Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn naam is mevrouw Boelema, 91 jaar, geboren en getogen in Middelstum, thans woonachtig aan de Boerdamsterweg. Ik heb dus bijna mijn hele leven in Middelstum gewoond op een half jaar na. Toen ons bedrijfspand werd gebouwd in 1956 woonden we tijdelijk in Huizinge.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben ruim 50 jaar getrouwd geweest met Jan Alje Boelema. Hij overleed in 2003 aan de gevolgen van de Ziekte van Parkinson. Samen hebben we 2 kinderen gekregen. Inmiddels ben ik in het rijke bezit van 5 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen, die wonen op de bult in Rottum. Rottum staat nu wekelijks centraal bij TV Noord in de serie ‘Beven op de bult.’
Wat is uw voormalig beroep?
Na het behalen van mijn MULO diploma ben ik ooit begonnen als typiste bij accountantskantoor Van Dien en Van Uden in Groningen. Dit was in de oorlogsjaren. Ik heb er veel geleerd, ook op het gebied van boekhouden. In 1950 ben ik daar gestopt om enige jaren later in onze eigen winkel te gaan werken. Aanvankelijk verkochten we alleen kachels, in de loop der jaren werd het assortiment steeds uitgebreider. Niet dat ik steeds in de winkel stond hoor, alleen wanneer er klanten waren. Tussendoor deed ik ook het huishouden. Ik hield er niet van om telkens op de voorgrond te staan, ik bleef liever wat op de achtergrond. Daarbij deed ik de boekhouding van de zaak.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik denk dat ik in 1988 gestopt ben met werken. We verhuisden toen naar dit huis aan de Boerdamsterweg, en ik was er toen ook wel klaar mee. Mijn man niet, die ging nog alle dagen naar de smederij. Het smeedwerk was zijn lust en zijn leven. Wel miste ik in het begin de gezelligheid van de winkel en het omgaan met de klanten. Daar heb ik erg aan moeten wennen.
Tegenwoordig lees ik heel veel. Dagelijks 3 kranten bijvoorbeeld: De Telegraaf, Dagblad van het Noorden en het Nederlands Dagblad. Daarnaast ook nog enige tijdschriften zoals Vorsten en Toal en Teken. Verder ga ik 2 x per week naar ‘De Brug’, een onderdeel van Wiemersheerd in Loppersum. Even weer onder de mensen en er even uit. Ik word met een taxibusje gehaald en gebracht.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Nu we toch net weer Gronings Ontzet meegemaakt hebben, kan ik wel vertellen dat ik dit vroeger, toen ik nog in Groningen werkte, een mooie, feestelijke dag vond. Je kreeg dan een halve dag vrij, hetzelfde gold voor Koninginnedag.
Natuurlijk waren onze trouwdag en de geboorte van onze kinderen hoogtepunten. Ook ben ik heel trots op de vakdiploma’s die mijn man gehaald heeft. Hij werd zelfs nog leraar en gaf les in de vakken landbouwwerktuigkunde en tractoren. In 1951 slaagde hij namelijk voor de opleiding Leraar landbouwwerktuigkunde en in 1954 voor de opleiding Tractoren. Ook was hij leraar vuur-, plaat-, en smidsbankwerker. Na een avondstudie van 7 jaar haalde hij hiervoor zijn nijverheidsdiploma.
De opening van onze smederij en bijbehorende winkel in 1956 behoren ook tot de hoogtepunten uit mijn leven.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn broer Jan op veel te jonge leeftijd aan de gevolgen van longkanker, hij was in de 50. Dat mijn man getroffen werd door de Ziekte van Parkinson was natuurlijk ook heel moeilijk. Wij hadden onze laatste jaren samen heel anders voorgesteld. Het liefst was ik er nog met hem op uitgetrokken, verre reizen maken. Dit is er helaas niet meer van gekomen.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Rond de smederij hadden we ook ruimte om een tuintje aan te leggen, mijn schoonvader heeft hier veel tijd in doorgebracht. Hij heeft er ooit eens bonen in geplant maar vond deze later aangepikt weer terug in de tuin. Ons personeel wilde hem voor de gein toen wel even meehelpen met het verbouwen van de bonen. Ze hebben toen bussen met aarde gevuld, hier de bonen in gepoot om ze vervolgens in de smederij te plaatsen en daar van water te voorzien. Aanvankelijk was er niets te zien en ze gingen al uit van een strop. Buiten kwamen de eerste bonenplantjes al wel door. Ik heb toen stiekem in een weekend wat bonenplantjes uit de tuin verpoot in de bussen. Het personeel was die maandag laaiend enthousiast toen ze in de smederij kwamen. ‘Kiek Boelema, joen boontjes ben toch oetkomm’n!’ Dit hoorde ik door een raampje die ik open gezet had en ik proestte het uit van het lachen. In de pauze heb ik de jongens toen verteld dat ik de bonen zelf geplant had!
Mijn man heeft zich op bestuurlijk vlak enorm ingezet voor de maatschappij, zo had hij een bestuursfunctie bij de Rabobank. Deze bank heeft hem in 1986 voorgedragen voor een Koninklijke Onderscheiding. Dit moest in het geheim worden voorbereid en zo kwam ik ook in het complot. Ik heb al het personeel pas een avond van te voren ingelicht met de mededeling dat ze de dag erna gewoon op het werk moesten verschijnen om daarna net te doen of ze naar hun werkadresjes gingen. Mijn man was met een smoesje naar de Rabobank gelokt, er zou zogenaamd een vergadering zijn. Ik had hem met opzet zijn zondagse pak aan laten doen met als smoesje dat deze er toch nog hing. Je had zijn gezicht moeten zien toen hij Vita Nova binnenkwam, hij was stomverbaasd. Burgemeester Boon kwam hem grijnzend tegemoet. Later merkte mijn man op dat hij het al raar vond dat de burgemeester hem een week eerder zo hartelijk begroette toen hij hem in het dorp tegenkwam. Het werd een onvergetelijke dag.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik heb een heel mooi leven gehad en ben zeer tevreden. Misschien zou ik nog wel eens een reis willen maken, maar dan niet alleen. Zo vaak gingen wij niet met vakantie. Mijn man vond het hier veel te mooi. Als we dan met vakantie gingen, dan regelde ik dit zelf stiekem zonder dit met hem te overleggen. Zo zijn we bijvoorbeeld eens in Oostenrijk geweest en ook wel eens naar Texel.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van! Ik heb wel eens de vraag gekregen waarom ik met die ‘zwarte smid’ getrouwd was, ik had toch wel beter kunnen krijgen? Maar daar was geen sprake van, ik heb er geen moment spijt van gehad!
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
‘Wat moet ik daar nu op zeggen, ik kan mijzelf toch geen 10 geven?’, haha. Geef jij mijn leven maar een cijfer. Het is mij niet altijd voor de wind gegaan hoor, ik heb er ook veel voor moeten doen. Ik vind het geweldig dat er nog altijd zoveel mensen over de vloer komen, dat kan ook heel anders. Zo krijg ik bijvoorbeeld heel veel hulp van mijn kinderen die regelmatig langskomen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Als je het verhaal klaar hebt, dan mag ik het nog wel even lezen toch? Ik moet er natuurlijk geen onzin in hebben staan. Ik vond het leuk om zo weer even met je te praten……