De klokken luidden toen ik op zaterdag 16 augustus Onderdendam binnen fietste. Niet om mij een speciaal welkom te bezorgen maar gewoon, omdat het 24.00 uur was. Twaalf slagen dus en daarmee kan mijn eerste zin ook wel weer de prullenbak in want eigenlijk was het inmiddels al weer zondag geworden. Doet niets, na een verjaardagsvisite bij mijn buurvrouw wachtten mij nog 150 minuten qualitytime in het altijd gezellige Onderdendam. Zeker gezellig tijdens het traditionele Scheepsjoagen. Normaliter zou ik misschien wel nooit over deze 150 minuten geschreven hebben ware het niet dat ik in de immense drukte Jurrie Vegter ontwaarde. En hij ontwaarde mij ook. Enthousiast stelde hij mij een bijzondere uitdaging voor: “Schrijf nu eens een positief stuk over mij, dat moet toch een hele uitdaging zijn?!” Dat zou het zeker worden…
De toon was echter gezet. Het was gezellig druk op de kade van Onderdendam. Op een podium in het water speelde de band TOF er lustig op los wat tot een feestelijke stemming leidde. De schwung zat er wat dat betreft goed in. Toch stonden de daaropvolgende 150 minuten niet alleen in het teken van de vrolijkheid. Middels diverse gesprekken kwamen onverwacht bijna alle facetten van het leven wel aan bod. En dat allemaal onder het genot van een drankje en een muziekje. Overigens wist ik toen nog steeds niet wat te schrijven over Jurrie Vegter, de bekende zorgen voor morgen derhalve.
In tijden van stijgende werkloosheid is het altijd leuk te vernemen dat er gelukkig ook nog mensen zijn die de omgekeerde weg bewandelen. Het 2e gesprek die avond was dan ook met iemand die zijn weg weer gevonden heeft in zijn oude vakgebied, daarbij direct weer 70 uur in de week makend. Ter troost voor het feit dat hij zijn portefeuille was verloren (na het aantrekken van een korte broek omdat het zo warm was, had hij deze even op de dak van zijn auto gelegd om vervolgens weg te rijden) werd hem door een jongedame een bloemetje aangeboden. Achter haar stond een soufflerende makelaar in wording hard te lachen…
Voor mij tijd om even oude herinneringen op te halen met iemand op wiens fiets ik ooit van Loppersum naar Stedum terug fietste om vervolgens lopend verder te gaan naar Middelstum. Uiteraard was ik toen na een gezellig feestje mijn vrienden weer eens kwijtgeraakt. Geen idee trouwens wat ik daar toen in Loppersum deed, was het wellicht een optreden van Pé en Rinus? Afijn, hierna volgde een gesprek met de man van deze vrouw die vroeger ooit stage liep bij Vast Bakeries. Hij kon mij nog bij naam, dat was verrassend. ‘Moi Pieter!’, gokte ik maar zijn naam was Patrick. Inmiddels internationaal chauffeur bij Kazemier Aduard.
Praten met chauffeurs trekt weer andere chauffeurs aan. En zo namen de gesprekken weer een heel andere wending. Het ging bijvoorbeeld over de gevreesde K-ziekte, die voor de nodige tranen zorgden in de keuken. Op de achtergrond speelde TOF rustig verder met hun vrolijke klanken alsof er niets aan de hand was. Tussendoor kwam het levensboek ook nog even ter sprake. ‘Ik stuur die hail Nederland deur!’, het zal mij benieuwen. Jurrie Vegter ken ik trouwens van het feit dat hij bij Loppersum voetbalt (of voetbalde) en van zijn werk bij taxi UVO. Toen Middelstum 5 jaar geleden promoveerde naar de 2e (!) klasse was Jurrie één van de 2 buschauffeurs die getuige waren van de mooie overwinning op Waterpoort Boys in Norg.
Ik besloot eerst maar even een bezoek aan het toilet te brengen, zo’n geval waar 4 mannen tegelijk hun inhoud in kunnen lozen. Vanuit mijn ooghoek zag ik een jongeman uit Kantens ‘gewoon’ midden op straat staan te urineren daarbij over iemand zijn schoenen plassend. Dit dreigde bijna uit de hand te lopen, sommige mensen leren het ook nooit. Daarna volgden nog gesprekken over dementerende oma’s, opnames in psychiatrische instellingen en het opknappen van een onlangs gekocht huis. ‘Ik heb dien moeke beloofd dat het hail mooi gaat worden!’ En daar hou ik hem aan, maar dat zal vast wel lukken…
En zo werden in 150 minuten vele facetten van het leven in vogelvlucht besproken. TOF hield het voor gezien, ik dus ook maar. Met gezwinde spoed fietste ik terug naar Middelstum daarbij de avond nog even overdenkend. De vuurtoren van Schiermonnikoog spuwde vertrouwd zijn lichtbundels over het Groninger Hogeland. Vier stuks in 20 seconden. Daar kwam ik achter tijdens een pauze waarbij ik niemand over de voeten plaste. Ik kietelde hooguit het bermplas. Rest mij nog iets positiefs te schrijven over Jurrie Vegter, een grote uitdaging volgens hem zelf. Valt best mee nu ik er al waterend over nadenk. Het deed mij hartstikke goed om Jurrie na de nodige kopzorgen weer zo vrolijk terug te hebben gezien langs de kade van Onderdendam. Gevoerde gesprekken diezelfde nacht gaven aan dat het ook heel anders kan gaan in het leven…