Terugdenkend aan mijn basisschooltijd doet mij direct herinneren aan meester Hovius. Meester Hovius was niet alleen meester, maar ook directeur van basisschool De Bongerd aan de Hilmaarweg te Stedum. Ik heb er een geweldige tijd beleefd.
Als klein jochie kwam je na de peuterspeelzaal bij Juf Riekie in de klas. Tijdens de eerste dag op de basisschool liepen we mee naar de garagebox achter school en nadat de deur open ging kwam daar een stoetboom tevoorschijn. Ik vraag me af waarom we die eigenlijk kregen, maar het was en is volgens mij nog steeds een traditie. Spelen in de zandbak, soms met de geur van kattenpoep, leren veterstrikken, knippen en plakken, schilderen, elke dag ging ik met plezier naar school. Na twee jaar zat de kleutertijd er op en wachtte groep 3. Juf Klaassiena leerde mij en m’n klasgenootjes lezen en schrijven, rekenen en nog veel meer. Het was wel even wat anders dan de kleuterklas, er moest nu echt “gewerkt” worden. Dat moest er nog meer toen de volgende stap de klas van juf Lammie was. Ik zag best op tegen deze stap, want juf Lammie leek me erg streng. En dat was ze ook wel, maar tegelijkertijd ook een hele leuke juf. De tijd in groep 5 en 6 vloog voorbij waarna ik uiteindelijk naar de bovenbouw mocht. De tijd dat je als leerling van de basisschool klaargestoomd werd voor de middelbare school was aangebroken. En niemand minder dan meester Hovius moest mij en m’n leeftijdgenootjes daar bij helpen. Meester Hovius, de meester waar ik vanaf mijn eerste stap die ik in de Bongerd zette tegenop keek.
Toen ik als 5-jarig jochie lid werd van voetbalvereniging Stedum bleek dat meester Hovius niet alleen leraar en directeur was. Meester Hovius was ook bezeten van voetbal en dus was het logisch dat hij ook functies uitoefende bij de plaatselijke v.v. Hij was jeugdtrainer en leider van het tweede elftal, waarin zijn zoon Pieter ook acteerde. Als ik zaterdag ’s middags op het sportpark ging kijken zag ik hem vaak in z’n trainingspak langs de lijn met de grensrechtervlag in de hand. Altijd fanatiek coachend. Ik weet niet meer in welk elftal het was, maar meester Hovius werd ook mijn trainer in de jeugd. Op het zandveldje naast de tribune leerde hij ons het standbeen naast de bal te zetten, hoe de bal te koppen en nog vele andere voetbaltechnische zaken. Maar één ding is me altijd bijgebleven: als de R in de maand wa,s werd er niet in een korte broek getraind. De kans op blessures was door de kou te groot en dat wilde meester Hovius voorkomen.
Op maandag kreeg ik mijn prestaties op het voetbalveld altijd van meester Hovius te horen. Als ik had gewonnen en had gescoord riep hij altijd: “hé goalgetter!” Ik was dan zo trots als een pauw. Maar als het resultaat negatief was, kreeg ik het ook te horen. Het was een stimulans om het een week later beter te doen. Nu ik er over nadenk komen er zoveel herinneringen naar boven, die me nog meer doet beseffen wat voor geweldige tijd ik op de Bongerd heb beleefd. Schoolvoetbal bijvoorbeeld, met meester Hovius als trainer/coach. De onderlinge duels tegen de Crangenborg, de andere basisschool uit Stedum, waren het hoogtepunt. De spanning was op onze gezichten af te lezen, maar we waren altijd de betere. We hadden simpelweg een beter team met jongens als Arthur Beeldstroo, Jasper Gast, Ferdi de Jonge, Erik van Hulst en vele andere talenten. De rivaal bestond uit jongens als Ronald Werkman, Jeroen Edens en wat talenten van De Fivel. Maar zoals gezegd, we wonnen altijd. Met wederom een fanatiek coachende meester Hovius langs de lijn.
Het doet me ook aan de meest vreemde herinneringen denken, want van meester Hovius leerde ik dat een vaatwasser slecht voor het milieu was. Hij weigerde er thuis één aan te schaffen, zo zei hij ooit. Het kost veel te veel water en het kost je maar tien minuutjes per dag. En, zo zei hij, zo kun je elke dag een goed gesprek voeren met de afdroogster. Dat moest juf Ada wel zijn geweest, zijn vrouw, die ook regelmatig als juf op de Bongerd les gaf. Of herinneringen aan dat Zwitserse zakmes dat hij altijd bij zich had. De trompet, die op werkweek altijd mee ging.
Maar toen brak daar een dag aan die voor iedereen op de Bongerd zat keihard aan kwam. Ik fietste op de Hilmaarweg net voorbij de Bongerd, toen de ouders van mijn vriendje Dennis met de auto naast me kwamen rijden. Het raampje ging naar beneden en ze vroegen of ik Dennis had gezien. Ik voelde dat er iets aan de hand was. Ik had hem niet gezien, maar moest beloven dat ik hem direct naar huis zou sturen als ik hem zag. Ik beloofde dat maar vroeg me tegelijkertijd af waarom hij zo snel naar huis moest komen. Na een rondje door het dorp gefietst te hebben besloot ik ook naar huis te gaan. Daar werd ik opgewacht door m’n vader, die alleen thuis was. Hij vroeg me op de bank te gaan zitten. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar erg positief voelde het niet. Hij moest me iets vertellen, iets wat heel erg was. Meester Hovius was overleden. Ik keek hem aan en kon het niet geloven. Toen even later moeder en zus ook binnen kwamen en hen het slechte nieuws werd verteld barstte ik in tranen uit.
Voor mij was de Bongerd meester Hovius en andersom, zonder anderen tekort te doen. Hij was de man die zorgde dat iedereen welkom was op onze school. Kinderen die op andere basisscholen te kort kwamen en onderweg waren naar het speciaal onderwijs gaf hij een tweede kans. Meester Hovius, die een samenwerking tussen leerkrachten, leerlingen en ouders nastreefde was trots op “zijn” school. Voor mij was de Bongerd nooit meer hetzelfde.
In 2006 vond de reünie plaats van de Bongerd. Als lid van het organisatiecomité was het een geweldige dag waar je oude bekenden na jaren weer eens tegen kwam. De docenten die je als klein kind binnen zagen komen en als puber de deur uit zagen gaan waren er ook. Er ontbrak echter één iemand…
Meester Hovius ging voor “zijn” leerlingen door het vuur. In zijn tijd was De Bongerd een bloeiende school met om en nabij de 100 leerlingen. Vandaag de dag is het leerlingenaantal behoorlijk lager en dus zijn beide scholen in Stedum in overleg gegaan over een eventuele fusie. Momenteel is het vooral stil daarover. Meester Hovius zou er het zijne over gedacht hebben, denk ik. Eén ding weet ik zeker, meester Hovius zou doen wat het beste voor “zijn” leerlingen zou zijn.