Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn naam is Gerda Koster-Meijer, 74 jaar oud, woonachtig in Onderdendam. Geboren op ‘Plattenburg’ in Noordwolde. Ik ging naar school in Zuidwolde waar ik uiteindelijk mijn diploma Voortgezet Lager Onderwijs gehaald heb. Ik heb 4 kinderen gekregen en ben inmiddels in het rijke bezit van 8 kleinkinderen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Sinds 5 juli 1990 ben ik de weduwe van Jan Albert Koster. Inmiddels ben ik dus al weer bijna 24 jaar alleen, bijna net zo lang als de tijd dat we getrouwd waren. Jan Albert en ik hebben 28 jaar een soort van Sperwerhuwelijk gehad, wat dat inhoud kom je zo wel achter.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik ben na mijn schooltijd eerst 4 jaar werkzaam geweest op de boekhoudafdeling van het CBO, het distributiecentrum van Sperwer, waar ik mij o.a. met de ledenadministratie bezighield. In die tijd kwam er ook regelmatig iemand langs die werkte bij een van onze filialen in Haren. Ik kreeg dan van collega’s vaak te horen dat “het mooie jongetje van Koster” er ook weer was. Hij bracht wekelijks papieren langs. Ik kende hem wel een beetje want ik fietste regelmatig van Westeremden naar Noordwolde en kreeg dan vaak commentaar van de jongens die bij de brug stonden. Ik heb mij toen wel eens voorgenomen dat ik nooit met iemand uit Onderdendam zou gaan trouwen. Jan Albert fietste af en toe wel eens met mij mee en vroeg dan of hij mij thuis mocht brengen. “Maar dat kon ik zelf wel!”
Op een door Sperwer georganiseerd reisje kwam ik hem weer tegen. We hebben toen weer gepraat maar er is verder niets gebeurd. Dat veranderde toen ik voor mijn werk moest balansen bij Kruidenier Koster in Onderdendam, de ouders van Jan Albert. Ik heb toen 2 dagen met hem op zolder doorgebracht om te tellen. Bij de laatste afwikkelingen hiervan hebben we toen een afspraakje gemaakt. Na tussendoor ook nog 3,5 jaar allerlei voorkomende werkzaamheden bij textielwinkel Ubels gedaan te hebben werd ik uiteindelijk in 1962 kruideniersvrouw in Onderdendam. We waren toen net getrouwd.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Na het overlijden van Jan Albert in 1990 was het ook afgelopen met de winkel. Een moeilijke tijd. Gelukkig had ik veel steun aan mijn goede vriendin Annie Lalkens. Samen hebben we heel wat afgereisd. Waar zijn we wel niet geweest, Spanje, Griekenland, Oostenrijk, Duitsland maar ook wel wat dichterbij huis hoor, zoals in Zeeland. Ook met jouw moeder heb ik vaak met de trein rondgetoerd door Nederland, op familiebezoek in Amsterdam, Schiedam of Arnhem.
Ook had ik op den duur een stacaravan in Oostermeer. Dertien jaar lang heb ik de helft van het jaar daar mijn tijd doorgebracht, ik heb er vele kennissen aan overgehouden. Wat dat betreft voelde ik mij thuis af en toe eenzamer dan daar op de camping. Zo praatte ik bijvoorbeeld soms wel eens met de familie Kroes en heb zelfs Doutzen nog in de kinderwagen zien liggen, 29 jaar geleden. Ze was toen al een mooi meisje, haha…
Ik heb in mijn leven veel vrijwilligerswerk gedaan. Secretaris van de vrouwenvereniging, de jeugdraad en boekhouder van de Diaconie van de kerk. Tegenwoordig kijk ik graag televisie, vooral naar praatprogramma’s en heb nog steeds contact met veel mensen. Ik kom eigenlijk overal, ook in het buitenland, wel mensen tegen die ik ken of die mij kennen. Heel bijzonder.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik heb, ondanks de oorlogstijd, een mooie jeugd gehad omdat ik opgegroeid ben in een hechte, gastvrije familie. Mijn kinderen zijn natuurlijk ook hoogtepunten en nu de gezelligheid van de kleinkinderen. Het feit dat ik een rijk sociaal leven heb met veel vrienden en bekenden is ook heel mooi. De diverse reizen die ik heb mogen maken en de vakanties in Bakkeveen, die kun jij je nog wel herinneren, denk ik…
En de dieptepunten?
Ik heb best veel dieptepunten gekend maar ben toch elke keer weer boven water komen drijven. Ik ben in de loop der jaren de nodige dierbaren kwijtgeraakt. Gelukkig kan ik er goed over praten. Dit deed ik soms zelfs met hond Vesta, ik had echt het idee dat hij mij ook begreep. Toch wil ik voor deze vraag graag een gepaste uitspraak van toenmalig Koningin Wilhelmina aanhalen: “Ik voel me wel eens eenzaam, maar ben nooit alleen.”
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Het door jouw genoemde “Kruidenier Koster verhaal” mag natuurlijk niet ontbreken. Als kruidenier moest je vroeger natuurlijk altijd klaar staan voor je klanten. Ook tijdens het eten, zelfs tijdens de afsluitende Bijbellezing. Toen Jan Albert net bezig was met de zin: “En Jezus zeide” ging de telefoon. Hij aarzelde niet, nam de hoorn op en sprak de legendarische woorden: “Met kruidenier Koster!”
Met Annie Lalkens ben ik een keer op vakantie geweest op Tenerife. Vanuit het vliegtuig vervolgden we onze reis met een bus die op den duur stopte. Vanuit de bus werden we in een taxi geleid. Daar knepen we hem als een dief want de chauffeur zei niets tegen ons. Zelf durfden we ook niets meer te zeggen, we dachten op den duur zelfs dat we ontvoerd werden. Gelukkig kwamen we heelhuids op de plaats van bestemming aan. Hij wilde ook nog geld hebben voor de taxirit maar wij zeiden tegen hem dat we al genoegd betaald hadden voor deze reis…
Ik heb ook nog wel een ontroerend verhaal. Toen ik 14 jaar was verhuisde mijn beste vriendin naar Canada. Beiden vonden we dat niet leuk. Ik heb haar nog één keer weer gezien, 27 jaar later. Zij leed toen aan kanker. We hebben toen nog een mooie dag gehad op ons vakantieadres in Noord Holland. Twee jaar later is ze overleden…
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik mag helaas niet meer vliegen anders had ik allicht nog een keer naar Zuid Afrika gewild. Vraag mij niet waarom, deze wens heb ik altijd al gehad. Jan Albert wilde vroeger naar Egypte, maar daar heb ik niets mee. Ik zei dan tegen hem dat hij maar alleen moest gaan…
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Niet van bewuste keuzes. Wel vind ik het jammer dat ik niet heb doorgeleerd en dat ik bij het CBO ben weggegaan. Maar dit had ik niet in eigen hand.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ondanks alles een 9. Ik heb het al eerder gezegd. “Soms voel ik bij wel eens eenzaam, maar ik ben nooit alleen!” Ik geniet nog steeds met volle teugen van het leven…
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik hoop in leven en welzijn nog lang op deze aarde rond te mogen lopen. Ondanks allerlei fysieke ongemakken is de drang naar het leven nadrukkelijk aanwezig. Ik heb hier nog vele dingen te doen. Met de kinderen én de kleinkinderen. Volgens hen ben ik allerliefste oma van de wereld!