Mijn eerste werkplek kan ik mij nog heel goed herinneren. Dat klopt eigenlijk niet helemaal wat ik nu beweer. Wat ik mij nog heel goed kan herinneren is de bloedmooie kamergenote die tegenover mij zat tijdens mijn stage voor het Zuiveringsbeheer Provincie Groningen. Jacoline Beerepoot is haar naam, tegenwoordig nog steeds werkzaam bij de provincie. Daar kwam ik achter toen we connecten via Linked In. Ik had niet het idee dat ze mij nog herinnerde, zij heeft in de loop der jaren vele onzekere stagiaires begeleid. Inmiddels zijn we dik 20 jaar verder dus het bloedmooie zal er toch ook al wel een beetje van af zijn. Dat mag ook natuurlijk. Hoewel natuurlijke schoonheid zich nooit verloochend. Hetzelfde geldt voor innerlijke schoonheid.
Helaas haalden mijn latere kamergenoten het wat schoonheid betreft niet bij mijn 1e. Die zullen ongetwijfeld andere capaciteiten hebben. Bij North Refinery zat ik met een collega student in een barak. Veel hadden we helaas niet te doen. Edwin deed doorgaans eerst een tukkie om de tijd te doden, ik toverde dan een boek tevoorschijn. Dat deed ik ook vaak tijdens militaire dienst waar ik als dienstplichtig sergeant verzorging verantwoordelijk was voor de kleding van mijn collega’s. Tussen het klerenruilen door was er tijd genoeg om wat literatuur weg te werken. Sergeant Kamphuis vond het allemaal prima. Geen leger leven, dan het (dienstplichtig) legerleven…
Bij Vast Bakeries heb ik menig werkplek verslonden. Boven, onder, voor, achter, het bedrijf was continu in beweging. Ik dus ook. Wat dat betreft ben ik het hele bedrijf wel doorgekomen. Te beginnen met een kantoortje zetelend onder de compressor, vlak bij de Wc’s en met uitzicht op het magazijn. Vaak werd dit uitzicht belemmerd door een pallet met dozen of grondstoffen. Later had ik samen met mijn collega’s uitzicht op de Boerdamsterweg en Westerwijtwerd. Een weidse blik verruimt het denken en daarom keek ik dan ook regelmatig naar buiten. Even de zinnen verzetten, nadenkend over een optimale planning.
Ik stel niet al te veel voorwaarden aan mijn werkplek. Goed werkend apparatuur is misschien wel het voornaamste. Niets is frustrerender en funester dan wanneer tijdens tijden van drukte en hoogspanning het systeem uitvalt. En mocht ik mijn werkplek moeten delen met anderen dan graag met prettige, rustige en goedgehumeurde collega’s die over een gezonde dosis humor beschikken. Lachen tijdens het werk is een groot goed.
Tegenwoordig heb ik zelden meer collega’s om mij heen. Ik deel de zolderkamer met de wasmachine die, in werking, doorgaans na bijna anderhalf uur tot een daverend hoogtepunt komt wanneer met het centrifugeproces wordt gestart. Daarbij kijk ik naar een blinde muur, grenzend aan die van de buren. Daglicht komt binnen middels een klein zolderraampje waarbij ik op mijn tenen moet staan om iets van mijn omgeving te zien. Met enige regelmaat valt internet weg, iets waaraan ik mij soms mateloos kan irriteren. Gelukkig is dit vaak binnen de kortste keren weer opgelost.
Toch heb ik het uitstekend naar mijn zin, driehoog op de Berkenlaan 5. De stilte wordt verdreven door een radio die de ene na de andere klassieker uitbraakt. Wanneer de eenzaamheid toeslaat dan ga ik even naar beneden of een blokje om met de hond. Even door het Middelstumer bos. Dat is soms ook goed voor de broodnodige inspiratie. Een weidse blik verruimt dan wederom het denken. Verder is mijn werkplek van alle gemakken voorzien. Een computer, een telefoon, een printer inclusief scanner, wat opberglades en mappen en een Plus Tuitman agenda bij de hand. Pen en papier om plotselinge ideeën en inzichten te noteren complementeren het geheel. De rommelige zolderruimte doet in al zijn eenvoud tevens dienst als mijn werkplek en kantoorruimte. De plek waar ik net zo gemakkelijk mijn administratie doe als dat ik menig column aan het papier toevertrouw. Waar interviews uitgewerkt worden en de sociale media bestookt met allerlei berichten.
Soms denk ik nog wel eens met weemoed terug aan mijn eerste collega. Een groot blond lichtpunt in de zwarte doos van Groningen, daar waar thans de sociale dienst en het UWV huishoudt. Het is af en toe wel eens behelpen maar wat mij betreft houd ik het nog heel lang vol op deze plek. Stilzwijgend menig verhaal aan het papier toevertrouwend. Terwijl de digitale klok langzaam de minuten weg tikt. Het wordt vanzelf tijd om te koken of om een maaltijd van de vrouw te verorberen. Zolang er nog brood op de plank ligt, heb ik niets te klagen. En de boer, hij ploegt voort!