Buurman Wim reist wekelijks met de trein naar Delft. Regelmatig worden we deelgenoot gemaakt van zijn ergernissen wat het treinen met de NS betreft. Vertragingen zijn aan de orde van de dag en regelmatig weet de reiziger van toeten nog blazen hoe nu verder. Maar af en toe komen ook mooie berichten vanuit de trein door. Zo kwam ik vorige week dit bericht van Wim tegen:
“Roept er tijdens het uitstappen in Zwolle een bejaarde en waarschijnlijk dakloze man tegen alle passagiers in onze coupé. “Mensen wat kijken jullie allemaal boos en chagrijnig! Ik heb helemaal niets meer en toch ben ik nog vrolijk en praat ik iedere dag zoveel mogelijk met mensen in plaats van laptops!” Heb hem een duim gegeven en daarna gelijk besloten dit advies maar eens ter harte te nemen, de laptop dicht te gooien en een glimlach te gunnen aan mijn medepassagiers…..Bedankt Opa!”
Een mooie reactie van de buurman die hij de rest van de dag toegepast heeft. De laptop bleef (zo veel) mogelijk gesloten. Het leverde hem volgens eigen zeggen in de tram en het restaurant leuke gesprekken op met wildvreemde mensen. Toen wij 2 weken geleden met de trein van Amsterdam terug gingen naar huis was het ook zo druk. Jazlijn kwam naast een jonge studente te zitten die druk was met de laptop. Toch nam ze even de moeite om te vragen wat haar favoriete televisieprogramma was om deze vervolgens op te zoeken en met haar te bekijken. Jazlijn was er de dag er na nog vol van…
Ik kan me de gezichten van mijn medepassagiers nog wel herinneren toen ik zelf met de bus naar school ging. Vaak stonden deze ’s morgens vroeg op onweer. Zelf was ik ook niet bepaald het zonnetje in huis. Je kon mij het beste maar gewoon rustig laten zitten. Niet iedereen dacht zo. Wanneer Peter Zuidhof de bus in stapte, zakte ik altijd wat verder in elkaar. Niet dat het wat hielp hoor, hij wist mij altijd feilloos te vinden om mij vervolgens de oren van de kop te lullen. Die man had werkelijk waar nooit last van een ochtendhumeur, of liet het in elk geval niet merken. En ik moet bekennen, bij het uitstappen was ik uiteindelijk toch een stukje vrolijker geworden.
Zou het zo zijn dat we in het openbaar vervoer en in de auto zo met het werk, school en andere beslommeringen bezig zijn dat we dit op een negatieve manier uitstralen op de andere passagiers en weggebruikers? Dat we zo opgeslokt worden door de spanningen en prestatiedrang dat we hierdoor verkrampen waardoor er geen ruimte meer is voor een glimlach en een luisterend oor? Als ik deze oude man dus moet geloven moet je eerst alles verliezen om weer tot de kern van het leven door te dringen. Wat je niet meer hebt, raak je niet meer kwijt, dus daar hoef je je dan ook geen zorgen meer om te maken, zoiets?
Het deed me denken aan een uitspraak van de verpleegkundige Bronnie Ware die vele jaren met stervende mensen opgetrokken heeft. ‘Mensen maken een behoorlijke groei door als ze met hun eigen sterfelijkheid worden geconfronteerd.’ Als antwoord op haar vraag aan stervende mensen waar ze nu het meeste spijt van hebben gehad in het leven kwam vaak het ‘Ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had!’ naar voren. Misschien iets voor ons om over na te denken, want ze geeft ook nog een toelichting.
‘Door het versimpelen van je manier van leven en bewust keuzes te maken tijdens je levensloop, kom je er misschien achter dat je met een veel kleiner inkomen toe kan dan je dacht. En doordat je meer ruimte in je leven creëert, word je gelukkiger en sta je meer open voor nieuwe kansen; kansen die beter bij je nieuwe manier van leven passen….’
Zou dat misschien de boodschap van de oude man in de trein geweest zijn toen hij de mensen aanspraak op hun boze gezichten en chagrijnigheid? Dat het leven niet alleen om hard werken, presteren en deadlines draait maar dat je af en toe ook gewoon even de boel de boel de boel moet laten voor een vriendelijk woord of gebaar naar je medemens? Dan is dat hem gelukt, althans tijdelijk bij mijn buurman en mijn persoontje.
Ik moet het inmiddels met behoorlijk minder inkomen doen dan dat ik bij mijn Vaste werkgever verdiende. Toch beleef ik heel veel plezier in de dingen die ik doe. Dat is misschien geen eerlijke vergelijking en een opmerking gebaseerd op de waan van dit moment. ‘Ik heb helemaal niets meer en toch ben ik nog vrolijk en praat ik iedere dag zoveel mogelijk met mensen in plaats van laptops!’ Daar het een mooi najaarszonnetje is, besluit ik de computer ook even te laten voor wat het is. Ik ga even naar het Hippyhoes om met mijn ouders te wandelen. Een kans die ik nu gelukkig nog heb en past bij mijn nieuwe manier van leven…