Gerard, zullen we met je knie beginnen, hoe is het daar mee?
Het gaat steeds beter. Ik ben 6 weken geleden geopereerd en heb toen een nieuwe kunstknie gekregen. Dat was nog een heel traject voordat ze tot operatie over gingen. In eerste instantie vonden ze mij te jong en leek het hun een te groot risico. De arts was bang dat de krammen die tijdens een eerdere operatie waren ontstaan, zouden knappen wat tot een kapot bot zou leiden. Maar ik had gewoon heel veel last, ik heb reumatische artrose en wilde heel graag een operatie. Ik zit al sinds vorig jaar oktober thuis.
Het rare is dat ik de pijn in mijn knie tijdens het rijden in de taxi heb gekregen. Mijn been is onder het rijden naar buiten geklapt wat direct tot heel veel pijn leidde. Eigenlijk loop ik sinds 1986 al met mijn knie te kloten, ik heb slijtage aan zowel de knie als de heup. In 2003 heb ik een nieuwe kunstheup gekregen. Ik werkte vroeger in de wegenbouw en daarna nog een tijdje bij Labor Pallets. Zwaar werk, lange dagen en ik had geen rem. Afijn, om een lang verhaal kort te maken, ik heb de arts onder druk gezet door te zeggen dat ik naar een andere arts zou gaan die mij wel zou willen helpen. Hij heeft toen de knoop doorgehakt en ik ben op een spoedlijst terechtgekomen. Uiteindelijk ben ik na een half jaar geopereerd. Het was hoognodig, aldus de behandelend arts, wat er zaten reeds gaten in het bot. Ik ben dus heel blij dat ik heb doorgezet, ondanks de risico’s.
Volgens mij heb je ‘Helse Pijnen’ moeten doorstaan?
De eerste 3, 4 weken na de operatie heb ik gigantisch veel pijn gehad, vooral ’s nachts. Ik was zeer onrustig, voelde constant steken en deed geen oog meer dicht. Ik heb allerlei medicijnen geprobeerd, niets hielp. Inmiddels gebruik ik 2 soorten morfinepillen, en dat helpt goed tegen de pijn maar werkt wel hallucinerend. In het begin was ik heel vaak zo stoned als een garnaal. Ik slaap nu ook weer beter maar nog wel met tussenpozen. Het streven is om half augustus, na de schoolvakanties, weer met taxi rijden te beginnen. Ik ben gelukkig positief ingesteld, dat is goed voor het herstelproces.
En dus moest jij in de verpleging Willie?
Dat doe je gewoon natuurlijk, gelukkig voor Gerard ben ik een zorgzaam typetje haha…. Maar ik heb niet alleen de zorg voor Gerard maar ook voor de kinderen, het huishouden, de tuin enz. enz.. En het werk gaat natuurlijk ook gewoon door. Dat was vooral in het begin best wel zwaar, en dat breekt je op den duur wel eens op. Gelukkig krijgen we van steeds meer mensen hulp, bijvoorbeeld met de tuin.
Ach, eigenlijk ken ik Gerard ook niet anders dan dat hij op krukken loopt. De eerste keer dat we elkaar tegenkwamen was in 1987 in jeugdsoos ‘The Rising Sun’ in Middelstum, ook toen liep hij op krukken. ‘Maar je bent getrouwd in voor- en tegenspoed, toch?’, haha. Gelukkig hebben we 2 lieve kinderen die heel veel meehelpen in en om het huis. Tuinieren, afwassen, stofzuigen, boodschappen doen, niets is ze te gek.
Tot overmaat van ramp verdween ook al jullie geld met de Noorderzon?
