Zo maar een donderdagavond wanneer de familie Koster/Pol/Heerema na het eten neerploft op de bank. Op dit tijdstip heb ik nog enige zeggenschap, het is 18.00 uur en het warm eten is net achter de kiezen, over de afstandbediening en de televisie. Standaard en geroutineerd schakel ik doorgaans in op Nederland 1, het journaal begint net. Tussen zes en zeven wissel ik het journaal af met TV Noord, Eén Vandaag en het Sportjournaal, tussendoor de afwas snel even aan de kant makend. Op deze manier ben je weer helemaal bij met de toestanden in de wereld, ver weg en dicht bij, of juist niet…
Het journaal begint deze bewuste donderdagavond met de laatste woorden van journalist James Foley. Even later zal hij in koelen bloede afgeslacht worden door een lid van de islamitische terreurgroep IS. De ‘beste’ man staat met zijn mes in de aanslag al met smart te wachten op het einde van de door dwang geknield opgezegde speech van deze Amerikaanse journalist. Een walgelijk beeld die afkeer en afschuw oproept en inmiddels al voor de 2e keer de wereld in geslingerd is met een derde slachtoffer op komst. “Dan mogen we blij zijn, dat we in Nederland wonen!”, prevelt de oudste. De jongste zit, onschuldig als altijd, met een koptelefoon op te kijken naar een tekenfilm op haar tablet. Ze krijgt gelukkig van het tafereeltje niets mee. En ze zou er waarschijnlijk ook niets van begrijpen.
Wij ook niet trouwens. In wat voor wereld leven wij eigenlijk? Inwoners van Israël en Palestina schieten elkaar al jarenlang overhoop in de Gazastrook, Rusland dreigt de Oekraïne binnen te vallen (het is er in elk geval heel onrustig), in Syrië is het al jaren een puinhoop en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Inderdaad moeten we blij zijn dat we in Nederland wonen maar een zekerheidje op veiligheidsgebied is dit ook niet meer. Want voor dat je het weet wordt het vliegtuig waarmee je op vakantie gaat in koelen bloede uit de lucht geschoten…
En ik ben vast niet de enige die dit allemaal opvalt en er niet zo vrolijk van word. Zo was ik laatst bij een klant en al pratende kwam het gesprek op het relativeren van gebeurtenissen waarbij de bekende dooddoener “ach, er zijn ergere dingen in de wereld” om de hoek kwam zetten. Dat is ook zo. Toch had deze beste man toevallig het weekend er voor de bijbel bij de hand gehad en in het laatste hoofdstuk Openbaringen zitten te lezen. Echt, er zijn nog mensen die dit doen. “Tweeduizend jaar geleden werd er al geschreven over het einde der tijden, en als je dat zo allemaal leest en de huidige beelden ziet dan zou je denken dat we er middenin zitten, in deze einde der tijden.” Oorlogen, geruchten van oorlogen, hongersnoden, ziekten enz. enz..
Ook op Facebook ontkom je er niet meer aan. Voor een moeder met jonge kinderen een reden om dit medium mogelijk vaarwel te zeggen. Natuurlijk wil ze haar hoofd niet in het zand steken. Ze weet ook wel in wat voor wereld we leven. Maar de reden dat ze op Facebook gegaan is, strookt niet met de huidige beelden en filmpjes die nu langs komen en waarin de waanzin van de wereld centraal staan. Daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk. Het zou een ontspannend medium moeten zijn waarbij je kunt lachen om de gebeurtenissen van vrienden en bekenden of om deze een hart onder de riem te kunnen steken wanneer het even wat minder gaat door onvoorziene omstandigheden. Niet om tal van wrede journaalbeelden langs te zien komen…
“Gelukkig wonen we in Nederland.” Een land getroffen door economisch malheur, werkloosheid, sluitende verzorgingshuizen, voedselbanken, lange wachtlijsten voor operaties, hoge bonussen voor ontslagen topmannen, Nederlandse voetbalploegen die in het internationale geweld steeds meer tekortschieten, aardbevingen, groeiende onrust enz. enz.. Of word ik nu wat te negatief? Dan mag u dat best wel even tegen mij zeggen hoor, daar is niets mis mee. “Kom Koster, nu niet doorschieten en te veel somberen. Er ligt vast nog wel iets moois in het verschiet….”
’s Avond loop ik nog even met Zora door het Middelstumer bos. In de verte ademt het statige Huizinge een adembenemende rust uit. De kerk waakt fier over de Ommelanden en haar inwoners. Onder een strakke sterrenhemel kijk ik eens over het prachtige, uitgestrekte Hoogeland. De waanzin van de wereld lijkt heel ver weg te zijn. Ik kijk nog eens naar boven. “Kan de wereld er niet altijd zo vredig uit zien?!”, prevel ik.” Een antwoord op mijn vraag krijg ik niet. En de boer, hij ploegt voort. Waanzin of geen waanzin…