Bij tijde van schrijven is het de week van de jaren 90 op 3fm en ligt de server eruit op het werk. Het grootste nadeel is natuurlijk dat ik nu niet meer radio kan luisteren maar ook qua werk kan ik niks beginnen. Dat in combinatie met die jaren 90 doet je dan beseffen hoeveel er in 20 jaar wel niet is gebeurd. Het lijkt allemaal zo geleidelijk te gaan maar de wereld is snel veranderd. Ondertussen komt er wel net een pakketje van Bol.com binnen. De muziek is dus eerst weer geregeld. ‘Arcade Fire – The Suburbs’: één van de beste albums ooit maar dat terzijde.
Als kind van ’82 trad ik eind jaren 90 ook de wereld in. Voor het eerst naar de soos in Westeremden en daarna altijd Can’t fight the Moonlight. Leuke tijden gehad. Vaak ook geen zak aan maar je ging, wat moest je anders?! Hoe sprak je daarvoor af bedenk ik nu. Je belde met je huistelefoon naar je vriendjes waarvan je het nummer gewoon uit je hoofd kende of je ging gewoon naar de jeugdsoos en je wist dat iedereen daar wel zou zijn. Hoe anders is het nu wel niet? Je staat constant in verbinding met elkaar op Facebook, Twitter maar vooral in talloze What’s App groepjes. Alles wat in je op komt kun je delen. Nou kan ik je verklappen dat dat bij mijn vrienden een hoop onzin is. Een hele hoop! En waarschijnlijk denk je bij jezelf dapper: ‘ik kan echt wel een tijdje zonder.’ Niet dus! Het werkt verslavend. Het sociale monster heeft ons meegetrokken in zijn grot en als je er eenmaal uit bent, ben je toch weer nieuwsgierig wat er allemaal in de grot gebeurt.
Ik heb het aan de lijve ondervonden. Mijn foon was gevallen, direct een enorme barst in het scherm. Nou zijn die dingen tegenwoordig ook zo groot dat het ook een wonder zou zijn als die niks zou raken. Maar ik hem dus opsturen; 1-3 dagenzonder is te overleven, dacht ik. Bleek dus toch meer dan een week te duren. En dan begint het te malen. Zit je op de bank naar weer een draak van een wedstrijd van FC Groningen te kijken en dan wil je je telefoon alweer pakken voor afleiding. Even Hoesen uitschelden, niet omdat hij kansen mist maar omdat hij het weet te presteren er geen enkele te krijgen in een wedstrijd. Of even kijken of iemand anders wel wat zinnigs aan het doen is. En dat kan dan niet. Moet je eerst weer een computer opzoeken om op Facebook te kijken. Om te zien of daar nog wat gebeurd tussen alle advertentie rommel.
Het heeft ons veranderd. Als ik bijvoorbeeld een filmpje krijg van meer dan 30 seconden wil ik niet eens meer kijken. Dat is te lang. Alles moet kort en snel. En je bent veel sneller afgeleid. Bertolf en zijn bandje Color Reporters zongen er laatst over bij PlatoPlanet: ‘Stuffocation, info overload.’ Je krijgt zoveel prikkels dat je niks meer opneemt. En waar wil ik hiermee heen? Dat weet ik dus al niet meer. Ik ben alweer afgeleid.
Als ik er dan toch een zinnige conclusie aan mag verbinden kies ik één uit mijn eigen bewegingswereld. Ik kijk wel eens vol bewondering en verwondering wat er allemaal wel niet wordt georganiseerd bij ons in de buurt. Ga zelf maar eens iets organiseren. De eerste vraag die je jezelf moet stellen is of er nog wel een datum over is. Nou zie je bij veel activiteiten dat de opkomst uit de eigen dorpen afneemt. Gelukkig wordt dit in Westeremden bijvoorbeeld vaak gecompenseerd door omliggende dorpen. Toch lijkt het wel of we door alle online sociale prikkels minder behoefte hebben aan het fysieke contact. En dat is jammer.
Het leuke en interessante van een dorp is namelijk vaak dat totaal verschillende karakters met andere achtergronden en verhalen verbonden worden door iets gemeenschappelijks als een woonplaats. Als er dus weer iets georganiseerd wordt ga dan eens kijken, ook al is het maar even. Laat je gezicht zien, praat met wat mensen. Dat is leuk voor de organisatie en voor jezelf. Nieuwe contacten zorgen weer voor nieuwe prikkels. Echte sociale prikkels. Maar hou het wel kort want na 30 seconden ben ik weer afgeleid.
(Jan-Wilem Brontsema ken ik vanuit mijn Moonlighttijd en van de voetbalvelden. Want uiteraard speelt Westeremder Brontsema in het oranje van De Fivel.)