose. “Maran heeft een chromosoom afwijking en is mogelijk geestelijk en lichamelijk gehandicapt.” Wat betekende dit voor haar en voor ons? Het betekende voor ons onvoorwaardelijke liefde. We wilden haar alles kunnen geven. En Maran genoot met volle teugen. Ondanks haar zware beperkingen. Het niet kunnen lopen, het niet kunnen eten, het niet kunnen praten, was voor Maran geen beperking om oneindig te lachen, vrolijk te zijn en te schitteren. En dat ik haar vader mocht zijn. Puur geluk. Naar dit geluk verlang ik.
Ik verlang ook naar de spanning, welke we hebben mogen voelen tijdens de jaren die Maran bij ons was. Dit was een onbeschrijfelijk gevoel. Elke uur van de dag leven met het feit dat ze ons zou kunnen ontvallen. Meerdere keren hebben we moeten horen dat ze het echt niet zou gaan redden. En toch vocht ze terug. Iedere keer weer, opnieuw en opnieuw. Dapper als ze was. Natuurlijk werd het iedere keer iets minder met haar fysieke gesteldheid.
Uiteindelijk verloor ze haar strijd. Een oneerlijke strijd was het geworden. Meer en meer zuurstof kreeg ze toegediend. Meer en meer medicatie kreeg ze via haar sonde naar binnen. Ze koos haar eigen weg en manier, precies zoals ze was. Terwijl wij een traject van palliatieve zorg bespraken, werden wij geroepen. Maran had het zwaar. Nooit vergeet ik meer de binnenkomst in haar kamer. Ik zag een wit gezicht, ze bewoog niet meer. Een blik op de monitor. Hartslag op nul, geen ademhaling. Oogcontact met de verpleging. Maar één blik van verstandhouding was genoeg. Het was genoeg geweest. Ze koos haar eigen weg.
Met grote trots en dankbaarheid dat ze mijn dochter was, verlang ik naar de tijd dat ze bij mij op schoot zat. We konden urenlang knuffelen. Ik verlang naar haar blik als ik thuis kom van het werk. Ik verlang naar haar geur, ik verlang terug naar die tijd dat ze bij ons was, ik verlang naar die schittering in haar ogen. Mijn god……Maran, ik mis je zo…
Op een heel andere manier kijk ik terug op de 15 dagen die Karlijn heeft mogen leven. Een jaar nadat wij afscheid van Maran hebben moeten nemen, werd Karlijn geboren. Direct was dit enorm zwaar te noemen. Na een week kwamen de uitslagen van de diverse onderzoeken binnen. Keiharde conclusie. Karlijn heeft zware hersenbeschadigingen wegens zuurstoftekort. Enig leven is voor haar onmogelijk. Nog midden in het rouwproces om het overlijden van Maran, kregen we te maken met deze verschrikking. In samenspraak, moesten we beslissingen nemen die je als ouders niet wil nemen.
Uiteindelijk heeft ze het nog 15 dagen volgehouden. Kort genoten van een prachtig en klein meisje. Ze leek op Maran. Ook haar karakter. Een vechtertje. Alles was gemaakt om minimaal 80 jaar mee te gaan. Echter door onbekende oorzaken, mocht het niet zo zijn. Een prachtig leeg doosje.
Ik verlang niet terug naar de uren in het ziekenhuisbed met Karlijn op mijn arm, terwijl ze stervende was. Een proces die je door merg en been gaat. Vermoeid als ze was probeerde ze te leven. Door medicatie en haar zwakke gestel, viel ze steeds dieper in slaap. Ze voelde wit en koud aan. Nog één keer knipperde ze met haar ogen, nog één keer een diepe zucht. Daar ging ze. Haar laatste adem. Mijn god…..Karlijn, ik had je graag beter willen leren kennen……
Ik had het onze zoon Daan enorm gegund, dat hij samen met zijn zusjes Maran en Karlijn zou kunnen opgroeien. Een grote broer zou kunnen zijn. Dit was een groot verlangen van mij. Helaas mag het niet zo zijn. Ik kom tot de conclusie dat “het verlangen naar” een andere betekenis voor mij heeft gekregen……