Om de zoveel tijd komt de discussie weer boven. Moet de militaire dienstplicht weer ingevoerd worden? Er wordt ook wel gesproken over de maatschappelijke dienstplicht. Wat zoiets inhoudt dat jongeren verplicht een half jaar meehelpen in bijvoorbeeld een verzorgingstehuis of bij een sportclub. Ik vind het op zich helemaal geen gek idee. En het is voor iedereen, dus niet alleen voor jongens. Dus is er ook geen sprake van seksediscriminatie. Daar moet toch iedereen beter van worden? Zelf moest ik immers nog verplicht onder de wapenen. Als één van de laatste lichtingen nog wel, want in augustus 1996 werd de militaire dienstplicht afgeschaft.
Ik wilde al weer beginnen met een uiteenzetting van allerlei stoere dienstverhalen. Totdat ik er achterkwam dat ik dit onderdeel eigenlijk al tot uit den treure uitgediept had, in augustus vorig jaar (check: Militaire Dienst). Dat dit tijdperk je zo blijft achtervolgen. Via Google en LinkedIn kun je zo weer in contact komen met mensen uit die tijd. Met veel oud-strijders heb ik inmiddels een LinkedInconnectie. Zo op het oog hebben de meesten een gedegen maatschappelijke carrière opgebouwd. Alleen Hans Luyendijk is onvindbaar. Of zou hij bij de Binnenlandse Veiligheids Dienst terechtgekomen zijn? Zo’n mannetje was het wel.
Inmiddels zijn we bijna 20 jaar verder. In augustus 1995 kwam lichting 95-8 op. Een bijzondere tijd als ik er zo aan terugdenk. We hadden net het Srebrenica-debacle achter de rug. Even Wikipedia raadplegen: De val van Sebrenica op 11 juli 1995 was de inname van de Bosnische stad Srebrenica en daarop deportatie en genocide van meer dan 7.000 moslimjongens en –mannen, die formeel onder bescherming stonden van een VN-bataljon bestaande uit Nederlandse militairen. Een tijd dus waar de Royal Dutch Army begrijpelijkerwijs niet met heel veel plezier aan terugdenkt.
In augustus 1995 was het met temperaturen boven de 30 graden bloedje heet, ik denk zelfs dat er sprake was van een hittegolf. We beleefden een heerlijke week in de velden rond Bussum. Zweten als een otter tijdens de Coopertest of op de hindernisbaan. Of tijdens het marcheren met volle bepakking. Toen nog wel op gympies dat wel. Een week lang in dezelfde kleren lopen, zonder een douche in de buurt. We roken vast niet naar bloemetjes. Ik was 62 kg bij opkomst, aan het einde van deze zware week gaf de weegschaalteller 60 kilogram aan. Niet iets om direct weer naar terug te verlangen (misschien nog wel naar het gewicht), hoewel, ik zou nog wel een mooie 24-uurs reünie uit kunnen tekenen. Dat zou toch iets zijn.
Ergens in een augustusmaand in 2015 verzamelen 18 mannen van middelbare leeftijd zich bij de Kolonel Palmkazerne in Bussum. Het is wederom een bijzonder warme nazomermiddag wanneer sergeant Koster in de Palmpit de presentielijst doorneemt aan de hand van zijn toenmalig verhaal ‘Een blik in de toekomst’. Alle 18 toenmalige deelnemers zijn present. Tijdens een kringgesprek krijgt iedereen even in het kort de kans te vertellen wat er in de afgelopen 20 jaar van hem geworden is. Dit allemaal onder het genot van een hapje en een nat Palmpje natuurlijk.
Na dit gezellig samenzijn wordt koers gezet naar de kazerne. Eerst even een stevige maaltijd in de mess, daarna nemen we onze oude plaats weer in op de laatste 2 slaapzalen op de 3e verdieping. De bedden worden opgemaakt, de kasten even weer als vanouds ingeruimd. Sgt. Van Hoof tovert tot tevredenheid van velen enige prachtige ‘open schotwond’ posters te voorschijn het geen de nodige gelukzalige glimlachjes oplevert. Even later zitten we met zijn allen op de kamer te kijken naar een prachtige compilatie van de legendarische serie Debiteuren, crediteuren van Jiskefet. We wanen ons even weer 20 jaar terug in de tijd en slaan elkaar schaterlachend, gemoedelijk op de schouders.
Rond een uur of 21.00 pakken we de bus richting Amsterdam. Even worden oude routes weer verkend. Sgt. Van Heel heeft speciaal voor deze gelegenheid zijn legergroene onderbroek weer uit de mottenballen gepakt. Met een lichte blos op de kaken verteld hij het verhaal dat hij, slechts gekleed in deze onderbroek, op de grond lag met een bijzondere uitdaging in het verschiet ergens hier op de Wallen. Dit verhaal gaat er in als zoete koek. De stemming wordt al vrolijker. Even dreigt het te gezellig te worden en er ontstaat bijna een opstootje. Gelukkig zijn we allemaal verstandiger geworden. Dit keer geen handgemeen dus.
Het is al laat (of vroeg) wanneer we terug komen op de kazerne. Nog even een kort powernapje voordat het geweld losbarst. Om half zeven rinkelen de wekkers, hoewel, das war einmal. Menig mobiele telefoon gaat in de alarmstand. Verbaarschott moet als altijd van ver komen, Walraven heeft wederom diepe wallen onder zijn ogen, Dykstra integreert nog net zo goed met zijn bed dat de vraag gerechtvaardigd blijft of hij er wel op gelegen heeft. Toch zitten we allemaal keurig om kwart over 7 aan het ontbijt om ons voor te bereiden op het appel. Voor deze gelegenheid speciaal geleid door de tijdelijk heringetreden Sgt Jonker. Daarna volgt een heerlijke morgen in de sportzaal, gevolgd door nog één keer de hindernisbaan. Heerlijk na zo’n intensieve stapnacht. Menig ontbijtje vindt zijn weg in de bosjes… Daarna nog even douchen, spullen opruimen, zaalinspectie en om 16.00 het eindappel waarna de trein naar Groningen wacht…
Prachtige nostalgie maar helaas onmogelijk om nog te realiseren. De Kolonel Palmkazerne in Bussum is niet meer, wat rest zijn de herinneringen aan een bijzondere tijd. En die pakken ze ons nooit meer af. De militaire dienstplicht zal wel nooit weer terugkomen, maar misschien de sociale dienstplicht wel? Zou het een verrijking zijn van onze samenleving?