Soms wil je wel over iets schrijven maar bekruipt je het angstige gevoel om een brug te ver te gaan. De angst dat je de plank compleet misslaat. Toch lieten enige gebeurtenissen van afgelopen dagen mij niet los. Het was dinsdagavond toen ik in bed nog even de sociale media langs struinde. Al snel bereikten mij verontrustende berichten vanuit een windstreek die de laatste jaren toch al het nodige te verduren gekregen had. Het zou toch niet weer…
Maar het was helaas maar al te waar. In Kloosterburen moeten ze de aanstekelijke lach, vrolijkheid en gezelligheid van keeperstrainer Milan Bos missen. Ik zag zijn foto in de Ommelander Courant. Hij kon zo uit een film zijn weg gestapt. Een James Dean-achtige verschijning lachte ons toe. Onvoorstelbaar te moeten constateren dat hij er niet meer is. Een fatale autocrash zorgt voor enorm veel verdriet in Kloosterburen en omstreken. Ook bij de voetbalclub die door de Kloosterboeren zo positief en vrolijk in het nieuws was onlangs. De 25-jarige jongeman die vol met ambities en idealen zat, is niet meer…
Donderdagavond op het voetbalveld ook het onwaarschijnlijke verhaal van de 15-jarige Ids Visser gehoord. Ik ken het bruggetje en de tocht achter het hoofdveld van Viboa, vlakbij het trainingsveld. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan een gebeurtenis bij de VV Middelstum op het Veld der Engelen 2 jaar geleden. De onwaarschijnlijk lange minuten wanneer je moet wachten op materiaal en hulpverleners terwijl iemand in levensgevaar verkeert.
Hoe beangstigend en dieptriest moet het wel niet zijn wanneer je 2 uur op zoek moet naar iemand die vermist is. Om hem vervolgens levenloos in het water te vinden. Hoeveel pech kun je hebben door juist op die plek een epileptische aanval te krijgen. Een Drama met hoofdletter D, niet te bevatten wat een leed. Voor de naaste familie en vrienden, voor de helpers van het eerste uur, voor de betrokken voetbalverenigingen en ploeggenoten…
Zondag jl. was het bij ons in de kerk Herdenkingszondag. Altijd een emotionele dienst waar zeer respectvol de namen van diegenen opgenoemd worden die onze gemeente zijn ontvallen. De foto van de eerst afgelezen persoon zie ik af en toe nog wel eens langskomen op Facebook. Het vriendelijke gezicht, de droge humor waar hij om bekend stond, wat wordt hij nog node gemist door zijn naasten…
Toen de gemeenteleden de gelegenheid kregen om een kaarsje te branden voor een dierbare die hem of haar ontvallen is, zag ik een man achteraan sluiten in de rij van wachtenden. Hij zag er vermoeid uit. Ik vroeg mij af wat er door hem heen moest gaan. Tropenjaren achter de rug hebbende waarin hij afscheid moest nemen van zijn oudste zoon die door een slepende ziekte keihard uit het leven geslagen werd. Een jong gezin achterlatend…
Wat zou er in hem omgaan? Intens verdriet, machteloosheid, onbegrip, misschien ook wel woede en/of verbittering? Allemaal begrijpelijke reacties. Je hoopt dan dat de warmte en het licht van het kaarsje troost biedt, dat er een onzichtbare arm om hem heen geslagen wordt wanneer hij alleen terugloopt naar zijn vaste plaats in de kerk. Hetzelfde hoop ik voor de nabestaanden in Winsum en De Marne…
En de tijd stopt met stoppen om vervolgens ‘gewoon’ verder te gaan….. Vandaag beginnen de eerste voetbalactiviteiten weer bij Viboa en Hunsingo. Een voorzichtig begin met de eerste trainingen. Het ‘normale’ leven zet zich langzamerhand weer in gang. Het zal echter nog heel lang duren voordat mensen weer over het bruggetje lopen zonder terug te denken aan die afschuwelijke avond.
Misschien worden in Kloosterburen de trainingen ook wel weer herstart vandaag. Maar de aanstekelijke lach van Milan Bos zal nooit meer klinken op het sportpark. Ook dat gemis zal nog zeer lang ervaren worden. En wat moet deze simpele columnist daar nu over schrijven? Niets, eigenlijk, want hij beseft dat wat hij ook gaat schrijven, dat hij het gemis niet minder maakt. Ik kan alleen maar alle direct betrokkenen, de nabestaanden, de betreffende verenigingen heel veel sterkte toewensen voor de komende tijd. De tijd tikt dan wel gewoon weer door, maar misschien wel in een ander ritme voor de direct betrokkenen. De noodzaak van een overwinning is in een ander perspectief komen te staan…