In 1996 is de militaire dienstplicht afgeschaft. Dat weet ik omdat ik in dat jaar afzwaaide, of te wel afscheid nam van mijn dienstplicht. En ik behoorde tot één van de laatste lichtingen die op moest komen. Zou deze afschaffing een gemis zijn? Je hoort af en toe wel eens mensen zeggen dat het goed zou zijn dat de dienstplicht weer zou worden ingevoerd. Voor de discipline, het respect voor het gezag, het omzien naar elkaar en het zuinig zijn op je geleende spullen.
Zelf heb ik toentertijd gekozen voor de kaderopleiding. Dit op aanraden van Henry Koning. Die had zo iets van als je toch op moet komen dan kun je beter voor een leidinggevende functie gaan. Deze opleiding duurde wel twee maand langer (11 maanden i.p.v. 9 maanden) maar dat weerhield mij er niet van om er voor te kiezen. En dat heb ik geweten.
Lichting 95-8 behoorde ik toe. Samen met Martin Bulthuis, die bewust voor een opleiding als militair koos, en oud studiegenoot Harry Witterholt, die toevallig tot dezelfde lichting behoorde, ging ik per trein op weg naar Bussum. Opleidingskuuroord tot foef, beter bekend als sergeant verzorging. We kwamen als laatste aan en moesten derhalve snel onze spullen ophalen, inchecken op de kamer en onze spullen gereed maken voor een week in het veld.
Die week heb ik mij niet bepaald geliefd gemaakt bij mijn collega’s. Het was met temperaturen boven de 30 graden bloedheet die week. En daar ik nogal wat moeite had om de door de Groningse sergeant Jonker opgenoemde spullen te vinden en aan te trekken kreeg ik er herhaaldelijk van langs. Uiteraard werd je hiervoor niet individueel bestraft maar collectief. Het peloton moest in zware bepakking en onder extreme weersomstandigheden menig kilometertje extra afleggen. Dit werd mij niet in dank afgenomen. Was deze sergeantopleiding nu wel zo’n verstandige keuze?
Later is het gelukkig toch nog goed gekomen hoewel oefeningen nooit helemaal mijn ding zijn geworden. Na twee maand werd ik bevorderd tot korporaal en twee maand later mocht ik zelfs de sergeantstrepen dragen. Of beroepsmilitairen zo gecharmeerd zijn over zo’n snelle bevordering waag ik te betwijfelen. Met mijn collega-kaderleden kon ik het op den duur ook heel goed vinden. Vooral na toegetreden te zijn tot de redactie van ‘De Roekie’, het informatiebulletin van de kaderopleiding. Met lichte zelfspot gaf ik verslag van onze eerste ervaringen in The Royal Dutch Army. Na ook nog een toekomstvisie gegeven te hebben op de mannen van het peloton werd mijn onhandigheid en Gronings accent gepruimd en geaccepteerd.
Hoogtepunten waren het collectief kijken naar uitzendingen van Jiskefet of te wel Debiteuren/Crediteuren. En de stapavonden naar Hilversum en Amsterdam natuurlijk. Na een midweekse wedstrijd Ajax-Fortuna afgewerkt te hebben in De Meer (een 4-0 overwinning voor de hoofdstedelingen) leek ons de wedstrijd Ajax-Vitesse ook wel wat. Helaas bleek deze uitverkocht te zijn. En waar kom je dan terecht als je toch in Amsterdam bent? Ik zal u de details besparen maar een met een glad apparaat prikkende bewegingen maken naar één of ander duister gat door korporaal JPvH, op het podium liggend, slechts gekleed in een legergroene onderbroek, is een beeld dat nooit meer van mijn netvlies zal verdwijnen…
Na vier maand en een legendarische laatste stapavond zonder slaap in Hilversum (waar we noodgedwongen uit zelfverdediging alvast onze verdedigende linies in moesten nemen) was het tijd om afscheid van elkaar te nemen. En dit afscheid viel best wel zwaar want er was een hechte band ontstaan tussen 18 oorspronkelijke vreemdelingen. Een laatste groet, en het gaat je goed tijdens je parate tijd! Deze tijd bracht mij naar Eibergen, waar men zich in het uiterste geheim met elektronische oorlogsvoering bezig hield (en misschien nog wel houdt). Of dit kwam doordat men mij zo betrouwbaar vond of omdat de kazerne in Eibergen het dichtst bij Groningen lag is mij een raadsel. Al met al was ik bijna 4 uur bezig om op de kazerne te komen.
Toch heb ik mij ook hier bijna nooit verveeld. Al ging er wel steevast een boek mee richting kantoor. Maar regelmatig kwam er een militair langs die een kledingstuk vernieuwd dan wel vervangen wilde hebben. En daar was ik dan voor. Eén keer per maand naar Apeldoorn om de nieuwe en herstelde kleding op te halen. Of het voedsel verzorgen op oefeningen. Zo zijn we bijvoorbeeld twee weken naar Zuid-Duitsland geweest. Ook twee schietoefeningen in Den Helder en de Harskamp waren natuurlijk hoogtepunten.
Maar een weekje Roosendaal naar de commando’s was toch wel het meest bijzonder. Met alle militaire klassiekers binnen handbereik zoals speedmarsen met volle bepakking, de hindernisbaan, zelf je eigen hutje en voedsel maken, een konijn slachten, een overlevingspakket samenstellen om hiermee door ijskoud water te waden (buitentemperatuur lag rond het vriespunt), nachtenlange zwerftochten enz. enz.. Toen was ik echt blij dat ik na afloop de trein naar het hoge noorden weer mocht pakken.
Toch heel wat beleefd uiteindelijk. Een bijzondere tijd in een bijzondere omgeving, omringd door bijzondere mensen. Niet dat ik die tijd over zou willen doen, dat niet. Maar geen leger leven dan een legerleven is misschien toch ook wat te zwartgallig. En mijn woordenschat is behoorlijk uitgebreid want dienstklassiekers als ‘vies is lekker’, ‘bloed is goed’ en de mooiste ‘pijn is fijn’ gebruik ik nog regelmatig. En ik weet zeker dat mijn dienstkameraden uit die tijd na het lezen van dit stukje nog wel eens gniffelend terugdenken aan deze tijd. Misschien is een herinvoering het overwegen waard!