Het is zomaar een vrijdagmorgen in september wanneer ik gewekt word door een stralend zonnetje die positieve vibraties uitstraalt over ons bed. Wees niet bevreesd, hierbij blijft het wat onze bedavonturen betreft. Maar het is wederom het begin van een mooie dag. En dat terwijl september al weer over de helft is. Vergis ik mij nou of valt volgende week de herfst al weer in? Moeilijk voor te stellen. Maar ook helemaal niets mis mee, met dit weer. Een bezoekje aan de Plus leert mij dat het mooie weer doorvertaald wordt aan de mensen. Het is net alsof iedereen net even wat vriendelijker, vrolijker en gemoedelijker is. Maar dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat het weekend voor de deur ligt.
Weervrouw Harma Boer van TV Noord is ook zonnig gekleed en spreekt over mooie temperaturen. In dezelfde uitzending hoor ik dat dit wel eens een trend kan worden. Dat de temperatuur in september gemiddeld 2 a 3 graden hoger wordt in de loop der jaren. Het Spaanse weer verplaatst zich naar Nederland. ‘Costa del Holland’, zo hoor ik de klimaatdeskundige zeggen. In Spanje is het straks niet meer te harden, zo warm. De daar aanwezige pensionado’s vluchten binnenkort massaal weer terug naar Nederland. Mijn overbuurmannen proberen nog wat relativerende woorden te spreken. ‘Je bent die natte augustusmaand zeker al weer vergeten?’ Zeker niet, die was inderdaad niet om over naar huis te schrijven.
Is dit zorgelijk? Zo maar even een vraag die bij mij opkomt. Ik zag deze week een berichtje langskomen met de mededeling dat de schrikbare bevindingen van de Club van Rome, stammend uit 1972, wel eens bewaarheid kunnen worden. ‘Grenzen aan de groei’, zo luidde de titel van een lijvig rapport waarin doemscenario’s geschetst werden over oprakende grondstofvoorraden. Er is sinds die tijd veel gebeurd, er zijn een hoop maatregelen getroffen die de schadelijke uitstoot van allerlei afvalstoffen naar het milieu drastisch hebben verminderd.
Maar hoort u er nog wel eens iet van? Van het broeikaseffect, het afbrokkelen van de ozonlaag, de vervuiling van de wereldzeeën, van de opwarming van de aarde? Of zijn dit welvaartsproblemen? Op dit moment minder belangrijk omdat de wereld kampt met een economische recessie van jewelste. Toch zijn de grenzen aan de groei nog lang niet bereikt. Om dit moment lopen we met ruim 7.000.000.000 mensen rond op moeder aarde. De prognoses zijn dat dit er in 2050 9 miljard zijn en in 2100 10 miljard….. Ga er maar aan staan. Ik neem aan dat deze mensen niet allemaal op een houtje gaan bijten.
En nu verwacht u van mij de oplossing om naderend onheil te keren? Tja, eind jaren 80 dacht ik misschien in mijn jeugdig idealisme dat ik het gat in de ozonlaag kon dichten. Het milieu en de bijbehorende problematiek waren hot. Net zo hot als de temperaturen nu in september. En dus koos ik voor een studie milieukunde. De sleutel naar een mogelijke oplossing heb ik niet kunnen vinden. Het jeugdig idealisme maakte gedurende de opleiding plaats voor licht cynisme. En met dit epistel denk ik ook niet een trendbreuk te kunnen realiseren. Maar zorgelijk is het toch best wel een beetje…
Wanneer ik vervolgens Jazlijn van school haal zijn deze zorgen tijdelijk vervlogen. Het is een uitgelaten drukte op en rond het speelplein. De wereldproblematiek gaat volledig voorbij aan onze jongste jeugd. Speelafspraakjes zijn veel belangrijker. Zouden ze het meemaken? Dat ze in het jaar 2100, de 22 eeuw inderdaad, nog rondlopen op deze wereld? Samen met 10.000.000.000 andere mensen? Wat treffen ze dan aan? Een volledig uitgewoonde en uitgeholde wereld of juist niet? Zijn de menselijke technieken toch verreikend genoeg geweest om naderend onheil af te wenden? Beschikt moeder aarde over zoveel veerkracht dat ze zelf de mensheid weet te trotseren?
Gek eigenlijk dat dit verhaal zo’n wending genomen heeft. De insteek was eigenlijk om er een vrolijk verhaal van te maken. Over pensionado’s die de polonaise lopen langs de Hollandse kust. Of zouden ze gaan klagen over horizonvervuiling door immense windmolenparken langs onze zeekust die het mooie uitzicht verpesten? Mopperend uitglijden op hun daken bij het installeren van zonne-energieschermen? Om vervolgens lachend naar hun energierekening te kijken die praktisch niets meer voorstelt. Dit tot ergernis van de Nederlandse Staat die terstond een zonneenergietax instelt…
Ik kijk nog even naar buiten. De zon weerkaatst in dubbel geparkeerde auto’s op opritten. Het weer is te mooi om te lang somber te zijn. En ik beloof daarbij mijzelf en u plechtig dat de volgende column zonniger wordt van toon. Waarbij ik als pensionado tevreden een pijpje rook in oktober, het zomerjasje losjes en nonchalant over de schouder, genietend van grote schepen die behendig laveren tussen immense windmolens door, langs de Noord-Hollandse kust. Genietend van de Scandinavische jeugd die tijdens hun herfstvakantie lallend bezit neemt van onze stranden. Leve Costa del Holland?!