Tja, 14 maart zou ik geopereerd worden en op woensdag 12 maart kregen we een brief van Advocatenkantoor Trip uit Groningen dat we failliet verklaard waren. We hadden al onze geldstromen bij Bureau Integraal ondergebracht, ook ons spaargeld, en dit bedrijf ging failliet. We waren echt alles kwijt, Willy had nog €30,- in de knip, dat was het dan. We kregen nog een excuusbrief van de persoon in kwestie. Zijn droom was geweest om mensen te helpen daar hij zelf vroeger het hele traject van schuldsanering had doorlopen. Maar ja, daar kopen wij natuurlijk helemaal niets voor.
We wilden eigenlijk het contact al een tijdje geleden stopzetten. Vorig jaar kregen we namelijk het bericht van onze zorgverzekeraar dat we achterstanden hadden. We hebben toen een regeling getroffen, waarbij Bureau Integraal betrokken werd, en als dit traject afgerond was, zouden we er mee stoppen. Helaas ging het eerder mis en bleek dat er betalingsachterstanden waren bij veel leveranciers met betrekking tot de vaste lasten. We hebben direct alles laten blokkeren en Gerard heeft achter alle leveranciers aangebeld om te kijken hoeveel achterstand er was en of er een regeling kon worden getroffen. Gerard: ‘Dan ben ik echt vergreld, en wil direct alles geregeld en opgelost hebben, daar was ik echt gebrand op’. De meeste instanties waren hierin heel schappelijk en meewerkend. Alleen de belastingdienst en een verzekeringsmaatschappij deden heel moeilijk.
Dan stort even de wereld in?
Dat klopt helemaal, want hoewel je er eigenlijk niets aan kan doen, schaam je je kapot. Je ziet het even helemaal niet meer zitten. Ook voor de kinderen natuurlijk, die je uit moet leggen dat er tijdelijk helemaal geen ruimte meer is om leuke dingen te doen of om nieuwe kleren te kopen.
Maar er waren ook lichtpuntjes?
Tja, het was onvoorstelbaar wat er daarna wel niet gebeurde. Van alle kanten werden boodschappen aangeleverd, we kregen Plus-kortingskaarten, ’s nacht werden enveloppen met geld door de brievenbus gegooid zodat we zelf ook weer boodschappen konden doen, een schoolreisje van Sander werd voor ons betaald enz. enz.. Hulp van mensen waar je het helemaal niet van zou verwachten. Onvoorstelbaar eigenlijk, wat zijn we daar dankbaar voor. Familie, vrienden, buurtgenoten, dan blijkt toch maar weer dat je in een heel hecht dorp woont. Als de hulpstromen zo blijven doorgaan dan hebben we eind mei alle achterstanden weggewerkt en kunnen we weer vooruitkijken.
Nog leuke anekdotes over de afgelopen maanden?
Willie: ‘Ach, je maakt inderdaad heel wat mee, vooral toen Gerard zo stoned als een garnaal was. Tijdens het patat eten bijvoorbeeld, wilde hij wat zout over zijn patat strooien. Hij was maar aan het schudden maar er kwam niets uit het potje. Dat was ook niet zo verwonderlijk, want aan de onderkant van het zoutpotje zitten natuurlijk ook geen gaatjes. Ook wist hij bijvoorbeeld niet meer hoe hij een simpele frikadel klaar moest maken, terwijl dit normaal een peulenschil voor hem is. Het kwam zelfs voor dat hij mij ’s nacht met zijn mobiel belde via de huistelefoon om te vragen waar ik was’. Gerard: ‘Daar weet ik helemaal niets meer van’.
Vertrouwen in de toekomst?
Weet je, het is best wel dubbel. Aan de ene kant is het vertrouwen in de mens heel erg geschaad omdat je alles kwijt bent. Maar aan de andere kant word je van alle kanten geholpen. We waren gewend om andere mensen te helpen, hulp krijgen is wat dat betreft veel moeilijker. Maar er komen wel weer lichtpuntjes aan de horizon. Als we een jaar verder zijn, ziet het er weer heel anders uit. Soms voel je je ook nog schuldig. Willy: ‘We hadden 2 vrijkaartjes voor het Rieu Concert maar toch voelt het dan raar dat je er heen gaat.’ Of even naar de Koningsdag bij Vita om de kinderen een ijsje te geven. Je bent bang dat mensen denken: ‘Kijk, daar hebben ze wel geld voor’. Nergens voor nodig natuurlijk, maar toch…
Wat doen jullie voor werk?
Willy: ‘Ik werk voor Zonnehuisgroep Noord, locatie Wiemersheerd Loppersum, waar ik verzorgende ben van 10 licht dementerende mensen. Helaas rommelt het hier ook, in september horen we meer. Maar het is heel leuk en dankbaar werk, inmiddels werk ik al weer 20 jaar in de zorg. Zo liep ik in 1994 reeds stage in het Hippolytushoes’.
Gerard: ‘Ik werk inmiddels al weer vijf jaar als taxichauffeur bij Van Dijk/Connexxion. Ik rijd door heel Nederland en kom ook vaak in Noord Duitsland waar ik voor Wagenborgen regelmatig scheepspersoneel moet vervoeren. Ook rijd ik regelmatig naar Schiphol. Maar mijn hoofdwerkzaamheden zijn toch het vervoeren van scholieren uit het speciaal onderwijs. Dat vind ik prachtig en dankbaar werk’.
Hoe gaan de kinderen met de tegenslagen om?
Sander (11 jaar) begint: ‘Ik vond het eerst wel heel moeilijk, maar toen werd mijn schoolreis betaald en er kwamen steeds meer mensen te helpen. Dat vind ik heel mooi. Nu heb ik zoiets van laat de andere mensen het maar regelen, ik wil weer lekker spelen’.
Rianne (13 jaar) vervolgt: ‘Toen ik het hoorde was ik eerst heel boos. Ik ben naar boven gegaan en heb geprobeerd mijn huiswerk te maken maar ik voelde mij erg verdrietig. Gelukkig kan ik er goed over praten met papa en mama, dat lucht op. Ik ben nog steeds boos op die man, maar ik leer er mee omgaan. Dit gun je niemand. Maar ik ben blij dat ik nog naar school kan hoor! En het wordt steeds positiever, misschien dat we aan het eind van het jaar weer geld hebben om bijvoorbeeld weer lekker te zwemmen met zijn allen.’
Gerard: ‘De kinderen hebben het best wel zwaar gehad hoor, niet alles kan meer wat eerder normaal was’.
Volgens mij doen jullie veel vrijwilligerswerk?
‘Zomers wonen we praktisch in het zwembad, ’s winters weer thuis.’ Gerard is voorzitter van het zwembadbestuur en secretaris van de buurtvereniging. Gerard: ‘Maar ik neem nu wat meer afstand hoor, eerst maar wat meer tijd aan de kinderen besteden’. Het is nog wel leuk om te vermelden dat we zaterdag het 50 jarig bestaan vieren van het Middelstumer zwembad. ’s Middags van 14.00 tot 17.00 uur voor de kinderen en de donateurs, ’s avonds voor genodigden. Het belooft een gezellige dag te worden met een hapje, een drankje en muziek.
Nog tijd voor hobby’s?
Gerard: ‘Vissen, vrijwilligerswerk en films kijken’. Willie: ‘Lezen, winkelen, in de tuin bezig zijn en zwemmen’.
Waar mogen ze jullie ‘s nachts voor wakker maken?
Gerard: ‘Een broodje hamburger speciaal, die koop ik ook altijd als ik over de braderie loop’. Willie: ‘Misschien nu voor een vette cheque maar laat mij normaliter maar lekker slapen.’
Willen jullie verder nog iets kwijt?
Dit is natuurlijk de ideale manier om alle mensen die ons geholpen hebben en nog helpen, op wat voor manier dan ook, heel hartelijk te bedanken. Dankzij al deze hulp kunnen we nu volmondig zeggen dat de Familie Mulder er wel weer bovenop komt!